De zin van het lijden 6

Schonken we in ons vorig artikel bijzonder aandacht aan het Nieuwe Testament, en kwamen we toen al tot belangrijke opmerkingen, daarmee is nog niet alles gezegd. In dit artikel wijs ik nog heel graag op een paar specifiek nieuwtestamentische aanwijzingen.

5. het lijden is onderdeel van de navolging van Christus
Reeds in het Oude Testament wordt ons getoond hoeveel troost het geloof in God brengt aan de vromen van de Oude Dag. Hoe heerlijk bijvoorbeeld zingt David ervan, dat hij verzekerd is van Gods nabijheid zelfs in de diepste duisternis, psalm 23: 4. Maar toch wordt het lijden als een nood, als een beangstigend raadsel ervaren, denk aan Job, denk aan Asaf, denk aan de klacht van de profeet Jeremia, hoofdstuk 20. Maar het donker is opgeklaard in het Nieuwe Testament. Door welke schrikkelijke donkerheid worstelde zich de Man van smarten. Zo donker als het om Hern werd, wordt het hier nooit. En dan wordt het lijden van de gelovige niet zozeer meer een raadsel als wel, we zouden bijna zeggen, een stukje genade. Men wordt tot het lijden verwaardigd. Paulus weet, Filippenzen drie, dat het lijden gemeenschap is met het lijden van Christus. Zelfs kan hij uitspreken, dat hij in zijn vlees de overblijfselen van de verdrukking van Christus voor Zijn lichaam, Zijn gemeente, vervult. Een van de twaalven zou drinken de drinkbeker van Christus, in Zijn lijden gedoopt worden, Matth. 20: 23. De Heiland heeft zelfs meer dan eens voor de Zijnen het lijden in het vooruitzicht gesteld. Door Hem in het lijden meegevoerd ontvangt men het waarmerk, het stempel van Zijn eigendom. De voetstappen van het Lam worden gedrukt door Zijn volgelingen.
De Heere neemt Zijn kinderen op de leerschool van het lijden. Daarin zijn vier klassen: te moeten lijden, te kunnen lijden, te willen lijden en te mogen lijden. Aldus een prachtige aantekening in de homiletische bewerkingen van Handelingen 5: 41, in het bekende Bibelwerk van Lange.

6. het lijden doet vreugde kennen
Het schijnt vreemd zelfs deze opmerking maar te maken, en toch is deze waar, wordt door verschillende plaatsen in het Nieuwe Testament bevestigd. De Heiland zegt tegen Zijn discipelen, dat zij zich hebben te verheugen als zij vervolgd worden om der wille van de gerechtigheid, Matth. 5: 12. Zoëven wezen we u op Handelingen 5: 41, en ook elders in dit bijbelboek lezen we van blijdschap in en over het lijden. Paulus en Silas zongen met de voeten in de stok en met gegeselde ruggen Gode lofzangen. Jacobus (1: 2) zegt dat men het voor grote vreugde moet achten, als men in verzoekingen valt, want het gaat om de beproeving van het geloof, om de vrucht van de lijdzaamheid. Paulus roemt in de verdrukkingen, Rom. 5: 3. Menigmaal opent zich in het lijden het blijde perspectief van de komende heerlijkheid, die het lijden verre en verre overstraalt, zo lezen we in dé heerlijke troostboodschap van Romeinen 8: 18—30. En Paulus gewaagt er ook van in 2 Cor. 4: 17. Ook de eerste Petrusbrief brengt dit aspect vaak ter sprake. De apostelen waren niet alleen leraars maar ook liefdevolle herders. O, zeker, het lijden zelf is wel moeilijk en zwaar. We moeten niet naar 'zwarigheid' op ziekelijke wijze verlangen. In de oudchristelijke kerk heeft tijdens de bloedige vervolgingen nog wel eens een zucht naar het martelaarschap beheerst. Dat is onbijbels. De Heilige Schrift verheerlijkt het lijden op zichzelf niet. In Hebreeën 12 wordt gezegd, dat het lijden zelf geen oorzaak van vreugde maar van droefheid moet zijn, al is het lijden vaderlijke kastijding. En Petrus, (1 Petr. 1: 6 v.v.) wijst er ook met nadruk op dat we soms een weinig tijds noodzakelijkerwijze bedroefd moeten zijn.

7. het lijden is verschillend van aard
Iemand zou kunnen opmerken, dat in het Nieuwe Testament — en in deze richting wijzen ook wel de meeste van de door ons besproken plaatsen — vaak het bijzondere lijden sprake is, ik bedoel het echt christelijk lijden, het lijden om Christus' wil. Er is echter ook om zo te zeggen het meer algemeen menselijk lijden. Lijden kan er zijn door, menselijkerwijs gesproken, een 'toevallige' samenloop van omstandigheden, een ongeval. Ook, omdat mensen elkaar het opzettelijk aandoen. We kunnen lijden onder het onbegrip. Lijden kan ook eigen schuld zijn. Maar de gelovige leert en weet ook dit meer algemeen lijden, soms na korte of lange tijd, soms na strijd in Gods vaderlijke hand neer te leggen. Paulus heeft er toch ook van geweten, dat degenen, die God liefhebben alle dingen medewerken ten goede? En al zijn er vele en zware zorgen, valt er bij Gods kinderen ook maar een hoofdhaar zonder Vaders wil ter aarde? De Heere kent ook de bange zorgen van voedsel en kleding. De Heere weet van alles af. De Heere Jezus is door alle lijden heengegaan. Niets bleef Hem bespaard of vreemd, behalve de zonde. Wat een troost voor Gods kind in alle lijden: ik mag weten, dat de Heere Jezus hier al voor mij was. Het lijden is geen lot of noodlot, geen boosaardig spel der machten slechts. In het lijden wordt hij op God teruggeworpen en heeft hij met God te maken. Wel leert een beproefd gelovige dan ook het af om het 'waarom' te stellen, en hij leert meer aan om het 'waartoe' te plaatsen.
Ik dacht dat ik nog wel afzonderlijk met u spreken mag over Gods bedoelingen met het lijden. En dan komen we ook uiteindelijk weer bij ons thema 'de zin van het lijden' terecht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen