De Strijd voor het ongeboren kind

Er is in Nederland heel wat zorg besteed aan het ongeboren kind. Men weet dat in vroeger eeuwen de kindersterfte hoog was. Misschien zijn er nu nog wel oudere mensen, die uit gezinnen komen, waarvan verscheidene kinderen jong zijn gestorven. De tijd ligt nog niet eens zo geweldig ver achter ons, dat ouders hun kinderen op heel jonge leeftijd zagen sterven.
Het is een zegen dat de inspanning van artsen en verpleegkundigen zo zegenrijk is geweest, dat de kindersterfte geweldig verminderd is. De zorg voor het ongeboren kind (zogenaamde praenatale zorg) en voor baby's en kleuters via bureaus en ziekenhuizen heeft geweldige gevolgen gehad. Dat is iets om dankbaar voor te zijn.
Tot bovenstaande gedachten kwam ik, toen mij enkele publikaties ter hand gesteld werden, die de strijd aanbinden ten gunste van het ongeboren kind. Men begrijpt dat deze strijd van andere aard is dan welke ik hierboven bedoelde. Het gaat nu om het offensief dat geopend is tegen het op grote schaal plegen van abortus.
Men weet dat abortus als een plaag zich over Europa aan het verspreiden is. Engeland heeft de abortus geliberaliseerd. In ons land komt de praktijk daar helaas heel dicht bij. Ondanks het feit dat het bij de wet verboden is, blijkt het mogelijk dat er elke week twee bussen uit Parijs komen met vrouwen die zich in Amsterdam laten aborteren. Een televisieuitzending liet zien hoe de contacten in Parijs gelegd worden en hoe de vrouwen naar Nederland reizen. Dat kan zomaar gebeuren in een land, waar het dan bij de wet verboden heet om abortus uit te voeren. Intussen doet de justitie aan deze praktijken niets.
Het beeld van een plaag is niet sterk genoeg. Want degenen die dit bedrijven en die het ongestraft laten geschieden, heb­ ben een geweldig stuk verantwoordelijkheid. Het is niet maar iets dat ons overkomt. Het is iets dat in ons Nederlandse volk wordt verricht en wordt toegestaan.
Er zijn mensen in verzet tegen deze wandaden. In Nederland is het met name een groep van artsen, verenigd in het Nederlandse Artsenverbond, dat opgericht werd op 28 november 1972. Zij hebben het opgenomen tegen het hoofdbestuur van de Kon. Ned. Maatschappij ter bevordering van de Geneeskunde. Er zijn door het bestuur per 9 september 1971 richtlijnen uitgegeven die — naar door het bestuur bevestigd werd — niet in strijd zijn met een wetsontwerp, dat door enkele leden van de Tweede Kamer is ingediend. In dat wetsontwerp wordt abortus geheel vrijgegeven en niet langer strafbaar gesteld. Meer dan 22.000 artsen hebben zich tegen deze richtlijnen verzet. Hun strijd met het hoofdbestuur en hun verdere actie, die als motto draagt: Actie Eerbiediging Menselijk Leven, vindt men beschreven in het Informatiebulletin, dat uitgegeven wordt door Het Nederlands Artsenverbond. Het blad van dit verbond, dat dezelfde naam draagt als de vereniging, is verkrijgbaar bij het redactiesecretariaat: mevr. M. M. Plomp-van Harmelen, Jozef Israëlslaan 22, Bosch en Duin.
Dit informatiebulletin bevat een kroniek over alles wat er gedaan is van september 1971—november 1972 en een rede van de voorzitter van het verbond. Men kan dankbaar zijn dat deze protesterende artsen zich in een verbond verenigd hebben. Zij verdienen onze waardering en onze steun. Zij zijn het die in de kring van artsen de strijd voeren voor het ongeboren kind. Het is wel tekenend voor de verwording in Nederland dat het zover komen moest. Artsen die zich apart moeten verenigen om voor het ongeboren kind op te komen. Het kon in de toekomst wel eens een zaak van principe en levensovertuiging zijn, welke arts men voor zich en zijn gezin kiest. Laat men dat nu reeds bedenken. Deze artsen zullen het steeds moeilijker krijgen. Zij ontveinzen zich dat niet. Ze moeten de stroom in. We hopen dat deze strijd door de belangstelling, daadwerkelijke steun en het gebed van velen zal worden omringd.
We ontvingen een folder waarop afbeeldingen voorkomen van het ongeboren kind in de verschillende stadia van de zwangerschap. Wie deze foto's op zich laat inwerken, kan niet anders dan stellen dat er moord op een mensenleven gepleegd wordt. Het is de bedoeling van de foto's waarvan het bijschrift in het Engels is (met een vertaling in het Nederlands) te doen beseffen wat er gebeurt als er abortus wordt gepleegd. Terecht spreekt de folder over schokkende foto's. Duidelijker had men niet kunnen laten zien wat er aan misdaad verricht wordt.
De folders met foto's en vertaling is verkrijgbaar bij de Vereniging ter bescherming van het Ongeboren Kind, gironummer 2 58 57 80, Amsterdam. Prijs ƒ 1, —; 10 ex. ƒ 7, 50; 100 ex. ƒ 50, —.
Daarnaast ontvingen we een uit het Engels vertaald artikel: Inzake abortus. In dit artikel wordt diep ingegaan op de vragen rond het ongeboren kind. Zo wordt duidelijk gesteld dat er geen wezenlijk onderscheid is tussen een foetus van 3 maanden en een kind van 3 jaar. Men wil ons wel doen geloven dat dit verschil er is. Dan heeft men immers minder moeite met het plegen van abortus. Terecht wordt dit standpunt fel bestreden.
Een mens in wording is evenzeer een mens als een geboren mens.
'We moeten zien dat er ook zoiets bestaat als discriminatie van de ongeborenen door een racisme van de wereld der geborenen, der grote mensen, die zich al te geriefelijk in hun 'rechten' genesteld hebben', zo lazen we.
Van de meer dan één miljoen geaborteerde vrouwen in Japan gaf slechts 18% op achteraf geen schuldgevoelens gehad te hebben. Men kan niet zeggen, dat abortus een onschuldige medische ingreep is. Zij is juist geen medische ingreep. 'Daarom moet elke poging om abortus te bagatelliseren uiteindelijk falen en de psychologische consequenties ervan zijn rampzalig, al treden ze niet terstond aan het licht'. In verband met Londen: 'Er ontstaat een industrie. De gewetenlozen worden snel rijk. Londen krijgt de niet te be­nijden reputatie van de 'abortus-hoofdstad' van Europa'.
'Als bij hen die om abortus vragen, sociale en economische factoren als motieven het meest voorkomen, dan zou de maatschappij op deze verzoeken moeten reageren als op symptomen van haar eigen ziekte en ze niet enkel beschouwen als individuele, van geval tot geval op te lossen problemen'. Dit artikel is verkrijgbaar Postbus 233, Den Bosch.
Hier moet ik ophouden. Wie materiaal in handen wil hebben, kan hier terecht. Het is wel triest dat er nu een strijd gevoerd moet worden voor het ongeboren kind, die niet gericht is tegen ziekte, maar tegen vernietiging.
Welk een oordeel haalt een land over zich dat zijn kinderen in de moederschoot doodt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen