Een hartelijk welkom

De lijdensweken. Zeven weken houden wij ons bezig met het lijden van de Heere Jezus. Het lijkt wel alsof het lijden Zijn halve leven uitmaakt. Meer dan dat: Zijn hele leven. Wat Hij kwam doen, krijgt aan het kruis zijn beslag. Vandaar de bijzondere aandacht, die de evangelisten daaraan wijden; én, in navolging van hen, de prediking. Men kan het Evangelie dat wij samen gaan overwegen nauwelijks lijdensevangelie noemen. En toch! Wat dacht u ervan, dat Jezus de weg naar Jeruzalem inslaat. Jeruzalem, de stad die de gezondenen doodt! Dat is Hij zich helder bewust, dat staat Hem voor de geest, terwijl Hij wandelt. Daarom alleen reeds staat alles wat er onderweg plaatsgrijpt in het teken van het kruis. Die kant gaat het uit, die kant moet het uit.
De kleine stoet groeit uit tot een grote menigte. Mensen die met Hem meekomen uit Jericho; en mensen, die Hem tegemoet komen uit Jeruzalem, ontmoeten elkaar en trekken samen verder, stadwaarts. Ze zien Jezus op Zijn rijdier, het veulen van een ezelin, en ze werpen hun kleren op de weg, zwaaien met boomtakken, roepen Hem overluid een welkom toe! Jezus wordt ingehaald en gehuldigd.
Het wordt een luisterrijke intocht. Een introïtus, die bijna een intronisatie wordt. Een koninklijke intocht loopt erop uit, dat Hij plechtig tot de troon verheven wordt. Een gloriedag voor Hem!
Maakt Hij geen bezwaren? Deze keer niet. Hij heeft die intocht blijkbaar zelf gewild. Hij nam er het initiatief toe, toen Hij twee jongeren uitzond om het ezelsveulen te vorderen, en Hij geeft er, blijkens het vervolg van dit evangelie, Zijn fiat aan. Tot hoeveel misverstand het ook aanleiding geven kan en geven zal: Hij trekt zo de stad binnen, als koning. Zo wil Hij ook heden erkend worden. Ja, heden, nu u dit leest. De meditatie is de ezel waarop Hij zit, om even een vreemde gedachtensprong te maken. Hij rijdt zomaar langs u heen, en vraagt om hulde, Hij wil geëerd worden, door een ieder. Niemand mag Hem de eer onthouden. Geëerd worden? Door voorbijgangers en aanhangers en . . . onderdanen. Lest, best. De eigenlijke Koningshulde is de onderwerping. Daar ontbrak het deze menigte aan. U hebt gelijk. Ontbreekt dat er bij u ook nog aan?
Op de top van de Olijfberg, komt een deel van de stad binnen de gezichtskring. De Olijfberg is iets hoger dan de Sionsberg en maakt deel uit van een kleine bergketen, ten oosten van Jeruzalem. Vóór de weg, die langs de glooiing van de Olijfberg afdaalt naar de stad maakt de stoet halt. Een kort oponthoud; tegelijk het hoogtepunt van de vreugde. De menigte der discipelen — dat zal hier in ruimere zin bedoeld zijn — begon God luidkeels te loven, vol blijdschap. Dat is verrassend: vrolijk zijn en God loven. Het is alsof Lucas het evangelie afrondt. De engelen en de herders deden het toen Jezus geboren was, en zowaar, vóór het lijden neemt de menigte het over. Nog éénmaal, dan niet meer. Maar dat mag ons niet weerhouden, om er dankbaar nota van te nemen: God wordt geprezen.
En er is reden toe: wegens al de krachtige daden die ze gezien hadden. De machtsdaden waarvan ze getuigen geweest waren, en waarvan ze onder de indruk kwamen zijn messiaanse daden. De Messias zou komen, vol van de Geest des Heeren, en in de kracht des Heeren. De wonderen die de Heere Jezus deed waren evenzoveel bewijzen van Zijn goddelijke zending. Had Hij Lazarus niet uit de doden opgewekt en onlangs nog Bartimaeus van zijn blindheid genezen? Krachtige daden. Ze zijn verrukt over de krachten die Hij deed. Ze vergeten te zeer, dat het tekenen waren, van het Koninkrijk Gods, en zegelen, die Jezus aan Zijn woorden hechtte. Als we het Woord niet horen, dan ontgaat ons de betekenis van de daden. Dat is hier ook het geval.
We zien hier en daar nog wel krachten, maar, wat voornamer is: het Woord van Christus is levend en krachtig. Hij maakt zich daardoor een heerlijke naam. Het is een Koninkrijkswoord, zouden wij God daarvoor niet prijzen en danken. Jezus doet nog grote dingen door Zijn Woord en Geest. Wij loven de Heere, omdat Hij Zijn Zoon zond, om alles wat deze sprak en deed. U stemt daar toch mee in? De Heere is het waardig, en het verruimt ons eigen hart. Of . . . hebt u geen weet van wat Christus doet?
De menigte heet Hem welkom en wenst Hem geluk: Gezegend, Hij die komt in de naam des Heeren. Ze heffen de paaspsalm aan, die trouwens ook op het loofhuttenfeest gezongen werd, en die waarschijnlijk eveneens dienst deed als welkomstlied voor de pelgrims. Ze heffen die aan met toepassing op de Heere Jezus, het lied komt tot zijn volheid, het wordt vervuld. Dat overbekende lied: Hallelujah, looft de Heere. Looft Hem om Zijn dag, looft Hem om Zijn reddende daden. Looft Hem, omdat de Messias komt. Die komt. De uitdrukking hoort thuis in de voorstellingswereld van Gods verschijnen aan Zijn volk. Zegt aan de dochter van Sion: ziet uw heil komt. Het komt naar u toe, het komt tot u over. God bezoekt u ermee. Verheug u zeer, gij dochter van Sion. Juicht, gij dochter van Jeruzalem; ziet uw Koning komt tot u, rechtvaardig en Hij is een Heiland. Christus is de verschijning Gods. Daarom leidt Hij herhaaldelijk Zijn woorden in met een: Ik ben gekomen, de Zoon des mensen is gekomen. Het wordt een messiaanse aanduiding, een titel bijna: Degene, die komen zou, de Komende. Met Zijn komst breekt de heilstijd aan. Gods heilsblijven werd vanaf de Olijfberg verwacht. Zo blijft het van kracht: Die komt. Die wederkomt. Deze Jezus. Van dit alles klinkt iets mee in de groet van de schare; een groet die van grote betekenis is.
Hij komt in de naam des Heeren. In onderscheiding van andere 'hoogheden' die in hun eigen naam komen en hun eigen roem zoeken. In de naam des Heeren!
Wij stellen daarom Zijn werkprogram niet op; Hij krijgt Zijn opdracht van de Heere. Wat een dwaasheid om te denken, dat wij de dienst zouden uitmaken, nu Hij komt in de naam des Heeren. Toch wordt die dwaasheid grootscheeps begaan. Hij moet dit doen en dat doen. Hij doet het namens ons en wij doen met Hem mee.
De Heere leert het ons wel anders. Heere Jezus wat komt U doen? Wat werd u bevolen door de Vader: De Zoon des mensen is gekomen om te zoeken en zalig te maken, dat verloren was — en is. Zijn we dan niet van Hem gediend? Komt Hij daarvoor? Wat verloren was. Komt Hij dat zoeken? Dan komt Hij aan het kruis. Die verloren zijn, liggen onder de vloek en in de dood. Wil Hij zover gaan? Hij wil het. Zaligmaken, waarvan anders dan van zonde en oordeel. In de naam des Heeren, tot het werk des Heéren. Het zware werk, het kruiswerk! Wij hebben hier niets voor het kiezen, en dat is maar gelukkig ook. Dit werk zou ongedaan blijven, naar ik vrees. Christus komt als de gevolmachtigde Gods. Hij mag en zal het volbrengen. De Heere zal verlossen door Zijn hand. Als die hand vastgespijkerd is aan de kruisbalk, dan net: door Zijn hand. Terwijl de schare luidkeels roept: Gezegend is Hij, die komt in de naam des Heeren, doemt voor ons in de verte het kruis op. En zover is het niet eens. Heere Jezus, U bent er zo. Wat zullen wij zeggen? Toch maar zingen: Gezegend is Hij.
L. K. 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen