Gemeente en gemeenschap

3

Het onderling dienstbetoon in de gemeente

Daar waar de gemeente als gemeenschap ervaren wordt zal onderling dienstbetoon opbloeien. Het Nieuwe Testament geeft hiertoe vele aanwijzingen, ook veel vermaningen. De eerste christelijke gemeenten, zoals die beschreven worden in het boek Handelingen zijn hiervan de duidelijke voorbeelden. Daar waar de hartelijke liefde tot Christus leeft, bestaat ook de liefde tot elkaar als leden van één lichaam. Daar zijn de zorgen van anderen ook onze zorgen en is de nood van de ander ook die van ons. Als één lid lijdt lijden alle leden. Met enig heimwee kan gezien worden naar 't gemeenschapsleven van de eerste christengemeente.

Intussen zijn na zoveel eeuwen wel vele dingen veranderd. Ons leven is veel zakelijker geworden, het gemeentelijk leven is meer gestroomlijnd. Het spontane geloofsleven minder. Afgezien daarvan moet in ons land het diakonaal dienstbetoon een andersgerichte vulling zoeken door de toenemende invloed van de overheid. Voor materiële bijstand geeft de sociale wetgeving zoveel mogelijkheden dat de diakonie hier nauwelijks een rol speelt. Ook het maatschappelijk werk is grotendeels een funktie van de overheid die subsidies verleent en daardoor ook eisen gaat stellen inzake schaalvergroting, in te zetten mankracht etc.

Het zijn funktionarissen die de taken gaan overnemen, dus mensen die er beroepshalve bij betrokken zijn. Het zijn bovendien instellingen die de nood pogen te lenigen, die al of niet vanuit de christelijke gemeente worden beheerd, maar toch een eigen bestaan gaan leven.

Dit alles betekent wel een heroriëntatie voor het diakonaal werk. Het werk zoals dat vroeger verricht werd dan niet op dezelfde wijze plaats vinden.

Maar het zou een grof misverstand zijn om te menen dat het onderling dienstbetoon binnen de gemeente hiermee overbodig zou worden. Laat de materiële hulpverlening minder noodzakelijk zijn, nood is er voldoende. Het is de taak van de christelijke gemeente om dan present te zijn.

Onderling dienstbetoon veronderstelt een breder draagvlak dan het ambtelijk-diakonaal werk. Eén van de taken die de diakonie te vervullen heeft is juist dit besef van de verantwoordelijkheid jegens elkaar levend te houden in de gemeente. Het is noodzakelijk dat de gehele gemeente daartoe opgewekt wordt. Hij die het ambt van diaken vervult zal daarin voorgaan — ambtshalve — maar dan toch ook met het doel om medewerkers te werven zodat de totale gemeente hierin een roeping ziet.

Dan komen ook de bezwaren: de mensen kennen elkaar niet; de anonimiteit is in vele gemeenten zo groot. Hoe kan er gegeholpen worden wanneer de mensen elkaar niet kennen. Ja, zo er naast prediking, bediening van de Sacramenten, nog meer gedaan moet worden in de gemeente mag al het gemeenschapsvormende wel met nadruk genoemd worden. Mogelijkheden zoeken om de mensen met elkaar in contact te brengen; wijkavonden, gesprekskringen, bejaardenwerk, jeugdwerk. Het is van groot belang dat de leden der gemeente elkaar leren kennen, ook elkaars noden leren kennen. Juist de concrete ontmoeting met iemands zorgen kan een appèl worden om mee te dragen, mee te zorgen. Een gesprekje in de pauze tijdens een wijkavond biedt soms die ontmoeting.

Onderling dienstbetoon is er alleen wanneer de gemeente een gemeenschap vormt. En om een gemeenschap te kunnen vormen is het nodig dat men elkaar kent.

Wat kan dan dit onderling dienstbetoon zijn?

In principe alles. Het kan zijn inspringen in een druk gezin, het bezoeken van een eenzame bejaarde, het meeleven betonen bij droeve omstandigheden, maar ook het begrijpend luisteren wanneer iemand je deelgenoot maakt van zijn zorgen.

Dienstbetoon is er wanneer de naaste geholpen wordt in zijn situatie. In de christelijke gemeente behoort dat niet te gebeuren vanuit humanistische overwegingen van goed zijn voor elkaar. Ook hier heeft de Heere Jezus het grote voorbeeld gegeven: Hij kwam om te dienen. Zo is ons dienstbetoon alleen zuiver wanneer de liefde van Christus ons dringt.

We mogen niet voorbijgaan aan een levensgroot gevaar in de gemeente wanneer een aktieprogramma wordt opgezet tot naastenliefde zonder dat de band met Christus de voedingsbron is. Dan kan een gemeente wel bruisen van diakonale aktiviteiten zonder dat hier de Heilige Geest werkzaam is. Een aktivisme dat puur in het menselijke vlak ligt is wat anders dan dienstbetoon in een levende gemeente.

In een onlangs verschenen boekje getiteld 'Hoe een christengemeente tot bloei kwam' beschrijft Michael Harper de ontwikkeling van een episcopaalse kerk in Houston in de Verenigde Staten. Men komt onder de indruk van de geweldige verandering binnen deze gemeente en de geweldige aktiviteiten die er ontplooid worden om van deze gemeente een gemeenschap te maken. Maar over de gemeenschap met Christus leest men nauwelijks. Het zijn de mensen die het met elkaar doen, zij aanvaarden elkaar ondanks verschil in levensovertuiging en zij zijn met elkaar bezield van het verlangen om een hechte gemeenschap te vormen.

Deze richting kan het ook uitgaan wannee we het onderling dienstbetoon he­ nadrukken. Gemeenschap, dienstbetoon, het kunnen idealen worden met een zuiver psychologische inhoud.

Dat mag in de christelijke gemeente niet. Wanneer achter de aktiviteiten geen innige geloofsvereniging met Christus schuilgaat zijn we niet op het bijbelse spoor van de dienst aan de naaste. Maar wanneer die levende band er is, dan kan het niet anders of dit uit zich in onze verhouding tot de naaste, en zeker in ons bezig zijn in de gemeente.

Dan is onderling dienstbetoon tot eer van God en tot een getuigenis in deze wereld.

Krimpen a. d. IJssel

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen