Navolging door gehoorzaamheid

Nog één keer denken wij samen na in onze 'Pastorale Overwegingen' over de navolging van Christus. En dit keer valt dan het accent op de gehoorzaamheid. Ook dat is iets, dat wezenlijk tot de navolging van Christus behoort; Hoezeer het volgen van Christus ook betekent, dat wij geestelijk steeds meer verenigd worden met de Zaligmaker, dat houdt toch niet in, dat het slechts een zaak is van de binnenkamer. Integendeel, Jezus' weg loopt dwars door het leven. En willen wij Hem volgen, dan zal dat moeten geschieden midden in de wereld, waarin wij staan, in een practijk van ware godzaligheid.

Wandelen naar Zijn geboden

Navolging is geloof, zelfverloochening en lijdzaamheid. Hoeveel goede raad wij ook vinden in een boekje als dat van Thomas a Kempis over de Imitatio Christi, nuttig voor onze geestelijke oefeningen in de verborgen omgang met God, ook het register van een daadwerkelijke gehoorzaamheid in de practijk van het dagelijks leven moet worden opengetrokken, als het over de navolging van Christus gaat. En dat alles ten nauwste verbonden met het geloof, dat God goddelozen rechtvaardig verklaart.

’Wie Mij volgt', zei Jezus, 'zal in de duisternis niet wandelen, maar hij zal het licht des levens hebben' (Joh. 8:12). Staan en gaan in het volle Licht der wereld. Maar niet zodra heeft dit Licht ons pad beschenen, of we ontdekken, hoeveel zonden er zijn, die wij te betreuren en te bestrijden hebben. Het is als met de zonnestraal, die door het venster in een stoffige kamer valt. Er dansen duizenden stofdeeltjes in rond. Die waren er tevoren ook. Maar eerst nu zien we ze. Zo is 't ook, als genade ons bestraalt. Er komt werk aan de winkel. 'Heere, wat wilt Gij, dat ik doen zal? !’

’Nu’, zei Jezus, 'wie Mij volgt, loopt niet in het donker'. Die mag de weg zien, die hij heeft te gaan. Jezus volgen, dat is aan Zijn lippen hangen om elke dag maar weer opnieuw troost te putten uit Zijn Woord. Maar het is ook in Zijn voetstappen gaan en zoeken te leven naar Gods welbehagen. Het is het juk van Christus op zich nemen. Dat is zacht. Het is zijn lastdrager zijn. Die last is licht.

De apostel Paulus roept in zijn brieven telkens weer zijn gemeenten op om navolgers Gods te zijn. Ook zich zelf stelt hij daarbij tot voorbeeld. En dat niet om zijn persoon of bepaalde kwaliteiten, waarin hij zou uitblinken boven anderen. Nee, Paulus doet dat, omdat Hij zich een apostel weet met de autoriteit van een gezondene. Wanneer zijn lezers zijn voorbeeld volgen, dan geven ze daarin blijk deze autoriteit te aanvaarden. En wanneer zij de apostel dan in leer en leven volgen, is dat ten diepste een volgen van Hem, Die Paulus zond. (Vgl. 1 Thess. 2 : 14; 2 Thess. 3 : 7, 9; Fil. 3 : 17; 1 Kor. 4:16).

Zo mag het er in de gemeente toe komen om geen kunstig verdichte fabelen na te volgen (2 Petr. 1 : 16). Zo mag men ook navolgers van het goede worden (1 Petr. 3 : 13). 'Gedenkt Uw voorgangers, die U het Woord Gods gesproken hebben en volgt hun geloof na, aanschouwende de uitkomst van hun wandeling' (Hebr. 13 : 7).

Wandel in de liefde

Als wij nu tenslotte proberen deze navolging van Christus door een leven van gehoorzaamheid onder één noemer te brengen, dan komen we altijd weer uit bij dat, waarop de apostel Johannes zoveel nadruk heeft gelegd: 'Hebt elkander lief'. Men vertelt, dat de grijze Johannes in Efese dat zoveel keren herhaalde dat zijn discipelen er tenslotte moe van werden en zeiden: 'Hebt U niets anders te zeggen'. 'Nee, niets anders', antwoordde Johannes, 'want dat is het werkelijk, dat de Meester van ons vraagt’.

Als wij daar dan tenslotte enkele voorbeelden van willen geven, laat ons dan allereerst denken aan het gezins-en huwelijksleven. Hoe komt het, dat er vandaag zoveel huwelijken stuk gaan? Is het niet, omdat de zelfverloochenende, kruisdragende liefde zoek is? Die is in geen enkel mensenhart te vinden. Die is er alleen, wanneer wij iets van het wonder hebben leren verstaan, dat God een vijand genade bewijst in Christus. Maar dan is het heel vaak ook nog uit te houden met een man of vrouw, die twee jaar na de huwelijksdag al zo tegen valt, dat men over de kleinste dingen van het leven een huis vol met ruzie zou kunnen krijgen. Wie niets van de navolging van Jezus verstaat, zegt in zo'n geval spoedig: 'We gaan maar uit elkaar, 't Lukt tussen ons toch niet meer'. En de kinderen, ja de kinderen...? Wie weet daar raad mee? In elk geval lijkt het huwelijk duurzaam ontwricht. De rechter spreekt een echtscheiding uit. En de kerk zal straks haar sanctie wel geven aan een tweede huwelijk door dat kerkelijk te bevestigen.

Duurzame ontwrichting. Hoe kan het anders, als wij geen navolgers van Christus geworden zijn. Een volgeling van Jezus mag doorgaan met de liefde, ook als die van één kant moet komen, altijd maar weer van de zijne alleen. Dat heeft hij immers van zijn Meester geleerd.

Nog een voorbeeld. Iemand heeft ons een hak gezet. Wij voelen ons zeer benadeeld. Onze eer is door het slijk gehaald. We kunnen er niet van slapen. Ons leven is vergald. Er is maar één oplossing. Elke keer. als we die man tegen komen, het hoofd omdraaien, hem negeren, het proberen te vergeten desnoods. Diep in ons hart, zeggen we: Maar ik vergeef het hem nooit! Vergeten kan ik dat niet meer'. En inmiddels gaan we in processie op van Zondag tot Zondag als trouwe volgelingen van Jezus. 'God heb ik lief...!' Maar hoe kunnen we God liefhebben, die we nooit gezien hebben en onze naaste, die wij wel zien, haten? Wij moeten van vergeven weten. Dat wil zeggen: eten, dat er bij God vergeving is, altijd geweest. Dat is een ondoorgrondelijk geheim. Maar ook van vergeven weten in die zin, dat een ieder zijn broeder zijn misdaden vergeeft. Wie 't laatste niet kan, kan ook niet een volgeling van Jezus heten. Want in het gevolg van deze Meester gaat de moraal van de oude Adam eraan: og om oog, tand om tand'. Daar wordt het: Doet wel degenen, die U haten; en bidt voor degenen, die U geweld doen en die U vervolgen' (Matt. 5 : 44).

Niet in het donker

Wie Jezus zo volgt, loopt niet in het donker. En als één van mijn lezers misschien toch in het donker loopt, laat hij zich dan afvragen, of hij het al wel geleerd heeft om Jezus in de practijk van zijn dagelijkse omgang met anderen te volgen, zoals Hij het van ons vraagt, gehoorzaam aan Zijn gebod: Dit gebied ik U, opdat gij elkander liefhebt' (Joh. 15:17). Een christenmens zal zich nog eerder duizend keer de lippen stukbijten, dan dat hij onvriendelijk wil zijn tegenover zijn medemens.

Of wij dan maar over ons moeten laten lopen? Of we de waarheid niet eens zeggen mogen? Behandel Uw tegenstander eerlijk. Wijs hem op de rechterstoel van Christus, waarvoor hij moet verschijnen. Maar doe het niet om Uzelf op hem te wreken. Lijdt liever onrecht. Wat men ons aandoet, hoe erg het ook zij, kan nooit zo erg zijn, als wat wij met Jezus en God hebben gedaan.

Houdt vrede onder elkander. Jezus volgen, dat is in de liefde wandelen. In huwelijk en gezin. Op de fabriek en het kantoor. 'Wie Mij volgt', zei Jezus, 'loopt niet in het donker'. Zo'n mens heeft een weg voor zich uit met een Meester; ook vrolijkheid en licht voor alle oprechte harten. 'Leert van Mij. Ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Zo zult U rust vinden voor Uw zielen' (Matt. 11 : 29).

(Wageningen)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen