Jacobus Teunis Doornenbal

Nog voor hij de leeftijd, waarop men met emeritaat gaat, had bereikt, moest hij het opgeven. De aftakeling voltrok zich snel. Uitgediend. Dienstdoend: en dienen Hem dag en nacht in Zijn tempel.

Jacobus Teunis Doornenbal was geen doorsnee dominee, nauwelijks een 'bondsdominee'. Hij was een man van eigen houding en handeling: eigenaardig. Eigen allure en conduite had ik bijna geschreven, want hij had soms wat seigneuraals. Er zullen in zijn gemeenten en onder zijn vrienden nog lang verhalen over hem de ronde doen, dat is zeker.

Een natuurmens. Hij leefde in het landschap, het veluwse landschap vooral. De schepping had de liefde van zijn hart. Een cultuurmens. Toch! Zijn vriendschap met de dichter Achterberg, zijn breed samengestelde vriendenkring, zijn lectuur, zijn reizen, waarvan hij zo genoot. Deze veelzijdig begaafde man is predikant geworden; zijn leven werd van hogerhand geleid en gesnoeid.

Uit de psalmen, waarin hij leefde, rijst het beeld op van een vreemdeling op de aarde, van een vriend en metgezel van allen die Gods naam eerbiedig vreesden. Aan het stille, ootmoedige, bekommerde volk, wist hij zich verbonden.

Hij hing aan zijn ouderlijk huis, aan zijn geboortestreek. De geest van Wulfert Floor waarde er rond; hij had, dunkt mij, een geestelijke verwantschap met deze 'oefenaar'. Hij tilde zwaar aan het ambt en moest het telkens door veel aarzelingen en wankelingen heen, bedienen. Vaak boog zijn ziel zich neder in hem. Een verslagen geest, wie zal die oprichten? De Heere hief zijn hoofd omhoog. Hij deed dat bijzonder in zijn laatste dagen.

Ik wil geen persoonlijke herinneringen ophalen, maar dankbaar de trouw herdenken, waarmee hij mijn vader en mijn broer, en vele anderen, omringde. In Kesteren sloeg de oorlog toe, veel werd vernield. Hij ging met zijn gemeente mee, toen die onder moeilijke omstandigheden moest evacueren, en dat is een verhaal apart. In Oene is hij gebleven, zodat ds. Doornenbal en Oene met elkaar verknocht raakten. Met hoeveel zorg begeleidde hij zijn gemeentenaren, in hun leven, bij hun sterven. Hij dacht in geslachten, mede daarom was hij voluit hervormd.

Hoe vaardig was hij met de pen! Velen lazen de Veluwse Kerkbode, om zijn ernstige en luimige bijdragen. Hij mocht schrijven wat men van anderen niet zo maar zou nemen, hij genoot het vertrouwen. Lezenswaardig zijn nog steeds zijn artikelen over Comrie en Floor. Heimwee, weemoed, zijn leven was er van doortrokken. Voed het oud vertrouwen weder, dat zal hij vaak gezegd en gezongen hebben. Deze predikant had vooral iets priesterlijks. Toen ik bevestigd werd nam hij aan de handoplegging deel, en nog hoor ik hem met een bewogen stem, de woorden uit de honderd twee en dertigste psalm uitspreken. Als een zegen kwam het over, en zo zal menigeen dat gevoeld hebben, bij vele gelegenheden.

Op de grote stille heide, dwaalt de herder eenzaam rond. Onwillekeurig schiet zo'n regel me te binnen; hij zou het geweest kunnen zijn. Daarmee is echter te weinig gezegd. Hij keerde zich altijd weer naar de kudde, en deed zijn herderlijke werk. Zo leerde hij met lijdzaamheid lopen de loopbaan die hem was voorgesteld. En ten voeten uit vind ik hem terug in dat hert, dat hijgend hert.

Als een hert, gejaagd o Here

dat verse water begeert

alzo dorst mijn ziel ook zere

naar U, mijn God, hoog geëerd.

En spreekt bij haar met geklag

0 Heer', wanneer komt die dag

dat ik toch bij U zal wezen

en zien Uw aanschijn geprezen.

Die dag is dan gekomen. Gode zij dank.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen