De beloften van het Evangelie

Als we met elkander willen nadenken over de beloften van het Evangelie snijden we hiermede een onderwerp aan, waarvan de diepte, de breedte en de hoogte niet te meten is.

De beloften van het Evangelie hebben u en mij reeds omringd, toen bij het Doopvont temidden van de gemeente Gods de Heilige Doop aan ons werd bediend.

De beloften van het Evangelie kwamen tot ons telkens weer, wanneer we nederzaten onder de prediking van het Woord en wanneer we mochten aanzitten aan de Dis van het Verbond. Van alle kinderen des Verbonds, bekeerden en onbekeerden, geldt dat ze tijdens hun leven met de beloften van het Evangelie worden omringd. Maar — en dit is het ontroerende en aangrijpende, we kunnen een leven geleefd hebben, dat door de beloften van het Evangelie omringd was, tot aan ons sterven toe, terwijl toch voor velen bij het slaken van de laatste snik, het Woord des Heeren van toepassing zal zijn: 'Och, had naar Mijn raad, zich Mijn volk gedragen'; och, hadden ze de beloften van het Evangelie, waarmede Ik, ze omringd had, aangenomen'. Ook hun waren de beloften toebetrouwd. Welmenend en met ernst heb Ik ze hen voorgehouden en laten voorhouden, doch nu bij hun laatste snik moet getuigd worden, dat ze niet kunnen ingaan vanwege hun ongeloof. Ondanks de herhaalde nodiging des Heeren: 'Opent uwe mond, eist van Mij vrijmoedig, op Mijn trouw-verbond. Al wat u ontbreekt, schenk Ik zo gij het smeekt, mild en overvloedig'.

Op de beloften sterven

Anderzijds mogen er mensen afreizen voor wie de beloften van het Evangelie hun kracht niet verloren, toen zij de drempel van tijd en eeuwigheid overschreden. Allen toch, die sterven in de Heere Jezus Christus, in Wie alle beloften Gods ja en amen zijn, mogen er van verzekerd zijn, wanneer ze verkeren in het dal van de schaduwen des doods, dat o.a. deze belofte in vervulling zal gaan: die in Mij gelooft zal leven, al ware hij ook gestorven!

De beloften van het Evangelie, ze omringen ons van wieg tot graf.

Maar ze zijn er ook geweest vanaf de morgenstond der schepping en ze zullen er zijn tot aan de wederkomst van Christus. Omdat God de Getrouwe is. Omdat Hij Zijn eeuwig raadsplan volvoert. Omdat er tot op de Jongste Dag zullen zijn, waarvan het geldt, dat er zovelen zullen geloven, als er uitverkoren zijn ten eeuwigen leven.

Welk een wonder van Gods aanbiddelijke genade, dat er na de val in zonde nog beloften van het Evangelie zijn. Beloften, die slechts gegeven konden worden ten koste van het lijden en sterven van Jezus Christus. Alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon geschonken heeft, opdat een iegelijk die de beloften van het Evangelie gelooft, waarvan de inhoud Christus en Die gekruist is, niet zou verderven, maar het eeuwige leven hebbe.

Over de beloften van het Evangelie zouden boekdelen gevuld kunnen worden. En hoevele harten zijn er door Gods genade niet van vervuld geweest en zijn er nog mee vervuld. Want Gods werk gaat door. Hoe is en wordt er op de beloften gepleit, wat is er en wordt er met de beloften van het Evangelie geworsteld, hoe worden ze vaak door het onmogelijke heen vervuld. En hoe dikwijls heeft hun vervulling het hart verheugd, zodat er vol blijdschap getuigd mocht worden: zoals Hij het gesproken heeft, zo heeft Hij het ook gedaan.

Velerlei

Er zijn velerlei beloften: algemene en bijzondere beloften; voorwaardelijke en onvoorwaardelijke; voor het natuurlijke leven en voor het geestelijke leven; beloften voor het lichaam en voor de ziel; voor de tijd en voor de eeuwigheid.

Wanneer we het hebben over de beloften van het Evangelie, dan willen we zeer in het bijzonder denken aan die beloften, die door het Evangelie, door de Blijde Boodschap, tot ons komen en speciaal onze zaligheid betreffen. Hetgeen niet weg neemt, dat ook al die andere beloften, die er ten nauwste mee samenhangen en ons tijdelijk leven betreffen, ons lichaam, onze aardse omstandigheden enz., rijk van inhoud zijn. Hoe kunnen ook deze bemoedigen, vertroosten, kracht geven om te dragen, zodat in het strijdperk van dit leven, ook ten opzichte van de tijdelijke, lichamelijke, maatschappelijke en kerkelijke omstandigheden, in stil vertrouwen, met de hand op Gods beloften, beleden mag worden door de toepassende bearbeiding van Gods Geest: dit weet ik vast. God zal mij niet begeven!

Hoofdinhoud

Maar de hoofdinhoud van al de beloften van het Evangelie is toch wel: Jezus Christus, de volkomen Zaligmaker voor zondaren. In die beloften is Christus gegeven tot wijsheid, gerechtigheid, heiligmaking, ja, tot een volkomen verlossing.

Welke grote zaligheid komt de Heere ons in de beloften van het Evangelie aan te bieden.

En nu komt voor ons ieder persoonlijk de klemmende vraag: wat doen we met deze beloften en wat hebben we er mee gedaan? Nu willen we één ding voorop stellen: het is nodig, dat Christus door Zijn Geest de hebbelijke genade in ons werkt, waardoor we bekwaam gemaakt worden om geloof te oefenen op de beloften.

Ook in deze geldt: door U, door U alleen, om het eeuwig welbehagen. Het geloof, waardoor we de beloften leren aannemen, is geen vrucht van eigen akker. Het is vrucht van het toepassende werk van Gods Geest, waarvan Christus de verdienende oorzaak is en ze komt op uit het Vaderhart Gods, die van eeuwigheid Zich een volk, een gemeente, verkoren heeft ten eeuwigen leven.

Die roemt, roeme in de Heere. En er is voor Gods kerk en kind veel te roemen, wanneer ze zien op de rijke beloften Gods en op de schatten van het genadeverbond. Maar het blijve: die roemt, roeme in de Heere!

Hoe deel aan de beloften?

De vraag blijft, omdat onze verantwoordelijkheid blijft en God niet met ons handelt als met stokken en blokken: wat hebben wij met de beloften van het Evangelie gedaan?

God biedt ons deze beloften aan. Hoe krijgen we daar deel aan?

Iemand zegt misschien: in de weg van de uitverkiezing en een ander zegt: doordat Gods Geest ons het geloof schenkt om ze aan te nemen.

Op zichzelf juiste antwoorden. En toch moeten we met zulke antwoorden, zonder meer, op onze hoede zijn. Waarom? Omdat we zulke antwoorden, zonder meer, weleens zouden kunnen gebruiken als afweer-wapenen. Omdat het zou kunnen zijn, dat de duivel zulke antwoorden gebruikt om ons in een valse lijdelijkheid te doen berusten. Of ook om de doorwerking van het Evangelie, des kruises zoveel mogelijk te belemmeren. De satan — Calvijn heeft dat zo dikwijls opgemerkt — kan waarheden gebruiken, maar dan zó, dat hij Christus aan het oog onttrekt en de aanbieding van het Evangelie, ook de beloften van het Evangelie, daardoor komt te verduisteren.

Hoe krijgen we deel aan de beloften? Daarop is maar één bijbels antwoord: in de weg van het geloof. Ja maar, zegt iemand, is daar niet een beter, een dieper antwoord op te geven, nl. in de weg van de wedergeboorte, van rechtvaardigmaking en heiligmaking?

Mag ik nu even het woord geven aan de ons allen bekende schrijver Erskine: Deze zegt het volgende: het ongeloof is de voornaamste sterkte en pilaar van het rijk des satans. Daarom moeten de voorname batterijen van het Evangelie daartegen worden opgericht. Het is derhalve op zijn best genomen, maar een dwaas en onkundig gekibbel, dat sommigen tegen de leraren aanrichten. Hoe, zeggen zij, waaróm zoveel gehandeld over het geloof? Ik antwoord (zegt Erskine): andere dingen zijn wel noodzakelijk op hun eigen plaats, maar het geloof is de eerste plaats; en zolang wij u niet tot het geloof brengen, richten we niets ter wereld uit, omdat het geloof de grondslag is van alle godsdienst.

Tot zover Erskine.

Geloof nodig

Daarom, om deel te krijgen aan de beloften van het Evangelie, hebben we geloof nodig. Want het zal noodzakelijk zijn, dat we komen of gekomen zijn tot een gelovig aannemen van de beloften van het Evangelie. Hierin ligt onze zaligheid.

Zonder dat gelovig aannemen kunnen we niet zalig worden. Zo noodzakelijk is dit, dat daarom de Heere het niet alleen nodig geacht heeft ons deze beloften te laten prediken, Maar Hij komt ze ook door Zijn sacramenten van Doop en Avondmaal te verzegelen. Daarom zou het voor ons allen tezamen en voor ons ieder persoonlijk een grote zegen zijn, wanneer we deze onuitwisbare indruk hadden, dat we alles zouden kunnen missen, maar niet het geloof.

Wat zou het een voorrecht zijn, wanneer we niet alleen deze indruk hebben, maar bovendien tot roem van Gods genade mochten belijden: Heere, ik dank u, dat Gij dat geloof in mijn hart gewerkt hebt. Ik geloof Heere, kom mijn ongelovigheid te hulp. Versterk hetgeen Gij hebt gewrocht en leer mij, mijn roeping en verkiezing vast te maken.

In vraag 22 van zondag 7 wordt gevraagd: Wat is een christen nodig te geloven? En het antwoord luidt: Al wat ons in het Evangelie beloofd wordt (dus de beloften van het Evangelie), hetwelk ons de artikelen van ons algemeen en ongetwijfeld christelijk geloof in een hoofdsom leren.

Wat worden, in dit licht bezien, de 12 artikelen rijk van inhoud. In deze Apostolische geloofsbelijdenis belijdt immers Gods kerk in haar geheel en ieder gelovige apart de gelovige aanneming van de beloften van het Evangelie, nl. deze beloften:

dat God onze Vader wil zijn, dat Jezus (gekomen om zondaren zalig te maken) de Gezalfde, onze Heere is, dat de H. Geest, Die het verdorvene vernieuwt, in onze harten werkt.

Om dan verder te belijden, in de gelovige aanneming van de beloften van het Evangelie, dat de Vader, om de verdienste van Christus en door de toepassing des Geestes Zich een gemeenschap der heiligen verzamelt door alle eeuwen heen, dat Hij onze zonden ons vergeeft, dat ons vlees eens weer zal opstaan en Hij ons het eeuwige leven zal schenken.

's-Gravenhage

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen