Hier en Heden

biddag

Naar goede traditie vonden her en der bidstonden voor Gewas en Arbeid doorgang. Het is niet zichtbaar, maar de Toekomst zal wel openbaren hoezeer de heiligen de steun vormen, die de maatschappij in stand houdt. Gebeden zijn de vezelen, waarmee de wereld blijft hangen aan de hemel. Vorig jaar was vooral in Zeeland de dankdag voor het Gewas een biddag. Het Gewas waarvoor de dank gold, stond of lag te rotten. Een groot woord kon je lezen in de kranten van november 1974. Het woord dreiging van hongersnood. Wanneer we daaraan denken mocht deze biddag niettemin een dankdag zijn. Waaraan ontbrak het? Niet aan wat de hemel ons wil schenken en laten. Mogelijk wel in ruime mate ontbrak het aan wat wij als dank verschuldigd zijn. Biddag 1975 moest dientengevolge een dag zijn, waarop de gemeente de gebeden vermenigvuldigde. Want zo al geen hongersnood, er zijn vele noden. De zorgen zijn daarenboven - ontelbaar vele. Met voedsel en deksel mogen we vergenoegd zijn. Doch de meeste mensen hebben heel wat meer noten op de zang van het welvaartslied staan. Voedsel en deksel is genoeg, wij hadden niets bij ons toen wij ter wereld kwamen en wij zullen ook niet hoeven in te pakken, wanneer de grote verhuisdag daar is.

soberheid

Biddag mocht wel inhouden: Armoe of rijkdom geef mij niet. Nu ja, niemand vraagt om armoe. Dat is stellig niet gebeurd die tweede woensdag van maart. Hoewel wij natuurlijk met ons gezondig en volharden in onbekeerlijkheid wel luid om armoe roepen. Dat dringt zo gauw niet door. Doch het is wel luid. Om op de rijkdom terug te komen. Die willen we natuurlijk heel graag. Daarom zijn wij er aanstonds niet aan toe om net zo hard te vasten als te bidden. De kerkenconferentie in Lunteren eind vorig jaar besloot met een oproep tot een nieuwe levensstijl. Het ging om wat minder voor onszelf, om soberheid, opdat wij wat méér overhouden voor anderen. Je ziet geen armoe meer, hoor je soms van brave lieden, die blijkbaar niet verder kijken dan de lengte van hun neus. Verderop is nog genoeg tekort en honger. Die oecumenische vastendag is vast iets van links. Daarom hoeft het echter nog niet niks te zijn voor rechts. Willen wij met alle geweld toch rijk worden, al zijn we gewaarschuwd voor de verleiding en strik, laat ons dan alstublieft rijk worden in goede werken.

verdwaasde maatschappij

Want, het is echt niet waar dat het niet op kan. Die plotselinge panische schrik over het zogenaamde rapport van de club van Rome was een modegril. Je hoort er al veel minder over dan een tijd terug. De wereld is bijgelovig bang. Toen één of andere overspannen knaap ergens op een hoge bergtop zijn tent opsloeg, omdat hij stellig overtuigd was van de zeer ophanden ondergang van deze planeet, heb ik heel wat mensen ontmoet die bleek om de neus althans nogal bang in hun hart waren. Je kon nooit weten, zeiden ze. De Bijbel heeft het er immers ook over. De schrik was gauw over. Agag kwam uit weeldelij k, staat er. Deze mensen gingen weer op oude voet voort. Welvaartsvastelijk.

Oud-minister Mansholt, tot voor kort Europees Commissielid, heeft het ook gezegd in zijn boek 'De crisis', dat wij moeten loskomen van deze verdwaasde maatschappij. De groei moet aan banden. Mansholt is als profeet opgestaan. Het kan nog een jaar of twintig, dertig, veertig duren, maar ooit komt de dag dat geen uitweg mogelijk is. Misschien hoeft het niet regelrecht tot een ramp te komen. Mansholt heeft vertrouwen in de medemens, die verstand heeft en geweten. Veel tijd hebben we niet meer. In de theologie is het dit wat de klok slaat. Bevrijd u van de groei om arme medemensen elders ter wereld te bevrijden van hun met onze groei corresponderende achteruitgang. Ik weet wel dat hier een heleboel horizontalistisch gedram in steekt. Indien wij echter onze broeder gebrek zien hebben en wij knijpen ons hart voor hem toe, hoe blijft de liefde Gods in ons? Wanneer de liefde Gods wegvloeit gaat wel iets heel wezenlijk verticaals verloren. Want de liefde Gods zal toch wel de liefde Gods zijn, die in de harten is uitgestort door de Heilige Geest die gegeven is. Wat wij nooit van zijn leven mogen vergeten is dat er in de Tien Geboden een kolossaal gelijkteken staat tussen geboden van de eerste en van de tweede tafel. En het tweede aan dit gelijk. Dat is zo dwingend.

Je kunt eenmaal geen twee dingen tegelijk doen. Dat zeggen ze hier in de wereld. De kerk is lam genoeg om in dit opzicht wereldgelijkvormig mee te praten. Want daarin wordt de mens die wedergeboren is openbaar, dat hij twee dingen tegelijk kan doen en doet. Daaraan kunnen wij hem kennen. Aan de hand van dit criterium merkten wij dat er blijkbaar niet zoveel zijn, die zijn wederomgeboren.

sta op

Ds. Velema van Apeldoorn heeft zijn krachtig neen geuit tegen het hedendaags oecumenisch hiernumaalsgedrijf in zijn boekje: 'Profeet, sta op'. Het Humanisme verslaat zijn duizenden, scheidslijnen worden verdoezeld enzovoort. Hij zegt geen woord dat je niet kunt onderschrijven. Het is allemaal waar, ook dat de groeiende hiernumaals oecumenische schijn-eenheid niet vraagt naar de waarheid, of nog minder naar de Waarheid. Zo wordt het ene boek tegen het andere geworpen. 'Crisis' van Mansholt en 'profeet, sta op' van Velema. Volle waarheden, elementen van waarheden in verkeerde stellingen en uitgangspunten. Een kerk die als het erop aankomt wereld en jood tot jaloersheid moet stemmen en verstek laat gaan, en wereldlingen, die door handel en wandel gelovigen diep beschamen. Och, dat ik klaar en onderscheiden zag... Grote Profeet, kom en neig de harten van de vaderen tot die der kinderen en de harten der kinderen tot die der vaderen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen