'Hier en Heden'

Eerst de jood en ook de griek
Het vraagstuk van de staat Israël blijft moeilijk. Voor de Arabieren is een joodse staat een paradox. Joden en een eigen staat is een tegenstrijdigheid. De joden zouden moeten zijn wat de Levieten waren in het oude Israël, zij zouden over de wereld verspreid moeten leven. Het blijft echter altijd een onbevredigende situatie.
Want het is nooit in orde. Als minderheid worden zij vervolgd, als eigen staat bedreigd. Zeg het dan maar hoe het moet. Jeruzalem blijft de lastige steen.
Politici hebben het moeilijk hiermee, theologen niet minder, want christenen vindt men onder joden, nog afgezien van de verbondenheid omwille van de vaderen, christenen vindt men onder de Arabieren. Zodoende is het christendom betrokken bij deze kwestie van eschatologische dimensies.
Onlangs was er een conferentie te Cartigny over het vraagstuk. De theologen uit het westen konden het niet eens worden met christenen uit de Arabische volken.
Tenslotte stapten de discussianten af van het thema. Het westen hield vast aan de betekenis van het oude testament, wat tevens een bijzondere waardering inhoudt voor het joodse volk. De christenen uit het midden-oosten hadden geen oor voor het oude testament. Op die manier raakten de bezoekers van de conferentie uitgepraat.
Dat was de reden dat zij besloten het over een andere boeg te werpen. Vanuit de gerechtigheid, gerechtigheid in de zin van solidariteit, ging men samen praten. Vanzelfsprekend lukte het op die manier speciaal de moeilijkheden van de Palestijnse vluchtelingen in het middelpunt te brengen.
Overgestapt op het thema van de gerechtigheid.
Is er geen samenhang tussen deze en nog andere thema's? Ik verwijs naar de brief aan de Romeinen. Deze brief is maar niet zo een brief, waarin met name twee belangrijke onderwerpen achtereenvolgens aan de orde komen. Het gaat in deze brief blijkens de aanhef om het Evangelie van Jezus Christus. Het Evangelie waarin de rechtvaardigheid Gods is geopenbaard uit geloof tot geloof. Het Evangelie een kracht Gods tot zaligheid, eerst de jood en ook de Griek. Wanneer Paulus het thema van de positie van de Joden aan de orde stelt zegt hij ook dat zij de rechtvaardigheid Gods niet kennen en zichzelf een gerechtigheid zoeken op te richten.
Het jodenvraagstuk, als ik het kortheidshalve zo mag aanduiden, draait om de gerechtigheid en de gerechtigheid cirkelt om het probleem van de joden.

Solzjenitsyn in het westen
De Sowjets durfden Solzjenitsyn niet te doden, zij konden hem echter evenmin in vrijheid laten binnen hun gebied. De stem van het Russische geweten werd uitgewezen. Het is een vraagstuk of een menselijk lichaam kan leven zonder bepaalde belangrijke organen. Kan een volk en kan een natie bestaan zonder de stem van het geweten? Dat mogen wij ons ook afvragen?
Solzjenitsyn wierp de vrijmoedigheid niet weg. Dat bracht hem in conflict met de autoriteiten van zijn vaderland. Uit de kerkgeschiedenis weten wij hoe moeilijk een herder het ermee had, wanneer hij uit zijn gemeente of zijn diocees werd gebannen, en wanneer hij van zijn kudde werd gescheiden. Solzjenitsyn heeft in verwijderde zin iets van een pastor, die zich geroepen voelt na de zuivering van Stalin en vanwege die zuivering van Stalin zijn volk uit te nodigen voor een andere zuivering. De heilzaamste zuivering van schuld en boete. Het zijn bekende woorden uit de Russische literatuur. Schuld en boete.
Het is alweer enige tijd geleden dat deze zelfde Solzjenitsyn zich vermaardheid verwierf met een brief aan de Russische kerkvorst Pimen. Solzjenitsyn beschuldigt Pimen en zijn medestanders van collaboratie met de Staat. Vroeger aanvaardde de kerk het martelaarschap, betoogt hij in bedoelde brief. Maar dat was vroeger. Vervolgens spreekt hij beduchtheid uit over het teloorgaan van de wezenskenmerken van het christendom. 'Wij verliezen de laatste sporen en kenmerken van een christelijk volk'.
U en ik hoeven niet te trots te wezen op het feit, dat deze moedige schrijver werd uitgewezen naar ons zogenaamde vrije westen. Zou hij namelijk nog wel veel sporen vinden en kenmerken van een christelijk volk in dit vrije westen?
Wat zei Luther? Geen aanvechting is de ergste aanvechting. Aanvechting is een activiteit van satan. In het voetspoor van de overste van deze wereld doet de wereld dikwijls braaf mee met bestrijding. Vervolging en bestrijding zijn zware bejegeningen. Is het echter wel zo heel goed, wanneer er helemaal geen vervolgingen en bestrijdingen plaats vinden?
Solzjenitsyn zal wellicht van ons vrije westen zeggen: Dit is het ook niet wat ik nu juist zoek. Stellig klinkt het niet aangenaam in onze oren. Wij hebben onze borst niet om er ons voortdurend zelfvoldaan op te slaan. Op andere manier slaan is ook nog mogelijk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen