Stem en tegenstem

Uit het hooggestemde lied, dat de schare Christus toezingt, springt één woord naar voren: de Koning. Daar hielden ze Hem dus voor. En dat was Hij inderdaad, de Koning uit het huis van David. Hij komt ongekroond en ongewapend; arm en rijdende op een ezel. De groten der aarde gedragen zich anders, niét zo nederig, als deze Grote uit de hemel. De Koning. Waar? Hij, die daar aankomt. Wat voor een koning vraagt een toeschouwer. De Koning van de vrede, de Koning die de ellendigen redt, en hen helpt die tot Hem roepen. Zo is er slechts één. En zij, die het niet getroffen hebben met zichzelf hebben het getroffen met deze Koning. Voor hen is Hij de aangewezen en aangebeden Vorst.
Hij gaat een lage weg. De omstanders begrijpen dat niet als ze Hem zo feestelijk inhalen: de Koning! De Koning der joden, smaalt Pilatus. Een grommend protest: wij hebben geen koning. Afgedankt. Het draaide in het proces tegen Jezus om dit Koningschap. En Zijn eigen volk liet Hem vallen. Was dat een Koning. Koning aan het kruis. Christus weet wat in de mens is en wat Hem te wachten staat. Hij kent de psalm die ze zingen en waarin ze plotseling: de Koning, roepen. Hij zal op de laatste avond van Zijn leven dit lied zingen in het Kedrondal. Hij is deze week bezig met het Hallel. O, die steen, die de bouwlieden verworpen hebben. Die Koning die een doornenkroon op de slapen gedrukt kreeg en een purperen mantel omgeworpen. De Koning. In Zijn schoonheid. In Zijn gewilligheid en geschiktheid. Gezegend zij Hij. Zo nemen we het lied over, in de lijdensweken. Wanneer wij tenminste niet aan Hem voorbijzien, maar alles in Hem zien wat ons tot levensbehoud nodig is. Wij hebben een Koning. Hij is ons door Israels God gegeven.
De mensen roepen wat door elkaar heen, de ene evangelist tekent dat, de ander dat op. Vrede in de hemel, heerlijkheid in de hoogste plaatsen. Woorden, die ons herinneren aan de engelenzang. Ook toen: eer en vrede. Alleen nu niet in de hoge en op de aarde, maar uitsluitend in de hoge. Dat moeten wij niet te zwaar laten wegen, alsof de vrede zich van de aarde heeft verwijderd en zich, althans voorlopig, tot de hemel beperkt heeft. Het betekent: Vrede en eer bij God. Vrede is heil, weldaad, welvaart. Welnu het heil is bij God en de eer is aan God. 'In de hemel' en 'in de hoge' zijn meer dan plaatsbepalingen; het zijn verwijzingen naar Hem, Die er woont. De vrede bij God is voor mensen bedoeld. Zij komt met Christus mee. De vredevorst brengt de vrede mee, bij God vandaan. Hij deelt haar uit aan Zijn onderdanen. En God krijgt er de eer van. Om die vrede en om die eer, gaat het Christus, tot stervens toe!
Wat vrede? Zolang de zonden niet zijn verzoend. Wat eer, zolang wij nog roemen in onze werken. Het kruis haalt een streep door ons en onze eer, die wij aan God ontroven en gestolen goed gedijt niet. De Heere Jezus komt in de wereld om de vrede en de eer des Heeren. Vandaar het lied der engelen. Hij komt aan het kruis om de vrede en de eer des Heeren. Vandaar dat het nu wordt herhaald: Hemelse vrede, hoogste eer. Wie in de naam des Heeren komt, maakt die naam groot.
En komende heeft Hij vrede gemaakt. Wij moesten alles wat wij voor 'vrede' en 'eer' uitgeven, eens door Hem laten ijken; Hij drukt er het stempel van het kruis op.
Ondertussen neemt de wrevel van sommige dwarskijkers toe. Hoor toch eens, wat een lied, wat een hulde. Misschien zijn het spionnen van het sanhedrin, die straks rapport moeten uitbrengen. Ze lopen op Jezus toe en met een angstige blik op de burcht, waar Pilatus verblijf hield, zeggen ze: Meester, bestraf Uw discipelen. Als Hij zich dit laat welgevallen, maakt Hij zich in hoge mate verdacht bij Rome. Trouwens, heel deze intocht is een gevaarlijke zaak. Hebben ze geen gelijk? Straks luidt de beschuldiging: Hij verklaarde, dat Hij een Koning was; Hij maakte zich Koning. Toen moest de stadhouder zich wel met de zaak bemoeien; de keizer duldde geen Koning naast zich.
Rabbi, bestraf uw discipelen. Berisp hen scherp, leg hun het zwijgen op. Ze kunnen het niet uitstaan, dat Jezus zo geprezen en gezegend wordt. Zij zouden Hem liever met grote stem vervloeken. Deze messiaanse demonstratie verfoeien ze uit de grond van hun hart. Konden zij die niet voorkomen, laat Jezus er nu een eind aan maken. Alles mag in deze wereld. Optocht na optocht, met spandoek en protestkreet, luidruchtig, hardhandig. Voor alles geeft de overste dezer wereld verlof. Maar, o wee als Christus gehouden wordt voor wat Hij is, en gehuldigd wordt om wat Hij is. Als de Koning komt. Vandaag zou men rookbommen gooien naar de menigte en haar uit elkaar drijven. En wie zouden die in de kerk gooien, waar Hij intocht houdt? De Farizeeën. De 'doe-het-zelvers' van allerlei slag en soort.
Jezus weigert echter om de discipelen te berispen. Hij is Koning en komt ervoor uit. Nee, Hij is niet voorzichtig, nu niet meer. Hij ziet de weg voor zich, daarom aanvaardt Hij deze laatste hulde, vóór de hoon Hem ten deel valt. Het is goed zo. Ik zeg u. Dat klinkt plechtig en scherp. Zij verstaan niet wat er aan de orde is: de Koning komt naar de Koningstad. En dat kan niemand ontkennen. Met deze waarheid is het juichen van de schare gerechtvaardigd. Wat ze er bij denken — en hoe miskennen zij Hem — wat ervan zal komen — en hoe wordt het straks in z'n tegendeel veranderd — doet er nu niet toe. Wij willen daarover niet uitwijden. Het is misplaatst om het Hossannah en het hallelujah weg te schrappen tegen het: Kruist Hem. Alles op zijn tijd. Christus zegt: Zo deze zwijgen, zullen de stenen haast roepen! Schreeuwen, krijsen. Ja, die stenen, die overal voor het oprapen liggen! Zo moet de waarheid tot haar recht komen. De stenen roepen. Dat is een spreekwoordelijk gezegde: want de steen uit de muur roept, de houten balk antwoordt hem (Hab. 2 vs. 11). Zij waren getuigen, van het kwaad dat thuis werd besproken en beraamd. Het wordt hier niet overdrachtelijk bedoeld, mensen met een hart van steen. Sommigen denken, dat de Heere Jezus hier al zinspeelt op de stenen, de puinhopen van de stad. Als Mijn jongeren tot zwijgen worden gebracht, dan zullen de stenen van een door het oordeel verwoeste stad roepen, dat Mijn aanspraak terecht was en ten onrechte verworpen werd. Daar zou het vervolg dan bij aansluiten, maar het lijkt mij wat ver gezocht.
Niet zwijgen! Geen spreekverbod als er geroepen wordt: Gezegend Hij die daar komt. Het is zo geweldig, het bruist en gist. Het is nieuwe wijn, men kan die niet in oude zakken van voorzichtigheid en zwijgzaamheid doen; de zakken zouden barsten. U zwijgt toch niet, in deze weken? De Heilige Geest, die de harten ontdooit, maakt de tongen los. Wij gaan de grote werken Gods vermelden, als Christus' werk ons onmisbaar en kostbaar wordt. Zijn volbrachte werk! Dan kunt u niet zwijgen. Hij komt! Dan zullen de stenen roepen en de stromen vrolijk zingen, en de bomen in de handen klappen. Dan doet de hele schepping mee. En een gemeente, die het zwijgen van hogerhand werd opgelegd, kan het zich niet laten verbieden, het hoogste en laatste woord moet eruit: Maranatha. Kom, Heere Jezus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen