Onze strategie 2

Wij staan nu eenmaal in de bediening der verzoening — Gode zij dank in de bediening der verzoening — en daarin worden slechts vijanden met God verzoend. Maar dan ook verzoend — aangenomen tot kinderen, tot kinderen en erfgenamen — en zo tot beminden om des Heeren wil — en zo tot liefhebbers Gods!
Maar dit is de strijd, waarin wij deze wapenrusting Gods in haar geheel nodig hebben en te hanteren hebben: én met de waarheid omgord, en de gerechtigheid als een borstwapen, en de bereidheid van het Evangelie des vredes als schoeisel, het geloof als een schild, de zaligheid als een helm, en het Woord als het zwaard van de Heilige Geest.
Met dit al staan wij tegenover niet slechts vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de geweldhebbers der wereld, der duisternis dezer eeuw, tegen de geestelijke boosheden in de lucht. Paulus brengt dit alles in verband met zijn bediening des Evangelies. Wij staan daarin met al de heiligen, met de broeders, die tot deze zelfde dienst geroepen worden in deze zelfde wapenrusting. De dienst der verzoening is niet alleen een dienst aan de gemeente, maar ook door de gemeente. Daarom wordt ze in haar geheel gerekruteerd, opgesteld in slagorde, betrokken bij de bediening des Evangelies. Vandaar de bidding, de smeking, het waken met alle gedurigheid en smeking door alle broeders, door de ganse gemeente der heiligen, vooral voor deze dienst des Woords. Maar een dienst der verzoening aan vijanden!
Het is zo'n misvatting, als men uitgaat van de vooronderstelling, dat die verzoening van meet af reeds daar is in de gemeente, als men het verbond zo ziet, dat wat in belofte en eis gegeven wordt, al reeds zakelijk en inhoudelijk aanwezig is, als men beweert wel ónbekeerd, maar toch vóór de waarheid te zijn. Deze dingen maken onvatbaar voor het Evangelie: enerzijds een gezapige zelfgenoegzaamheid van een algemene religiositeit, zoals wij die veel aantreffen in onze kerk; een overspannen verbondsopvatting, die het beloftekarakter en het eisend karakter van het verbond, de noodzakelijkheid van de wedergeboorte, de eisen van geloof en bekering over het hoofd doet zien; anderzijds een wettische vroomheid, die ofschoon gebruikmakend van woorden als genade, van heil, ten enenmale aan het geloof in Christus en de vergeving van zonden voorbijgaat, waarbij men lichtvaardig oordeelt en veracht degenen, die zich in hun zonden en schuld tot Jezus wenden (een volledig herleefd farizeïsme). Deze beide het Evangelie frustrerende instellingen nopen wel zeer tot krachtige en gedurige stellingname. Wij treffen deze beide instellingen aan in de gemeenten, in de kerk in het algemeen, in de kerken in het algemeen, wij treffen ze ook aan in de prediking, in de predikers. Ook bij onszelf, als het niet zij dat genade onze ogen verlichtte om tot het wezenlijke geloof te komen, wat ons nopen zal de gehele wapenrusting des geloofs aan te trekken en te gebruiken.
Elk der delen van de wapenrusting brengt ons onder het beslag, onder de zegen van het gehele Woord Gods, doet ons dus het hele Woord Gods hanteren. Is het niet zo, dat de gordel der waarheid het gehele Woord Gods omvat? Is het niet zo, dat de gerechtigheid, de vrede van het Evangelie, het geloof, de zaligheid het gehele Woord Gods doortrekken? Wij vinden al deze dingen ook wéér in de stem van de kerk der eeuwen, nl. in haar belijdenis, die evenzeer in de knooppunten van de kerkgeschiedenis ontstaan is. Wij zullen dus in onze strategie, in onze krijgskunde, ons aan het hele Woord moeten houden en ook aan het welomschreven geloof der kerk. Dat wil zeggen, dat wij hen beide in hun totaliteit zullen moeten hanteren, geheel de leer des Heeren, geheel de leer der kerk, met al haar stukken en dat in de mate en de regelmaat, waarin zij in de Schrift voorkomen. Wij zullen het ene deel niet over het andere deel laten schuiven en ook het ene deel niet onder het andere deel laten schuiven. Bijbels preken wil voor de predikanten heel wat zeggen! Bijbels geloven, dat wil voor de gemeenten en voor de kerk heel wat zeggen! Al de raad Gods preken is heel wat meer dan heel de orde des heils preken. Met het belijden der kerk meespreken, dat doet instemmen, maar dan ook instemmen met de menigvuldige genade Gods, met al de rijkdom des geloofs.
En als men vraagt naar bevindelijke prediking — en dat doet men met recht! — dan zit dat in dat bijbels prediken, dan zit dat in dat belijdende prediken. Hoe rijker men de voorwerpelijke waarheid uiteenzet, hoe rijker het geloofsleven bloeien zal, hoe meer de bevinding des geloofs, maar dan ook de bevinding des gelóófs, naar voren zal komen.
Laat ons het bij dit totale bijbelse prediken houden, bij dit naar de belijdenis prediken! Laat dit totale van de boodschap het bepalende zijn in heel onze opstelling in de kerk: het bijbels gegevene alleen in onze kerkordelijke houding, in onze liturgische houding, in onze leefwijze. Hoe eenvoudiger wij ons opstellen, hoe beter het zal zijn. Daar is onze image, onze kenbaarheid te duidelijker door, daarmee is ook onze trefkans te groter.
Tenslotte nog één zaak. Onze strategie is een strijd om te behouden en om behouden te worden, maar wij mogen en wil­ len het ons niet verhelen, dat ze ook is een strijd om tenslotte te treffen des Konings vijanden. De hele heilsgeschiedenis begint met de vijandschap, die Gód zette tussen vrouwenzaad en slangenzaad. Ze loopt de hele Schrift door in het Oude Testament, ze begint terstond in het Nieuwe Testament met Augustus, met Herodes te stellen tegenover Jezus. Ze loopt het hele Nieuwe Testament door in de Evangeliën (Farizeeën en Sadduceeën tegen Jezus) de Handelingen (vervolging op vervolging) de brieven, de Openbaringen en ze eindigt in ontzettende oordelen, de val van Babylon, een eeuwig wee en een eeuwig wel. Dat is niet alleen een kant van de waarheid, het is ook een kant van de gerechtigheid, die immers een borstwapen is, het is de keerzijde van het Evangelie des vredes, het geloof is het schild, dat vurige pijlen van den boze heeft te blussen, tegenover de zaligheid, die als een helm is, staat een rampzaligheid, waartegen geen bescherming is. Wij kunnen, wij mogen, wij willen de vloekpsalmen niet overslaan in onze Bijbel. Ook die hebben wij te lezen, te prediken, te geloven, te zingen.
In deze gigantische tijd, waarin de enorme aanvallen tegen Christus en tegen Zijn gemeente ondernomen worden, wil deze hele wapenrusting gebruikt worden. Zij zal blijken nodig te zijn, voor elke dienaar des Evangelies, hij moge een onverschrokken Paulus zijn, hij moge een bescheiden Timotheüs zijn, zij zal nodig blijken te zijn voor al de heiligen, zij zal nodig blijken te zijn voor al de broeders der gemeenten. Dat zij dan krachtig worden in de Heere en in de sterkte Zijner macht. Dat wij dan krachtiger wederstand doen tegen alle leringen, die zich tegen Zijn heilig Woord verheffen in de gemeenten en op de kerkelijke vergaderingen. Dit, mijne broeders, is het tenslotte wat de wereld overwint, namelijk ons geloof. En onze Koning draagt de banier boven tienduizend.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen