Politieke buitelingen

Onze synode is weer eens op de politieke toer geweest. En hoe? Na de emotionele debatten op de vorige synode over de zogenaamde desinvesteringsresolutie van de Wereldraad van Kerken, werd er nu — met een nogal ingrijpend gewijzigde synode — een aantal punten erdoor gehaald, die ongeveer 15 tegenstemmen opleverden. De synode drong aan bij de regering om Guinee Bissau te erkennen en we mogen van de synode niet meer naar Zuid Afrika emigreren.
     * * *
Onze regering was nota bene zo ver nog niet om Guinee Bissau te erkennen — en die regering is nu bepaald niet conservatief te noemen—maar onze synode zei: er is haast bij! Nu, op de synode zélf was het ook haastwerk. Het ging namelijk zó. Het kersverse synodelid ds. Rehorst uit de classis Hoorn in Noord Holland vroeg op de maandagavond zitting of dit punt nog op de agenda mocht; Het mocht van de synode. Maar, zei een afgevaardigde, wil me er eerst iets over vertellen, want ik weet van die hele zaak niets af. Wat is dat, Guinee Bissau? Hij zei dat kennelijk niet voor zichzelf alleen. De synode vond het dan ook nodig om geïnformeerd te worden. Ds. J. E. van Veen, functionaris van de ROS, als adviseur ter synode aanwezig, zag nog wel kans om een stuk op te stellen voor het woensdag was. Of de ROS daarvoor nog kon en moest vergaderen zei hij niet. Maar een stuk kwam er. En het resultaat was, dat de synode tot de regering ging zeggen: erken s.v.p. spoedig de republiek Guinee Bissau. Synodeleden, die de boot wilden afhouden en op korte termijn nog een tegenstuk hadden proberen op te stellen, kregen te horen dat wat zij wilden aan alle kanten rammelde.
     * * *
En zo sprak onze kerk. Dat wil zeggen, zo sprak een enkele 'deskundige', die precies weet hoe het in de wereldpolitiek moet en daarvoor een synode achter zich krijgt, althans voor een deel.
     * * * 
Zo langzamerhand begin ik bij dit soort zaken een onpasselijk gevoel te krijgen. We komen als kerk niet meer tot een klaar geluid over zaken, die het hart van de kerk raken. Zodra het daarover gaat wordt het op de synode een kakofonie, een door elkaar praten en een elkaar tegenspreken. We weten nauwelijks meer wat we als kerk nog belijden. Maar inmiddels matigen we ons over zaken van de wereldpolitiek een oordeel aan, waarvan we ook nog menen dat het recept ervoor zo maar in de Bijbel te vinden is. Een beschamende zaak.
Ik zou wel eens willen weten hoe een peiling in de kerk over deze kwestie zou uitvallen. De kerk, de synode heeft gesproken. Jawel, maar namens wie? Leven deze dingen zo in de gemeenten? We weten wel beter.
     * * * 
Ik acht het een onverantwoorde zaak dat een synode zo bezig is als onze synode gedaan heeft. De buitenwacht zal nu kunnen zeggen dat onze kerk nog vóór een progressieve regering uitloopt. En diezelfde buitenwacht zal niet te horen krijgen op wat voor een lamlendige manier een dergelijk besluit tot stand komt.
We weten nu ook, dat we niet meer naar Zuid Afrika emigreren mogen. Zodra iemand dat doet krijgt hij de banvloek van onze kerk mee. Als we in onze kerk de tucht kenden zou het misschien nog kunnen zijn, dat je dan onder censuur ging. En inmiddels maken we de zaken ten aanzien van Zuidelijk Afrika — die ik bepaald niet zwart wit zou willen beoordelen — alleen maar problematischer. Deze politieke betuttelarij kan ik niet meemaken. En ik denk van velen met mij niet. We worden nog Roomser dan de Paus.
     * * * 
Mag ik een beeld gebruiken? Het is als in een huis waar in de loop van de jaren zó huis gehouden is, dat er niets meer van de inboedel op z'n plaats staat, maar waar de bewoners alleen nog maar ruzie kunnen maken over de vraag waar alles staan moet. De meesten willen eigenlijk de hele inboedel maar eruit gooien of uitverkoop houden. Tenslotte zien ze een andere opdracht. Ze zullen zich nu gaan bezig houden met de vraag hoe het grote bedrijf vlakbij de zaak in moet richten.
Of om het nog anders te zeggen: Een kerk, die kreupel gaat wat haar belijden betreft, gebruikt de stokken, waarmee ze nog loopt, om naar links en rechts te slaan. Enfin, wij schijnen dan tenminste als kerk precies te weten hoe het in de wereldpolitiek moet. Maar waar we die wijsheid vandaan halen weten we zélf niet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen