Gebed en genezing

Een leven van gebed
Een biddend leven is voorbereiding op een biddend sterven. 'Door het gebed worden de schatten ontsloten, die het Evangelie openbaart en die het geloof gezien heeft'. (Calvijn). Wat een grote genade, als ik voor de Heere mijn ziel kan uitstorten, als ik het Hem alles zeggen mag, Hem smeken dat Hij schenke alles wat tot het leven en de godzaligheid behoort (2 Pt. 1: 3). Bidden om genade om van genade te mogen leven — en dat in alle omstandigheden, in voorspoed en tegenspoed, in dagen van gezondheid en krankheid. Het is door de genade Gods, dat Paulus alle dingen vermag, vernederd te worden, overvloed te hebben, honger te lijden, schrijf er gerust achter: ik vermag door de genade Gods ziek te zijn — door Christus die mij krachten geeft, door Christus, wiens genade genoeg is.
Buiten Gods genade blijft de klacht over: Waaraan heb ik dat verdiend, dat ik zo moet lijden; buiten Gods genade is er het protest van iemand, die zich benadeeld gevoelt en aan wie onrecht gedaan wordt.
Waarom ik en ik ben toch niet slechter dan een ander? Bid maar dikwijls, dat de Heere in de beproeving meekome en overkome, opdat u moogt ervaren wat u aan Hem in nood en dood hebt, een vriend, die nooit in de steek laat en boven bede en verwachting helpt.
De apostel vermaant ons inzake ons bidden op deze wijze: Weest in geen ding bezorgd, maar laat uw begeerten in alles door bidden en smeken met dankzegging bekend worden bij God en de vrede Gods, die alle verstand te boven gaat zal uwe harten en zinnen bewaren in Christus Jezus (Fil. 4: 6 v.). De bezorgdheid is een kenmerk van de wereldse mens, die zijn lot in eigen hand meent te hebben.
Hij probeert tegen alles te verzekeren, niet alleen in uiterlijke zin. En dan komt hij tot de gedachte, dat er allerlei verschrikkelijke mogelijkheden zijn, die hij niet in zijn hand heeft. En vandaar die kwellende tobberijen. Uiteindelijk is het de schaduw des doods en de vreze des doods, die over ieder mens komt. Geen zorg, maar daarmee bedoelt de apostel niet dat wij aan de toekomst niet moeten denken in zorgeloze oppervlakkigheid of leven als luchthart en treurniet; wie dan leeft die dan zorgt? Maar bij Paulus vinden wij in feite de belijdenis, dat 'hij zich geborgen weet in Gods vaderlijke zorg' (Bouwman). Wie de Heere vreest kan alles, wat hem drukt en benauwt, in dagen van nood en kommer aan Hem kwijt. Dat is de rijkdom van Gods kerk. Krijg ik dan alles waarom ik vraag? Allereerst herinner ik aan een woord van een vrouw die beleed: 'Ik mag zeggen, dat ik nog nooit ledig terugkeerde, als ik onder druk en nood God gezocht had'. Wat belooft de apostel aan de gemeente? De vrede Gods, die alle verstand te boven gaat.
Als de mens al die ernstige gevaren, die ons leven bedreigen, al die mogelijkheden, die wel eens werkelijkheid zouden kunnen worden op zich af ziet komen, dan komt hij er niet uit met een verstandelijk argument, dat de dingen wel mee zullen vallen of met een of andere zoetsappige redenering. De vrede Gods gaat heel wat verder en hoger. Maar de vrede Gods heeft nog iets anders: Met het ver­stand kan ik die vrede niet begrijpen, ik kan er niet bij, dat de Heere dit geeft, vrede en als mijn leven dan op welke wijze ook bedreigd wordt, dan zal die vrede Gods mij bewaren voor paniek, voor troosteloze mismoedigheid, voor opstandige gedachten en voor de angst en vreze des doods, die alle troost doet missen. De Heere bewaakt en de Heere is het die bewaart en Hij geeft Zijn vrede: met God verzoend, dat betekent verzoend zijn met al Gods leidingen in ons leven, met God verzoend dat is verzoend met hemel en aarde. Vrede betekent, dat alles goed is — bewaard in Christus Jezus en daarvan de troost ontvangen in de vrede Gods!

De zegen van de voorbede
Ik wees er reeds op, hoe de schrijver terecht wijst op de betekenis van de voorbede van de gemeente. In de voorbede brengen wij een ander, anderen, met hun nood voor Gods aangezicht. Ik weet best, dat wij soms zo vervuld zijn van eigen zorg en verdriet, dat wij aan een ander niet toekomen, maar dat is onze rijkdom niet, veel meer onze armoede. Het is ons gebrek aan solidaire verbondenheid met anderen in hun lijden van ziekte en armoede. Welk een geestelijke verrijking betekent het als wij voor anderen bidden mogen en kunnen, als er meer gebed opklimt voor Gods aangezicht om de Geest der genade en der gebeden, als de nood van de kerk, en het heil en welzijn van onze jonge mensen ons meer doet roepen om nieuw leven, als wij meer bij de Allerhoogste dan bij mensen onze nood klagen. Maar daarbij zullen wij niet vergeten, dat Mozes voor Gods aangezicht klaagt: Ik alleen kan dat volk niet dragen. — Het is hem te veel geworden; hij gaat eronder door. Wie de last van de gehele wereld dragen wil wordt verpletterd! Israël heeft een betere Middelaar nodig. En de Kerk evenzo. En onze zieken evenzo, die betere middelaar, die de krankheden en smarten van Zijn kerk heeft gedragen!

Radicale genezing
Onze lezers zullen begrijpen, dat ik het om het niet scherp te zeggen maar een zwak betoog vind, als de schrijver ons voorhoudt, dat wij wel allen moeten sterven, maar dat betekent niet, zegt hij, dat wij allen doodziek moeten worden. Hier is het verband ziekte en dood, nood en dood, kommer en dood toch wel doorgesneden. Dan luister ik liever naar het getuigenis van die kankerpatiënt, waarvan de schrijver vertelt: Ik ben voor een betere genezing in het ziekenhuis gekomen.
In dagen van ziekte — en niet alleen dan — moeten wij bidden tot Hem, die de krankheden kent en liefderijk geneest.
In dagen van ziekte mogen wij bidden, ondanks onze ontrouw en onze ongerechtigheden, maar het is niet alleen een gebed om genezing van lichamelijke nood. Maar om verlossing in de diepste zin, om een radicale genezing.
Ziekte is een bijzondere vorm van de dood. En ziekte is daar overwonnen, waar de dood is overwonnen, maar daar alleen.
Het is weer verscheidene jaren geleden; een vriend lag op zijn ziekbed; hij leefde bij het Woord en één woord in het bijzonder was hem een houvast: deze krankheid is niet tot de dood, maar tot verheerlijking Gods. Maar keelkanker sloopte zijn krachten. Totdat Gods licht over de belofte opging: het is toch waar: Niet tot de dood, maar tot verheerlijking Gods.
Hoe getroost en gesterkt, troostend en vermanend lag hij de laatste dagen te wachten, immers de dood had niet het laatste woord. Dat is radicale genezing.
Welk een uitzicht.
Zalig de mens, ziek of gezond, die weten mag, dat hij op weg is naar een land waar niemand zal zeggen ik ben ziek, omdat
het volk, dat daar woont vergeving van de ongerechtigheid heeft ontvangen.
Onze lezers begrijpen, dat ik menig bezwaar heb tegen het boek van dr. Kraan; anderzijds is er veel wat mij goed deed.
Vandaar dat ik deze artikelen schreef als kanttekeningen naast deze uitgave.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen