Gods onwankelbare trouw

De omstandigheden waaronder Israël verkeert als deze boodschap hen bereikt zijn verre van rooskleurig. Israël was geheel in de macht van Babel. De gehoorde boodschap was helemaal in strijd met de benarde omstandigheden. En daarom: wie zal daar nog geloof aan hechten? Het is eenvoudig ongeloofwaardig. Door middel van vergelijking wil de profeet duidelijk maken wat Gods bedoeling is met het volk in ballingschap, met het volk in nood. Hij heeft de toekomst van Israël getekend onder het beeld van een familie die steeds groter wordt, de tenten moeten groter worden vanwege de uitbreiding. Verwoeste plaatsen zullen opnieuw bewoond worden. Israël door God losgelaten, omdat het Hem vergat, zal de schaamte van haar jeugd mogen vergeten en de smaad die op haar ligt daar zal niet meer aan gedacht worden.

Want bergen zullen wijken en heuvelen wankelen. Bergen, heuvels, maar toch vooral de bergen zijn het toonbeeld van vastheid. De bergen zijn het meest vaste deel van de schepping. David in Ps. 65 bezingt de grootheid van zijn God, die woont in de stilte van het heiligdom, maar die ook de bergen vastzet door Zijn kracht, omgord zijnde met macht. De bergen zijn de stille getuigen die de eeuwen hebben verduurd. Worden we niet stil, en voelen we ons niet heel erg nietig als we opzien tegen de hoge rotsmassa's door niets of niemand van hun plaats zijn te krijgen, daar neergezet door de scheppende hand van de Almachtige God?

Kortom: en berg is toonbeeld van vastheid. In de Bijbel komt het woord berg in de zin van veiligheid en vastheid dan ook verschillende malen voor. Rondom Jeruzalem zijn bergen, alzo is de Heere rondom Zijn volk van nu aan tot in eeuwigheid (Ps. 125 : 2).

De gerechtigheid van de Heere wordt beschreven als de bergen Gods (Ps. 36 : 7). 'Welnu zegt God — al zou het mogelijk zijn dat bergen zouden wijken en heuvelen wankelen — mijn goedertierenheid zal van u niet wijken en mijn vredesverbond zal niet wankelen. Nog vaster, hechter dan de bergen staan, staat mijn goedertierenheid en mijn Vredesverbond. Zo vast is het Verbond van God.

Zelfs al zouden bergen wijken wil God zeg­ gen dan nog blijft mijn Verbond staan. Mijn Verbond doorstaat het allerergste, zal weerstaan het vreselijkste, zelfs het gericht, want Gods ja is ja! Gods goedertierenheid, Israël wist wat dat betekende! God had laten zien onder Israël dat Hij wilde leven in verbondsrelatie met Israël. God wilde de mens niet loslaten, ook al had de mens in het paradijs God losgelaten. God had gesproken: Ik zal vijandschap zetten! Tot Abraham had Hij gezegd: Ik zal mijn Verbond oprichten tussen mij en tussen u, tussen uw zaad en Mijn zaad, na u in hun geslachten tot een eeuwig Verbond. En in dat Verbond ging het om de Vrede met God. Onder al de beloften van het volle heil dat komen zou, had Israël geleefd.

Maar zij waren die beloften vergeten en dienden andere goden. En nu in de ballingschap blijkt dat hun ontrouw Gods trouw niet kan verbreken. Mijn Verbond blijft staan: bergen mogen wijken, heuvelen wankelen. Dat Gods beloften vaster staan dan bergen — en dat God vrede wil, dat is op het duidelijkste getoond in het offer van Christus.

In Hem staat Gods Verbond tot in eeuwigheid. En vanuit dat Verbond — hechter dan de bergen — komen Gods beloften ook ons toe en onze kinderen.

Wij hebben allen er mee te maken bij de opvoeding van onze kinderen — in alle voorkomende omstandigheden en situaties in het alledaagse leven.

Dat we ons werk van elke dag mogen doen dat we leven, dat we hersteld zijn na een ziekte, ontslag uit het ziekenhuis, dat we Gods nabijheid ervaren ook in onze tegenslagen, het komt alleen maar omdat het Verbond van God staat: onwrikbaar als de hoogste bergen.

En daarom is het God alleen maar te doen om onze vrede, met Hem met elkaar, met de medemens. Vrede met de hele schepping en vrede met onze levensweg.

Vrede met God ... vrede met alle dingen. O God., er is zo weinig van Uw hemel hier op aarde ... En toch, wie het niet van zichzelf verwacht die zichzelf nietig en klein gevoelt ten opzichte van de majesteitelijke God — zoals we ons nietig kunnen voelen bij de symbolen van Gods majesteit in het rijk van de schepping, bij die hemelhoge bergen, wie hunkert naar de vrede met God, die zal ook deze vrede vinden. Maar alleen in en door Christus! Wat kan het soms in ons leven stormen, waarvan we door onze zonden, door eigen onverstand, zelf de wind als het ware gezaaid hebben.

Er kunnen wat moeilijkheden zijn, we kunnen ons verlaten voelen, van God en mensen, het is zo ver van die vrede, die zingen doet: Wat vree heeft elk, die uwe wet bemint... '

Ik zit toch maar met de last, — ik ben toch maar ongeneeslijk ziek — ik kan toch maar niet aan de slag komen — ik moet mijn man dan toch maar missen — mijn vrouw — mijn kind — Vrede? Vrede?

Duizend zorgen, duizend noden! En ook onder onze jongeren zijn de vragen: Hoe kan dit nu, hoe kan dat? En als we jong zijn dan beseffen we niet dat we vaak de tenten van vermaak verkiezen boven de drempel van Gods huis. Er zijn wat jongeren verslaafd aan verdovende middelen; ook de machten gaan niet voorbij aan ons als jongeren. Weest nuchter en waakzaam. Wij dragen Gods teken... Zijn veldteken, op ons voorhoofd.

Redding ... behoud mag ook ons verkondigd worden. We bidden u van Christuswege, laat u met God verzoenen! Niets geeft houvast in dit leven.

(Wordt vervolgd)

Rijssen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen