Christus lest onze dorst

De woorden van onze tekst zijn door de Heere Jezus gesproken op de laatste en grote dag van zijn loofhuttenfeest. Het was de dag waarop de priesterkoren zongen: 'Gezegend zij de grote Koning, Die tot ons komt in 's Heeren Naam'! En daar stond nu de grote Koning in Zijn tempel.

Van heinde en ver was men naar Jeruzalem gekomen om dit grote feest mee te maken. Een feest dat o.a. herinnerde aan de tocht van de vaderen van Egypte naar Kanaan, maar waarop ook op een symbolische wijze een gebed om regen werd opgezonden door de priester die uit een gouden kan water uit de Siloam onder het brandofferaltaar uitgoot.

Nadat de priester dit had gedaan en de muziek en de zang verstomd was, verhief Jezus Zijn stem: 'zo iemand dorst, die kome tot Mij en drinke'.

Daar spreekt Jezus Die Zich in hoofdstuk 2 van dit Johannesevangelie heeft voorgesteld als de ware tempel, in hoofdstuk 3 als de ware koperen slang, in hoofdstuk 5 als het ware manna dat uit de hemel is neergedaald en in ons hoofdstuk als een bron waarheen dorstigen komen.

Wat is dat groot dat iemand op Zichzelf kan wijzen en zeggen: 'Ik ben de vervulling van alle noden'.

Indien iemand God zoekt, hij kome tot Mij; indien iemand door de oude slang dodelijk gebeten is, hij kome tot Mij; zo iemand hongert, hij kome tot Mij; zo iemand dorst, hij kome tot Mij.

Dorsten doen wij vrijwel allen. Slechts enkelen voelen geen ledigheid of gemis in het hart. Brandend kan de dorst zijn naar goud, kennis, kunst en genot. Helaas moeten allen, die naar deze zaken dorsten, sterven.

Wie echter dorst naar God, de levende God, zal verzadigd worden.

Het beeld (water) dat de Heere in onze tekst gebruikt, is voor ons niet zo welsprekend als voor de oosterling. In ons waterrijk landje weten wij niet zo goed wat dorst is. Misschien alleen hij of zij die na een operatie geen slokje water mocht drinken. 

In het oosten was men echter goed met dorst op de hoogte. Een rabbijnse overlevering vertelt ons van een man in de woestijn die door een hevige dorst gekweld werd. In de woestijn vond hij een kruikje. In de hoop dat er water in zat, opende hij het snel. Dat kruikje bevatte echter geen water, maar parels en diamanten. Daar had hij op dat moment niets aan.

Dorsten naar God. Wie doet dat? Dat doet iemand die door het Woord en de Geest ontdekt is aan zijn schuld voor God. Hij dorst naar de schuldvergeving en de genade. Hij kent een brandend verlangen om de Heere Jezus te vinden en in Hem vrede met God. Hij dorst naar de werken van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Natuurlijk zijn er graden in die dorst. Maar dat mag voor ons geen reden zijn om te zeggen, dat onze dorst niet groot genoeg is. Jezus spreekt niet over de hoogste graad van de dorst. Hij zegt: 'zo iemand dorst, die kome tot Mij en drinke'.

Nader tot Christus, alle gij dorstigen! U die bekeerd wilt worden, u die vergeving van zonden begeert, nader tot Christus! Hij staat als de geslagen steenrots midden in de wereld. De wateren des Geestes vloeien uit Hem voort. Zou u niet tot Hem willen komen? Twijfel nooit aan Zijn goedheid, wantrouw Zijn welgemeende aanbieding niet, wees niet achterdochtig of u wel komen mag. Nader tot Christus. Zet de bekers maar weg waaruit u tot nu toe gedronken hebt. De inhoud daarvan kan uw dorst naar God toch niet lessen. Nader tot Hem. Nader biddend, nader pleitend op Zijn beloften in het Woord. Hij vraagt geen bijzondere dingen. Alleen of u met een dorstend hart tot Hem wil komen. De uitnodiging is zeer ruim. Als zou niemand u in de plaats uwer inwoning als een dorstende kennen, nader tot de Heere Jezus.

De beker met inhoud moet niet alleen aan de lippen gezet worden, maar gedronken. Zo zijn ook de wateren des Geestes die uit Christus vloeien er niet voor om bewonderd en besproken te worden, maar om die te drinken.

'Zo iemand dorst, die kome tot Mij en drinke'. Laten wij de Heere danken, dat het er zo staat. Er staat niet geschreven: 'zo iemand waardig is, die kome tot Mij en drinke'. Er staat evenmin: 'Zo iemand genoeg geweend heeft of genoeg gebeden heeft, kome tot Mij en drinke'. Gode zij dank, niets van dit al. Er staat kortweg dit: 'zo iemand dorst, die kome'. Wie daaraan toe-of afdoet tast de Waarheid Gods aan.

Indien iemand dorst heeft, laat Hij komen en wie gedronken heeft, laat hij telkens weer komen tot de Heere Jezus, Die ons zo uitnemend heeft liefgehad. Hij is de Bron Die nooit opdroogt. Altijd is in Hem fris en levend water te vinden. Reeds in dit leven deelt Hij daarvan rijkelijk uit. Doch eens komt de tijd dat wie in Christus is geen zondaar meer zal zijn. De tijd van dorsten en vreemdelingschap zal voorbij zijn, wanneer het nieuwe paradijs op de nieuwe aarde hem ontvangt.

Dan zullen allen die de Heere Jezus in onverderfelijkheid hebben liefgehad geheel en al verzadigd worden uit de rivier des levenden waters, die stroomt uit de troon Gods en des Lams.

'Maar (blij vooruitzicht , dat mij streelt)

Ik zal, ontwaakt. Uw lof ontvouwen,

U in gerechtigheid aanschouwen.

Verzadigd met Uw Godd'lijk beeld'.

Kesteren

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen