Ingezonden Appèl

Eén van onze lezers schreef ons een brief, waarvan we de inhoud hieronder weergeven, omdat hier de vinger gelegd wordt bij een stuk nood in onze samenleving dat onze aandacht vraagt. De briefschrijver vraagt de redactie aan de door hem aan de orde gestelde zaak aandacht te besteden maar de brief spreekt zo voor zichzelf dat we de briefschrijver zelf maar aan het woord laten. De brief luidt als volgt:

'Hoewel het niet tot m'n dagelijks werk behoort, kom ik toch vrij geregeld in aanraking met een bepaald stuk maatschappelijke ellende, namelijk: De kindertehuizen. Die tehuizen, waar kinderen (moeten) worden opgenomen, omdat het gezin, om welke reden ook, uiteen ligt.
U zult ze ongetwijfeld ook wel kennen, deze tehuizen, waarin het 'gezin moet worden vervangen', en waar sprake is van een stuk kinderbescherming, 't Gaat me in dit verband om een bepaald facet, namelijk de eenzaamheid van vele kinderen in kindertehuizen. We kennen langzamerhand allemaal wel de kreet 'Neem eens een buitenlander mee naar huis!' Voor de gezelligheid. Een goede zaak, ongetwijfeld.
Maar ik dacht, dat er praktisch voor onze deur nog een probleem lag, waar we vaak overheen zien, waar (buiten de kring van de betreffende instellingen zelf) in Prot. Chr. kring niet veel aandacht aan wordt geschonken. En de aandacht, die het krijgt, heeft dan vaak nog de vorm van een donatie, een gift, of een bijdrage in een kollektebus. Ze is dan zuiver materieel. Waarbij ik overigens niet graag zou vergeten, het gebed, dat onder andere in onze zondagse kerkdiensten wordt gedaan, voor ook deze hulpverlenende instellingen!
Toch is er, geloof ik, méér, dat kan worden overwogen. U weet, beter dan ik, hoe moeilijk het is, om kinderen te adopteren. Velen zouden het graag doen, vooral jonge kinderen. Maar het gaat heel moeilijk, en dat werkt als een rem.
Dat er daarnaast de mogelijkheid bestaat om zich te melden als pleeggezin, is zeker ook bekend.
Toch is de animo voor deze vorm van hulp aan de naaste — want is het iets anders — veel geringer. Dat is een klacht, die je regelmatig hoort. Ik wéét, of liever, als ongehuwde wéét ik niét, maar geloof ik stellig, dat er voor deze vorm van 'kinderverzorging' heel veel nodig is. Dat niet iedereen het met name geestelijk op kan brengen, en dat er allerlei omstandigheden zijn, die adoptie juister doen zijn, dan pleeggezin te worden. Daar dieper op in te gaan, is hier, geloof ik, niet op zijn plaats.
Ieder weet dat voor zich het beste. Ik zou niet graag een oordeel uitspreken. En toch ... : Geen oordeel, maar wél een vraag. Namelijk, of men deze vorm van hulp toch niet (weer) eens ernstig moet overwegen? Biddend, dat eerst en vooral. Verder ook, via kontakt met de daarvoor in aanmerking komende instanties. De nood is zo gróót! Ik beschik niet over cijfers, maar ze doen ook nauwelijks ter zake. De feiten liggen er. En zouden er in onze Herv. Geref. kring, of binnen onze Geref.-Gezindte-kring, nu echt niet (meer?) mensen te vinden zijn, die zeggen: Ja, en toch moeten we het maar doen, als we kunnen? Hier ligt toch ook een duidelijk gebod tot hulp aan de naaste, op dit bepaalde terrein?! De mogelijkheden zijn er. Ook binnen onze kring. Er zijn bepaalde prot. christelijke organisaties, die op dit terrein werkzaarn zijn, waarvan we wellicht lid, of donateur zijn.
De nood is groot, en ik ben me niet eens bewust, hoe groot! Er wordt gelukkig al zoveel gedaan. Maar soms is het, dacht ik, nodig, om de schijnwerper eens op een bepaald punt te richten. Als herinnering! Juist ook in deze dagen rond Kerstmis. Het zou sentimenteel worden, nu te gaan appeleren op gevoelens van 'zo gezellig voor ze', 'al die eenzaamheid, ze hebben toch geen ouders meer' enz. Allemaal waar, maar dat mag niet het motief voor ons zijn.
Bovendien dreig je zo tekort te gaan doen aan de onvoorstelbare hoeveelheid werk, de grote liefde en inzet, die de werksters en werkers in deze 'inrichtingen van barmhartigheid' verrichten. Ook die wil ik niet onderschatten. Maar het is een feit, dat de tehuizen overvol zitten. En het is een feit, dat er gebrek is aan pleeggezinnen. En je komt er niet omheen, dat de leiding van de tehuizen, door al dat overvol zijn, het kind niet dié aandacht kan geven, die het verdient. En, door de omstandigheden, verdienen deze kinderen veel meer aandacht, dan zij, die in een christelijk gezin mogen opgroeien.
Kritiek op de tehuizen en hun werkers is er. En ze is gemakkelijk. Maar laat men dan ook bedenken, onder welke omstandigheden vaak gewerkt moét worden. En het zijn zondige mensen! Dat zegt alles eigenlijk. Dat is de oorzaak van de onvolkomenheid. Zij het: niet 't excuus. Ook niet voor mij. Daarom: Doe wat terug, als u kunt! En zeg niet té snel: Ik kan niet. Neem, want dat kan óók, tijdens de feestdagen, of tijdens uw vakantie, eens een kind mee! Mét uw kinderen, als u ze mag hebben van de Heere.
En als u écht niet kunt: Bidt dan, én werk, ook in die zin, dat u probeert anderen, die wél kunnen, tot hulp te bewegen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen