Hulp aan Zuid-Vietnamezen - nu

Nog niet lang geleden hebben veel kerkeraden een verzoek gekregen om steun te geven aan het Comité Hulpverlening Zuid-Vietnam. Ons Comité heeft naast vele goede bijdragen ook enkele geweldige giften ontvangen, sommige gemeenten brachten een enorme collecte bijeen. Daarvoor past ons een woord van dank en grote blijdschap. Tegelijkertijd echter moeten wij ook rekenschap afleggen van de arbeid van ons comité. Een financiële verantwoording volgt wanneer ons accountantsonderzoek klaar is. Meer dringend is nog dat we in de veranderde situatie de bedoeling en werkzaamheden van het comité hulpverlening Zuid-Vietnam duidelijk maken.

Verschillende kerkeraden vroegen hierom, nu een meer algemeen antwoord.

Indertijd werd het comité hulpverlening Zuid-Vietnam opgericht, omdat vele Christenen het niet verantwoord vonden hun steun aan de slachtoffers van de oorlog in Vietnam te geven via neutrale, politiek eenzijdig-linkse of onduidelijke organisaties. Het comité was de schakel tussen reformatorische christenen en bijna vergeten slachtoffers in Zuid-Vietnam.

Uitgangspunt was hierbij de hulp aan de gehele mens, de geestelijke en materiele nood, en deze twee niet los van elkaar. Zoals Jezus Christus predikte en brood uitdeelde en zieken genas, zo moet ook onze hulp niet eenzijdig zijn. Zoals naast de predikant en ouderling ook de diaken zijn taak heeft, zo moet ook onze hulp zijn.

Van meet af aan is er daarom samenwerking geweest van ons comité met enkele kerken en zendingsgenootschappen in Zuid-Vietnam, waarvan we mochten vertrouwen dat ook zij één met ons waren in het geloof. Het comité bestaat uit mensen van verschillende reformatorische kerken en wil zelf niet een soort zendingsgenootschap zijn. Waar echter het woord werd gepredikt, wil ons comité de noodzakelijke materiële steun verlenen, om zodoende tot een alles omvattende benadering met het Evangelie te komen.

Zo hebben we voor de val en bezetting van Zuid-Vietnam geholpen in een kamp en ziekenhuis voor melaatsen. Ons comité zorgde voor voedsel en de mogelijkheden zelf in de voedselvoorziening te werken. De door het oorlogsgeweld gevluchte Stiengstam werd geholpen aan de allereerste benodigdheden in de nieuwe woonplaats, aan landbouwwerktuigen, aan vervoer voor hun eigen predikant. Toen het oorlogsgeweld steeds meer mensen van huis en haard verdreef is op ruime schaal via kerkelijke instanties aan voedsel, dekens en kookbenodigheden geholpen.

Het comité is verweten steun gegeven te hebben aan een corrupt regiem. Dit is op geen enkele wijze waar te maken. Onze hulp werd gegeven via eigen kanalen, zonder welke bemoeienis van de regering dan ook. In de eigen situatie van Vietnam ligt wel het feit dat geholpen moest worden aan slachtoffers van een communistische invasie. Dat hulp aan zulke slachtoffers als anti-communisme wordt uitgelegd, is volledig voor rekening van degenen die blind zijn voor de werkelijke bedoeling van het communisme.

Het is zeker waar dat ons comité het communisme als anti-godsdienstig en anti-goddelijk afwijst, maar dat is niet de voedingsbodem van onze hulp, hoewel het naturlijk wel een rol speelt bij de mogelijkheden die ons geboden worden om hulp te geven. Waar verboden wordt het Evangelie voluit te laten prediken, is geen echte hulp mogelijk. Waar anderen gaan voorschrijven wat en hoe geholpen mag worden, komt onze christelijke verantwoordehjkheid in het gedrang.

Daarmee zijn we meteen bij het opschrift van dit artikel. Hoe moet er dan nu, na de val en bezetting van Zuid-Vietnam, hulp gegeven worden? Er zijn nog enkele hulporganisaties die goederen naar Zuid-Vietnam verschepen, maar de vroegere kanalen zijn verdwenen. De rooms-katholieke organisatie 'Mensen in nood', een afdeling van Caritas Internationaal, verzendt nog goederen, maar hoe en waar die aankomen, of en door wie ze gebruikt worden, is ook daar onzeker. Kan ons comité dan nog wel doorgaan?

Hier past een dubbel ja als antwoord. In de eerste plaats hebben tot nu toe allerlei mensen en gemeenten ons geld en aanmoedigingen gezonden, zodat wij van deze kant uit, gewoon niet op mogen houden. Er is nog geld, we gaan dus zeker door. In de tweede plaats, maar belangrijker dan het vorige: er is nog volop gelegenheid hulp te bieden aan mensen van Zuid-Vietnam. En wel hulp zoals die moet zijn, rekening houdend met en ingaand op de geestelijke en materiële nood. Het is bekend dat duizenden gevlucht zijn uit Zuid-Vietnam en soms nog vluchten. Helaas is de belangstelling voor de ongelukkige situatie in Zuid-Oost Azië grotendeels verdwenen, slechts enkele kranten geven nog enig nieuws en dat is niet best. Er zijn rijke Zuid-Vietnamezen gevlucht, sommigen reeds lang voor de uiteindelijke val.

Die gingen naar Frankrijk of naar Hongkong, of naar Singapore. Het gaat ons om de meer dan honderdduizend vluchtelingen van de laatste weken en dagen voor de bezetting van Saigon. Die mensen zijn voor een klein gedeelte naar de U.S.A. gegaan, maar veel meer zitten in kampen in Thailand, in Malakka, op eilanden in de Stille Zuidzee, duizenden zitten sinds april of mei nog steeds op schepen, van haven naar haven varend, terwijl ze door niemand opgenomen worden. Anderen zijn door het oorlogsgeweld gescheiden van familie en steun en leven bij de dag in Europa, studenten en anderen.

Ons comité krijgt van allerlei kanten verzoeken om steun, uit Zuid-Oost Azië en van elders. Daarom gaat het comité door met zijn steun aan mensen van Zuid-Vietnam. Elk verzoek wordt onderzocht, kanalen zijn reeds hier en daar gevonden, met anderen zijn we nog bezig. In kampen in Zuid-Vietnam zijn gelukkig ook predikanten, evangelisten en zendingsarbeiders, zodat we, als vroeger, geen halve hulp zonder het Evangelie, behoeven te bieden.

We hopen ook weer wegen te vinden om in Zuid-Vietnam zelf te kunnen helpen. In hoeverre en wanneer dat mogelijk zal worden, weten we niet. Tot nu toe heeft het nieuwe bewind daar nog geen duidelijk bescheid over gegeven. Ër zijn besprekingen geweest. Het comité staat er echter op dat haar uitgangspunt geëerbiedigd zal worden: alleen steun verbonden met het Evangelie, en langs eigen gekozen kanalen. In elk niet-communistisch land is dat mogelijk, daarom is onze voorwaarde geen teken van anti-communisme, maar eis van het Evangelie. Echte hulpverlening en anti-communisme als strijdmethode zijn niet verenigbaar maar de situatie kan ons beperkingen opleggen. We hopen dat de steun, ook in de toekomst niet wordt ingegeven door een steriel anti-communisme als negatieve houding, maar door de kracht van het Evangelie, door de verbondenheid in het geloof met anderen, die door een goddeloos regiem in nood kwamen.

We vragen uw voortdurende steun en bijdrage, niet slechts voor mede-christenen in nood, ook voor mensen, die naast uw hulp ook de prediking van dé vergeving nodig hebben. Daar gaat het ons om.

J. J. Tigchelaar, Putten Comité Hulpverlening Zuid-Vietnam. Giro 2914600 te Groningen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen