Gods onwankelbare trouw

2

Hoe raken we uit de stormwind van nood en dood? Hoe komen we uit de verlatenheid van God en mens? Hoe breekt de vicieuze cirkel van God en mens? Hoe komen we tot rust, tot het geloofsvertrouwen — dat God alle dingen regeert — dat Zijn Vrede-Verbond nog hechter dan de machtigste berg zal staan tot in eeuwigheid?

Hoe komen we tot de wonderlijke troost van Zijn Vrede in de meest benarde situaties in het leven, hoe raken we los uit de greep van demonische machten, uit de macht van verslaving, uit de macht van onze boze driften en hartstochten ?

Door te belijden wie wij zijn! Door ons te vernederen voor de hoge God. Door met alles de toevlucht te nemen tot Hem... die spreekt... Bergen mogen wijken en heuvelen wankelen.

Deze God, wiens goedertierenheid is tot in eeuwigheid, die nog dode zondaren roept tot het leven en de vrede — die nog zijn beloften vervult, leidt alle dingen naar dat moment dat alles door de vrede zal bloeien.

De door Christus verworven en beloofde Geest baant de weg naar de vrede met God — en zo wordt Hij een toevlucht en een sterkte voor allen die op Zijn goedertierenheid hopen. Hij laat zich voor elk zondaarshart dat weet Hem nodig te hebben in Christus kennen als de hulp in benauwdheden. En we gaan het belijden: daarom zullen we niet vrezen al veranderde de aarde haar plaats en al werden bergen verzet in het hart van de zeeën. Gods Verbond ligt verankerd in kruis en opstanding van Christus!

En de trouw van de God van het Verbond zal meer gaan stralen in ons leven, naarmate we ons verootmoedigd weten voor Gods aangezicht.

Van Zijn trouw belijden we: Hij handelt nooit met ons naar onze zonden. Want zo hoog de hemel is boven de aarde, is zijn goedertierenheid geweldig over degenen die Hem vrezen. Allen die geloven mogen zich ook vandaag de dag, evenals de ballingen van Israël in Babel destijds, bemoedigd weten door de beloften van onze God!

De duivel met zijn demonische machten ten spijt: God is bezig te scheppen een nieuwe hemel, een nieuwe aarde. Dat komt allemaal voort uit de trouw van God. Zalig zo wij jongeren of ouderen door alles heen, in alles wat verandert — de trouw van God leren roemen.

Menigeen in onze tijd stelt de vraag: Wat hebben we van de kerk te verwachten? De glorie schijnt er allang af te zijn, de zaak van de kerk heeft geen of weinig belangstelling meer. De duivel speelt het spel zo geraffineerd om de zaak van het Koninkrijk Gods hoe langer hoe belachelijker te maken. De kerk staat in ons volksleven allang niet meer centraal. De waarde van wat in fabrieken wordt geproduceerd, in stadions en sporthallen gebeurt, staat voor velen hoger genoteerd dan de papieren van de kerk!

En onze kinderen? ... ze hebben het er moeilijk mee en krijgen het er moeilijk mee en wij als ouders met hen! Laten wij er voor waken dat straks ook onze kinderen niet negatief in deze wereld staan — onze kinderen die gedoopt zijn, negatief in deze wereld, die een wereld is zonder God! En we kunnen elkaar wel vol willen stoppen met tradities, maar die geven geen houvast. We kunnen samen met onze kinderen alleen maar leven van de trouw van de God van het Verbond. Het is heus geen verlies dat we als kerk zo langzamerhand onze franjes kwijt raken. Wij schrijven vanuit onze tradities zo gauw mensen af, die ook in hun hart weten van de trouw van God. Het is voor een traditioneel gebonden mens zo moeilijk om los te komen van bijkomstige dingen. U en ik we kunnen allemaal alleen maar leven van de trouw van onze God en daar mogen we het van verwachten ook. De trouw van God die opkomt uit Zijn goedertierenheid! De Heere noemt zichzelf Ontfermer. Hij is bewogen over het lot van deze wereld — van zondaars. De Bijbel spreekt over het rommelen van Gods Binnenste. De Heere was bewogen over Zijn volk in ballingschap. Hij wist dat het in de grond van de zaak zo hulpbehoevend was. Vandaar dat God spreekt over Zijn goedertierenheid. Dat is Zijn goedheid en trouw jegens Israël.

Het leven van Zijn gemeente kan daarom nooit dieper verankerd liggen dan in de goedertierenheid van God. Dat is de grond van Zijn Verbond. Dan houdt het Verbond met God niet in dat wij Gods bondgenoten zijn, gelijke partners in het Verbond, en samen mee werken met God aan de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. Dan hebben we het Verbond versmald tot een stuk medemenselijkheid, het hart, is dan uit het Verbond, de goedertierenheid de trouw van God ligt verankerd in kruis en open graf. In Christus zelf.

Bergen kunnen door aardbevingen splijten, bergen kunnen geschud worden, er kunnen nog enorme rotsblokken van losraken, maar de beloften van God zijn onverwrikbaar. Wij kunnen onder de indruk komen van de onverwrikbare bergmassa's, ver daar bovenuit gaat de vastheid en onwankelbaarheid van Gods beloften voor het geloof!

Dat mag ook vandaag de dag de troost zijn voor de levende gemeente van de levende God. Dat mag in de praktijk van het geloof het grote houvast zijn. Daar mogen we over spreken met onze kinderen (— daar mogen we van getuigen in woord en daad! Die beloften van God vragen geloof. Het Verbond van God is geen vóórzeggen van feiten.

Zalig de mens — ook vandaag de dag — die zich met al zijn vragen, met al zijn nood, met al zijn schuld, met al zijn angst en onzekerheid mag verlaten op 't woord van Gods beloften. Gods beloften falen nooit. En dat is geen automatisme, die zekerheid is er niet omdat je christelijk bent opgevoed, die zekerheid wordt geboren daar waar wij lofzeggers gaan worden met heel ons hart op de trouw van God.

Dan zijn we onder de indruk gekomen van de vastheid van Gods beloften — zoals de majesteit van de schepping blijkt uit de onbeweeglijkheid van de bergen die ten hemel rijzen. En daarom schrijven we het verval van de kerk niet toe aan het niet uitkomen van Gods beloften! Die falen niet, die worden vervuld. We willen het niet negatief stellen: het verval aanwijzen om ons dan misschien in onze hoogmoed nog gelukkig te prijzen met het goeie bij ons, maar we zeggen het positief: wij mogen nog in deze tijd voor ons en voor onze kinderen de beloften van onze God aangrijpen. Dit mag met het oog op de toekomst het houvast zijn voor de kerk, voor ons en onze kinderen.

Daar worden we niet hoogmoedig bij maar dat maakt ons ootmoedig, beschaamt ons, maakt ons nederig — voor Gods aangezicht. Dan blijft alleen maar over de roem van Gods goedertierenheid, van Zijn trouw. God alles, terwijl wij niets zijn. Op grond van Gods beloften is er hoop voor Israël, voor de kerk. Daarop mogen we toch onze kinderen wijzen.

Het zijn de laatste dagen, waarin wij staan, waarover Christus herhaaldelijk gesproken heeft. De principiële beslissing is gevallen. De Heere in de hemel — de God van het Verbond is de God en Vader van onze Heere Jezus Christus. En wie en wat redt ons?

Niet onze prestaties — niet ons berouw, niet onze bevindingen, onze ervaringen! God en God alleen! Zijn goedertierenheid. Zijn trouw! Straks zal gehoord worden: bergen valt op ons, heuvelen bedekt ons voor het aangezicht van Hem die op de troon zit en voor de troon van het Lam, wanneer de grote dag van Zijn toorn is gekomen. Hoe groot moet dan de angst van de mens zijn die zó spreekt. Dan zal de vrees voor het gericht nog erger zijn dan de vrees voor de dood.

In de dag der dagen zal door mensen — die Christus hier op aarde niet beleden hebben als hun Heiland en Ontfermer, heil gezocht worden bij de wijkende bergen. Als wij Gods vrede-verbond versmaden: we zullen eenmaal weten wat we gedaan hebben. Doe een beroep op Gods Verbond, waardoor Hij schenkt om Christus wil, alles wat Hij beloofd heeft.

Het heilgeheim wordt aan Zijn vrinden naar Zijn vreêverbond, getoond.

Er is maar één weg. Doe uw mond wijd open! God zegt: En ik zal Hem vervullen.

Rijssen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen