Overlijdensadvertenties

Dezer dagen attendeerde iemand mij op een zaak, die inderdaad de aandacht wel eens hebben mag, namelijk op de overlijdensadvertenties. Men komt soms vreemde advertenties tegen en dan bedoel ik niet buiten de kerk, maar ook van mensen die kerkelijk meelevend waren. Men moet er de christelijke dag- en weekbladen maar eens op na lezen. Soms worden er hele stukken proza in weggegeven of worden op een overtrokken wijze kwaliteiten en hoedanigheden opgesomd, die de grenzen van het redelijke ver overschrijden. Maar er komen ook vaak advertenties voor, die onzorgvuldig zijn opgesteld en derhalve merkwaardig aankomen. Wat ervan te denken als men in een rouwadvertentie leest — ik las het nog zeer recent —: 'Tot onze grote droefheid heeft de Heere tot Zich genomen . . .'? Dit kan natuurlijk niet. Men kan wel bedroefd zijn, maar niet omdat de Heere iemand tót Zich nam. Ik weet wel: vaak moet het opstellen van een advertentie plaats vinden in een situatie, die beheerst wordt door emoties, zeker als het een plotseling sterfgeval betreft. En als er dan ook nog niet een begrafenisondernemer is die goede adviezen geven kan, dan komen zulke ongelukkig geformuleerde berichten tot stand.
Moeten de aankondigingen van overlijden van leden der gemeente niet staan op de toonhoogte van het Woord, waarin we vinden dat het God is die op Zijn tijd leven geeft en leven neemt?
En moet er niet iets in tot uitdrukking komen van wat de Bijbel zegt over leven en dood, over het graf en de wederopstanding? Wat kan men beter aan het woord laten dan hét Woord, juist ook bij overlijden? Als dat meer werd beseft zouden vele advertenties minder overspannen, meer in sobere bewoordingen gesteld zijn.
Intussen rijst de vraag of over deze dingen wel genoeg gesproken wordt. Wordt er in de gezinnen over de dood gesproken, of is de dood taboe? Kunnen man en vrouw daarover met elkaar spreken? Aan het begin van een huwelijk weet men: één van ons beiden is de eerste. Is het dan niet zaak om bij het leven over deze dingen met elkaar te praten? Vaak komt de dood zo onverwacht, dat er geen tijd is om rustig na te denken. Midden in het leven zijn we immers door de dood omvangen? Ik weet ook wel dat het niet eenvoudig is om over deze dingen eerlijk te spreken. Maar in het leven moet er de voorbereiding op de dood zijn en mag daar dan ook niet bijbehoren hoe het overlijden van ons mensen wordt aangekondigd? Ook in dezen gaat het om een stijl, die in overeenstemming is met de norm van het Woord.
Moeilijk ligt het vaak als er in families nogal verschillend gedacht wordt. De overledene is overgeleverd aan de overlevenden. En hoe vaak blijkt dan niet dat èn in berichtgeving èn bij de begrafenis zelf het 'in-de-geest-van-de-overledene' ver te zoeken is! In zulke gevallen is het toch wel een goede zaak om zelf tijdens het leven al te beschikken hoe men het hebben wil. En tenslotte, zou het niet van betekenis zijn om bij het opstellen van de tekst van advertenties en dergelijke de predikant ook in te schakelen, om te voorkomen dat er dingen inkomen die eigenlijk niet kunnen? Al zal dat bij een goede, positiefchristelijke begrafenisondernemer niet nodig zijn. In ieder geval: laat het ook bij begrafenissen en berichten van overlijden met goede orde en bijbelse stijl toegaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen