'Hier en Heden'

Grote verzoendag
Niemand zal het verbaasd hebben dat voor de herinnering aan de Israëlische oorlog, die in alle hevigheid uitbarstte, ruime aandacht bestond.
Wij zijn gewend te spreken van conflictsituaties. Wanneer we onze wereld zien als een groot lichaam en dat doen wij stellig wanneer we in termen van gewenste eenheid der volkeren denken, mogen wij ook gewagen van diepe wonden die dit lichaam bedekken. Soms zijn het gapende letsels en heel dikwijls drijven de pleisters, die bereidwilligen aanbrengen in de wonden. Ook al zijn de kwetsuren verbonden dan willen zij moeilijk helen. Vaak springen zij weer open. Daarom geloven wij ook niet dat de vurig verlangde eenheid zal komen, tenzij de grote Heelmeester Zijn milde handen uitstrekt tot heling van alle wonden.
Intussen verbazen wij ons dat oude begrippen als grote verzoendag, al geldt het oppervlakkige aanduidingen, actueel blijven. Het Oude Testament is geenszins volstrekt verouderd.
Alleen al de naam Grote Verzoendag verbonden aan een moderne uitbarsting van oorlogsgeweld behoort ons aan het denken te zetten. De vraag mag de gelovige harten doen branden: Wanneer zal na alle oorlogen en geruchten daarvan de eeuwige vrede komen van de allerlaatste grote verzoendag dezer wereld, de oudejaarsavond der eeuwen? Wanneer zal de oudste zoon als verloren zoon weerkeren in het huis van de Vader? Israël staat op de agenda van de wereldpolitiek. Israël, de man die worstelt met God, die zich hem als een Worstelaar betoont. Onze wereld bloedt uit vele wonden. Sommige produceren smetstof die andere verontreinigen.

Gijzelingsdrama
De desperate acties van het Rode Japanse leger zijn geenszins onmiddellijk verwant aan de felle tegenstand, waarmee de herleefde staat Israël van doen heeft. Toch kunnen de activiteiten parallel lopen. Ik denk aan het bloedbad op het vliegveld Lod aangericht door het Rode Leger.
Die Japanners strijden voor de vernietiging van de bestaande wereldorde. Hun optreden is echter geheel negatief, nihilistisch. Indien zij mogelijk wrok koesteren tegen trekken van het grote Babyion, zij hopen niet op het nieuw Jeruzalem. Wellicht zijn ze babylonischer dan zij zelf beseffen.
Het grijzelingsdrama in de Franse ambassade in Den Haag is goed afgelopen. Tenminste indien wij bereid zijn het naamwoord goed hiervoor te bezigen. Want de afloop liet een zeer bittere nasmaak achter. Hoe bestaat het dat een drietal jonge mannen dagenlang beslag kan leggen op de regeerkracht van een land? Hoevele uren, hoevele autoriteiten over de hele wereld waren ermee gemoeid om een oplossing te vinden voor een niet mis te verstane dreiging?
Stellig omdat zij hun leven niet dierbaar geacht hebben. Alleen betrokken zij mensenlevens in hun grimmige opstelling, die hoe dan ook wel dierbaar werden geacht. Het kan een positieve zaak zijn, wanneer wij ons leven niet dierbaar achten. Het grote verschil bestaat evenwel daarin, of wij ons leven als een offer geven om anderen mee te trekken in de opgang dan of wij trachten in onze dood anderen mee te sleuren in een wanhopige ondergang. De kracht van de Rode Gardisten was hun zwakheid, hun deugd hun grootste ondeugd. Zodra wij het rijk van de antichrist vergelijken met het Rijk van Christus blijken oppervlakkige overeenkomsten de scherpste tegenstellingen te zijn.

Synodes
De vraag naar de analogie en de antithese tussen het Rijk Gods en het rijk van de anti-christ hield onder andere en vele de synode van de Christelijke Gereformeerde Kerk bezig. De laatste weken kwamen drie kerkelijke gemeenschappen in hoogste vergadering bijeen. Alle van gereformeerde signatuur zoals dat heet.
Uit het verhandelde bleek echter hoezeer elke gemeenschap een eigen leven leidt, een eigen klimaat kent en een eigen strijd voert om eigen bestaan en identiteit. Toch valt misschien te concluderen, dat hoe geprononceerd voor allen de vraag naar de verhouding kerk en wereld drong. Hoe is de kerk in de wereld toch niet van de wereld? Hoe kan de kerk in de wereld getrouw haar opdracht en taak vervullen zonder dat de wereld de kerk binnendringt via wetenschap en levensstijl?
Voor de Gereformeerde Kerken was de historiciteit van de eerste hoofdstukken van Genesis opnieuw in geding. De eenheid bleef bewaard, wat menigeen voor eigen kerk als een zegen ervaart en voor andere kerken als een bedenkelijke winst. Het zij zo. Er ontstond heel veel verontrusting.
De strijd over de historiciteit van de eerste hoofdstukken van Genesis wordt jammerlijk vlak. Dat wil mij voorkomen tenminste. Let wel ik wil in het minst niet tornen aan bedoelde historiciteit. Dat zij verre. In de hitte van de discussie dreigt de wording van hemel en aarde, let wel ook van de hemel, een zo huisbakken gebeurtenis te worden waar wij met onze neus bovenop stonden. Het is een mateloos horizontale discussie inmiddels. Een machtige dimensie ontbreekt. De verticale. Een verticaal die inslaat als de bliksem Gods. Ik bedoel de vraag, die schepselen in het stof werpt: Waar waart gij toen Ik de aarde grondde? Wij kunnen nog zoveel bescheidenheid leren. Het zou dienstig zijn, dat wij ons verdiepten in de essentiële waarheid uit Hebr. 11: Door het geloof verstaan wij dat de wereld door het Woord Gods is toebereid, alzo dat de dingen, die men ziet, niet geworden zijn uit dingen die gezien worden. In den beginne was het Woord. Op dit niveau moeten wij dit 'probleem' behandelen.
Ook de Christelijke Gereformeerde Kerken kennen in verzwakte vorm de discussie over de eerste hoofdstukken van Genesis. Ook zij mogen op niveau de kwestie beslechten. Voorts worstelde deze synode wanhopig om zich te ontdoen van de 'octopus' van de ICCC. Deze kwalificatie 'octopus' is niet van mij, doch mij aan de hand gedaan door alle uitspraken die ter synode gevallen zijn. Het komt tenminste na een uitvoerige opsomming van talloze bedenkingen vreemd over: 'Ondanks diepe reserves vreugde'. Zo kan men in vele kringen en kerken verkeren.
De Gereformeerde Gemeenten tenslotte in synode bijeen wijdden beschouwingen aan wat grensverkeer heet. Overgangen naar andere kerkelijke gemeenschappen werpen vragen op. Soms zijn wij één en soms toch weer niet. Bezinning op deze kwestie kan van nut zijn voor onszelf en voor anderen. Wij mogen zo'n aangelegenheid niet oplossen als de man die van zijn volle kerk zei: 'De kerk is altijd vol wanneer de waarheid wordt gebracht' en van diezelfde kerk als zij leeg was: 'De mensen blijven weg, wanneer de waarheid wordt gebracht'. Op die manier heb je altoos het gelijk aan eigen kant. Laten wij er ernstig over nadenken. En met elkaar zo mogelijk.
Ik heb de gedachte dat elke kerk een huis is. Het is trouwens een bijbelse gedachte. Gedurende een synodevergadering dankzij de publiciteit zet ze haar kruis op de stoep. Elk huis zijn kruis, elke kerk haar lijdensmerk. Uit de grote hoop zo ja zoekt elkeen zijn eigen kruis weer op.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen