Het gebed

Wij meenden te mogen zeggen, dat van danken naar loven een stap naar boven is. Is dan niet de aanbidding nogmaals een trede omhoog? Loven doen we ook wel mensen. Zelfs de Bijbel verbiedt ons niet alle loffelijke vermelding van de naam van mensen, al mag die nooit in mindering komen op of afbreuk doen aan de lof des Heeren. Wij zullen eer geven aan wie we de eer schuldig zijn (Rom. 13: 7).
Maar 'aanbidden'!? Ja, in een ontluikende periode van een jong liefdeleven spreekt men wel van iemands 'aangebedene'. Maar dat is toch oneigenlijk en voorbijgaand. De diepere, blijvende liefde spreekt zo niet. Ze is er te ernstig en te wezenlijk voor.
Als Johannes een engel aanbidden wil, dan klinkt het hem tegen: zie, dat gij dat niet doet; aanbid God (Openb. 19: 10; 22: 9).
In de aanbidding zijn het geen handen, die opgehouden worden om iets te ontvangen. Het zijn recht naar boven gestrekte handen. In de aanbidding worden we een ogenblik als het ware boven de tijdelijkheid uitgeheven. Er zit in de aanbidding een element van de eeuwigheid.

Schepsel en Schepper
Bij de aanbidding blijkt het scherpst het onderscheid tussen schepsel en Schepper, tussen mens en God. Alleen van Gods naam geldt: Uw Naam worde geheiligd. Daarom ontbranden de hevigste conflicten rondom de enige aanbidding van Hem die alleen God is en niemand meer.
De verzoeking in de woestijn culmineert in de weigering des Heeren een aanbiddende knieval te doen voor de overste van deze wereld. Dan wijst de Heere Jezus de verzoeker af met het woord, dat trouwens ook een Schriftwoord is: en Heere, uwen God zult gij aanbidden en Hem alleen dienen (Matth. 4: 10; Deut. 6: 13). Bij dit conflict is de gemeente van Christus. Vraag het maar aan Daniël en zijn drie vrienden (Daniël 2).
Het is niet toevallig, dat het woord 'aanbidden' in de Schrift nergens vaker voorkomt dan in de Openbaring van Johannes. Daar spitsen de tegenstellingen zich toe. Daar wordt niet alleen door de engel de aanbidding afgewezen. Maar scherp staan telkens tegenover elkander de aanbidding van 'het beest', dat de aanbidding niet afwijst, maar juist opeist, en de aanbidding van Hem, die op de troon zit en alleen waardig is te ontvangen de dankzegging en de eer en de heerlijkheid en de kracht in alle eeuwigheid.
Op het punt van de aanbidding zijn telkens de conflicten ontstaan tussen kerk en wereld. In het oude Romeinse rijk waren het de eerste christenen, die weigerden Gods eer aan keizer en staatsmacht te geven en daarvoor bij duizenden het offer van hun leven over hadden. En in de tijd van de Reformatie waren er ook weer de tallozen, die hun leven hadden kunnen sparen, wanneer zij bereid waren geweest de geconsacreerde hostie als 'God' te aanbidden.
Tegen alle verheerlijking van de pauselijke kerk en haar gewaande volmachten, en tegen de verheerlijking van de mens met zijn eigen wil en werken klinkt uit de Hervorming het Soli Deo gloria.

Paradijs
In de aanbidding herleeft een stukje paradijs. In het paradijs was de kennis Gods nog niet verduisterd. De mens, naar Gods beeld geschapen, zag klaar en duidelijk de heerlijkheid Gods boven al het geschapene en hij las Zijn Naam in het schone handschrift van al het geschapene.
Zo zal het ook zijn in het nieuwe paradijs. Daar zal God alles zijn en in allen. Het vraaggebed maakt daar plaats voor de loutere aanbidding. Al datgene, waarom de Heere Jezus ons heeft leren vragen in het allervolmaaktste gebed, zal dan vervuld zijn of overbodig gemaakt. Daar zal de Naam Gods geheiligd worden, Zijn Koninkrijk in volheid gekomen zijn en Zijn wil volkomen volbracht worden. Buik en spijze zullen teniet gedaan zijn. Geen inwoner zal zeggen: ik ben ziek, omdat de zonde vergeven is. Ook zal de boze daar niet meer rondgaan om te verzoeken. Daar blijft alleen de aanbidding over.

God treedt op ons toe
Die aanbidding is geen vaag zich verliezen in de peilloze diepten van Iemand, die de 'grond' van ons bestaan is. Er zit geen pantheïstisch element in. Misschien dat wij mensen wel eens sprakeloos staan voor zulk een onuitsprekelijke grootheid en goedheid. Maar de aanbidding richt zich juist op Hem, die zich geopenbaard heeft en dat voortgaat te doen in het Woord. Daarin treedt Hij op ons toe tegelijk boven ons, tegenover ons en vóór ons. De aanbidding wortelt in het Wezen en het werk van de drieënige God, Vader, Zoon en Heilige Geest. Zij wordt gevoed door de lofzegging. En ook de dankzegging voor al Zijn weldaden draagt de stof aan voor de aanbidding van Zijn Naam. Hoe groot moet niet die God wezen, die zulke grote weldaden aan zulke grote zondaren wil schenken; maar Wiens grootheid in duizend andere werken en weldaden zich eveneens bekendmaakt.

Hoogtepunten
Echte bewuste aanbidding is geen dagelijkse kost. Zij behoort tot de hoogtepunten van ons gebedsleven. Zij vraagt een sterke, niet geforceerde, maar gegroeide concentratie van de uitgangen van ons hart op Hem, die het waardig is verheerlijkt te worden om Zijns zelfs wil. Nergens en nooit wordt de kleinheid van de mens en de grootheid Gods dieper beseft dan daar, waar wij in het dal van de ootmoed iets van de heerlijkheid Gods boven ons mogen aanschouwen door het geloof. De psalmdichter vermaant ons:
Aanbidt Hem need'rig al uw leven.
Hem, Die, in 't heiligdom verheven,
een godd'lijk licht van Zich verspreidt;
leer, aarde, voor Zijn majesteit,
leer voor Zijn aangezichte beven.
Nu we deze overdenking van het gebed beëindigen, zeggen we nog zoveel te meer: Heere, leer ons bidden. En: leer ons aanbidden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen