Onze strategie 1

Bij het eerste lezen van dit onderwerp zal men wat verschrikt opkijken. In deze tijd van spanningen tussen de volkeren, van afebbende — en weer aanvloeiende oorlogsdreigingen, nu ook nog een kerkelijke legeropstelling?
In deze tijd, nu de grootste vrederoepers blijken bewapenaars te zijn en nu de pacifisten op allerlei gebied geweld in hun vanen schrijven, in deze tijd van recht zoeken door verzet, nu er sprake is zelfs van een revolutionair evangelie, moet nu tot strijd worden opgeroepen?
Het onderwerp, wat mij door het hoofdbestuur is aan de hand gedaan, heeft mij nogal wat zorg gebaard. Vooreerst om persoonlijke redenen. De eerste belofte, die mij op de weg des levens tegenkwam is die uit Fil. 1: 20 'Want u is uit genade gegeven in de zaak van Christus, niet alleen in Hem te geloven, maar ook voor Hem te lijden'. Dat lijden is mij inderdaad van jongsaf gedurig overkomen. Het heeft mij goed gedacht, dit lijden om de zaak van Christus, die mij van jongsaf ter harte gegaan is, en ook de zaak van Christus te aanvaarden, en waar het onze persoon gold, geen verweer te geven. Zo heeft het er alles aan meegewerkt mij dus weinig te begeven in allerlei strijd en kwam het mij ook voor het beste te zijn de zaak van Christus niet te brengen in een kerk-politiek vlak. Zijn zaak is niet een zaak naast vele andere zaken of naast anderer zaken.
Toch heb ik om dit onderwerp niet heen durven gaan. En dat om meer dan één reden. Vooreerst staat de tekst in Filippenzen 1, waarin de apostel Paulus die gemeente oproept om te staan in één geest, met één gemoed, gezamenlijk strijdende door het geloof des Evangelies, om niet verschrikt te zijn in enig ding van degenen, die tegenstaan, en dezelfde strijd te hebben, hoedanige de gemeente in Paulus gezien heeft en nu in hem hoort.
Dan ook worden de leden der kerk wel genoemd milites Christi, soldaten van Christus, strijders onder hun Koning, mensen die dienen onder Zijn banier. De wapenrusting uit Efeze 6 moet aangedaan worden, de gordel der waarheid, het borstwapen der gerechtigheid, het schoeisel van de bereidheid van het evangelie des vredes, het schild des geloofs, de helm der zaligheid, waarbij dit alles ook het zwaard des Geestes, hetwelk is Gods Woord.
Ten laatste is er in de naam van onze Bond, de verbreiding en de verdediging van de waarheid, of ook de verdediging en de verbreiding van de waarheid in de Nederlands Hervormde (Gereformeerde) Kerk, dus een gegeven, wat ons nooit buiten de strijd kan doen blijven. Dit steunt op het lidmaatschap van onze kerk, waarin wij onder ede verklaarden niet alleen in te stemmen met het geloof in de drieenige God, in gehoorzaamheid aan de Heilige Schrift, in gemeenschap met de belijdenis der vaderen, maar ook met de ons geschonken gaven mede te werken aan de opbouw van de gemeente van Christus. Daarin vindt ook ergens plaats het weren, wat het belijden der kerk weerspreekt.
En zie, daar is dan altijd geboden het werende, maar ook het aanvallende, wat de christen geboden is, wat in de kerk van jongsaf een rol gespeeld heeft: bijzonder in de beginperiode en voorts op elk der knooppunten van de kerkhistorie. En deze vielen vrijwel altijd samen met grote gebeurtenissen, verschuivingen, veranderingen in de geschiedenis der volkeren. Het was altijd weer het Woord Gods, dat dan nu eens in dit aspect, dan in dat aspect omhooggeheven moest worden. Het verbaze ons dan niet, dat in deze fel bewogen tijd, waarin Israël en de kerk zozeer in het geding gebracht zijn, de kerk en haar leden en dus ook wij opgeroepen worden om te staan in de zaak van Christus en vóór de zaak van Christus. Wordt Zijn persoon vandaag beurtelings aangevallen, beurtelings geschoven naar posten, die zeker de Zijne niet zijn, daar kan het gebeuren, het doen, het zeggen van deze tijd ons niet afzijdig doen staan.
Daar is strategie, daar is krijgskunde geboden, ook voor de kerk, ook in de kerk. Maar dan alleen met die dingen, die de Bijbel o.a. in Efeze 6 ons ter hand stelt: de waarheid, de gerechtigheid, de bereidheid van het Evangelie des vredes, het geloof, dat een schild is, de zaligheid, die een helm is, Gods Woord, dat een zwaard is. Waar de waarheid, de gerechtigheid, het Evangelie des vredes, het geloof, de zaligheid gehanteerd worden, daar kan het hard aankomen op personen, op collega's, op groeperingen, maar daar zal elk gevoelen: hier zijn waarheid en gerechtigheid in het geding, maar ook evenzeer: hier presenteren zich vrede, geloof, zaligheid. Daar gaat het niet om te kappen, om te hakken, om te doden, om te laten verloren gaan. Al zal het hanteren van het zwaard van Gods Woord tenslotte wel doden, en wel hakken en kappen en tenslotte wel laten verloren gaan. Dat geldt individueel in de eigen gemeente, dat geldt ook algemener in de kerk, in haar delen, in haar groeperingen. Het geldt ook in de kerk en in de kerken, het geldt ook daar buiten.
Maar in de eerste plaats gaat het met de waarheid, de gerechtigheid, het Evangelie des vredes, het geloof, de zaligheid, ook met het Woord dat als een zwaard is, om te behouden. Dat is ook een strijd, dat is de strijd om de stad mensenziel, dat is de strijd om de zielen, evenzeer de strijd om de lichamen der mensen te behouden. Er wordt wat geworsteld in het wekelijks preken op de kansels, in het pastoraat in de gemeenten om de mensen te behouden. Dit vraagt inderdaad strategie, opstelling, van elk prediker apart, maar ook van de predikanten collegiaal. Hoe benaderen wij de mens, de mensen, de gemeenten, onze kerk, de kerken met al de zojuist genoemde gegevenheden. Hoe benaderen wij de mens, de mensen in deze tijd, met zijn specifieke noden, met zijn specifieke problemen, met al de tekenen van verval, van afbraak, van ontwenning, van verlating van God en Zijn Woord, van God en Zijn dienst. Het is vandaag, nu de noden in die delen der kerk, die naast of tegenover ons liggen niet meer de eerste vraag: 'Wat is daar mis, wat ging daar mis, maar wat is daar te doen, wat is daar te helpen, wat is daar te redden?' Dat vraagt op het Woord (met het woord der waarheid, de gerechtigheid enz.) gegronde tactiek. Hoe brengen wij het Woord erin, in onze eigen kringen. Hoe brengen wij ze tot de Godzaligheid, tot het geloof, tot de vrede, dwars tegen vervlakking, verschraling, vervormelijking enerzijds, dwars tegen een dor wetticisme, archaïsme en een van de wortel des geloofs losgesneden bevindelijkheid in. Hoe brengen wij ze in eigen kringen (en dat in, maar evengoed buiten onze kerk) tot een levende kennis der zonde door de wet en een levende kennis van Christus door het Evangelie. Opdat zij staan in dat volle bijbelse geloven van dat genoemde vijftal uit Efeze 6. Maar ook: Hoe brengen wij het Woord erin, waar het niet genoeg, of waar het weinig functioneert of helemaal niet meer functioneert? Als er van een wapenrusting sprake is, die niet voor sier gedragen wil zijn, die er niet is voor een parade, dan is er tegelijk de vijandigheid, de weerbarstigheid aan de overzijde. Wij zijn gereformeerd genoeg om te weten dat de mens, elk mens, van nature, vijand is van het Evangelie. Al is men straal-onkerkelijk, al is men nog zo wettisch, al is men nog zo ruim evangelisch, het Evangelie is nu eenmaal niet naar de mens.
(Wordt vervolgd)
Openingswoord van de Concio van Predikanten van de Geref. Bond op woensdag 9 januari en donderdag 10 januari 1974 te Woudschoten in het Henry Dunanthuis.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen