Hier en Heden

geweld

In zijn heden onderging de profeet Habakuk reeds waar wij vandaag smartelijk aan lijden. Wij horen hem uit diepdoorleefde nood uitroepen: Heere hoe lang schreeuw ik en Gij hoort niet, hoe lang roep ik tot U. Geweld! en Gij verlost niet. Omstandigheden, vorm en inhoud kunnen aanmerkelijk verschillen, doch het kruis is in wezen hetzelfde. Daarbij laat ik nog rusten de bijzondere verzwaring van bedoeld leed namelijk, dat op het noodgeschrei geen respons volgt van de grote Hoorder der gebeden. Wanneer wij ons die extra last indenken rijst de gestalte van de zwakke, weerloze weduwe die haar onrechtvaardige rechter verzoekt om een billijke afwikkeling van haar geding.

Voor tallozen bestaat er alle aanleiding om evenzeer de roep te uiten: Geweld. Het is geen nieuws onder de zon. De hele geschiedenis is een voortdurende geweldpleging. Toch wil mij voorkomen, dat in de dagen onzer jaren het geweld acuut wordt. Wij denken aan groepen in de samenleving, die geen andere oplossing meer zien dan die van de moordende kogel. Zelden gaat een week voorbij of de kranten doen verslag van een of andere gijzelingsactie. Zeer onlangs werd een aanslag gepleegd op de Amerikaanse president. Ford hoeft niet ver terug te gaan in de lijst van zijn voorgangers om de naam te vinden van een voormalig staatshoofd van de Verenigde Staten, die gewelddadig om zijn leven kwam. Zelden lost zo'n aanslag iets op.

Vele decennia gold ons eigen land als een eiland van rust. Bij ons gebeurden die dingen niet. Haast wil ik zeggen: Vergeet het maar. We behoeven het evenwel allerminst uit het geheugen te wissen. Het was immers een weldaad van de Heere. Helaas, is het de laatste jaren volstrekt anders gesteld. Ik hoef slechts te herinneren aan enige dagen terug, toen zware voorzorgen werden getroffen bij een recent bezoek van Hare Majesteit, onze Koningin, aan Groningen. Er bestond voldoende reden om de melding niet geheel en al te verwaarlozen. In dezelfde periode arresteerde de politie een viertal Syriërs, die zich hadden voorgenomen een aantal reizigers uit een internationale trein te gijzelen op het station van Amersfoort.

Ik weet wel de argumenten, die geweldplegers aanvoeren om hun onmaatschappelijk gedrag te rechtvaardigen. Zij zeggen, dat er geen andere wegen openstaan om attent te maken op hun gerechtvaardigde klachten over onrecht hen aangedaan. Is het zogenaamde structureel geweld, de verschrikkelijke druk van bestaande structuren niet eindeloze malen ernstiger ? Ongetwijfeld wanneer wij ons bezorgd maken over het ruwe geweld dat uitbarst, moeten wij het structureel geweld, in onze beschouwing betrekken. Niet om schanddaden te vergoelijken. Wel is het belangrijk om agressie te voorkomen. Gij vaders verwekt uw kinderen niet tot toorn !

Ik vrees echter dat de voedingsbodem en tevens verklaringsgrond van de drang tot vernietiging van mens en maatschappij dieper ligt. De duivel stelde zich woedend teweer, want hij wist hoe korte tijd hij nog ter beschikking had. In geweldsexplo­sies ervaren wij eigen werken van satan. Al wordt er somwijlen aanleiding verschaft, dit dwingt allerminst tot de oplossing dat wij de duivel moeten uitdrijven door Beëlzebul, het opperhoofd van de duivelen.

Een van de eigenschappen van de methode die geen meedogen kent is de overtuiging dat samenspreking geen enkele zin heeft. Radicale liquidatie kan alleen een keer ten goede bewerkstelligen. Bovendien gaat men uit van een consequent wit-zwart schema. Men kent alleen de zeer goeden en de zeer slechten. Men gelooft in de totale ommekeer en niet in de bekering. Het geduld ontbreekt om zeventigmaal zeven te vergeven. Men verwerpt de doodstraf, doch accepteert ten volle de doodslag. Het is een geseculariseerde heilsverwachting. Eigen arm moet de verlossing teweegbrengen. Het ergste nog is dat de realisering van het vermeend paradijs gepaard gaat met soms persoonlijk toegeven aan vleselijke hartstochten. Bijzonder triest is het dat op deze manier de welvaart moet worden verwerkt. Want de bedoeling van menigvuldige zegeningen behoort daarin te bestaan dat allen en ieder mogen delen in alles wat ons rijkelijk wordt verleend.

de Heilige Geest

Ook voor onze tijd staat geschreven, dat niet door geweld en niet door kracht dient te geschieden wat ieder voorgeeft dat gebeuren moet.

Helaas gaat onder de Naam van de Heilige Geest ook veel eigenmachtigheid schuil. Zodoende kan onder de titel van Gods Heilige Geest onheilig geweld geoefend worden. De Naam dekt meermalen werk van eigen geest. Daarom eindigt allerhande actie in het vlees.

Al wil ons gedurig voorkomen, dat de roep, de schreeuw om recht gepaard met de klacht over geweld, ook het structurele niet aanstonds wordt gehonoreerd er is alle reden om tot het einde te volharden.

De enige redding is gelegen in de doorwerking van Gods Heilige Geest. Deze Geest is allereerst de Geest, die ontdekt. Ontdekt aan eigen zonde en dwaasheid. Deze Geest draagt zorg dat wij de ander uitnemender achten dan ons zelf. Deze Geest bewerkt gemeenschap. Een communicatie die talloze staketselen opruimt. De vrucht van de Geest is liefde. Hoe verwonderlijk is deze vrucht zelfs voor de dragers. Hoeveel zou gewonnen zijn, wanneer in het midden van een verscheurde wereld iets daarvan openbaar werd. Om te beginnen op wat wel eens genaamd wordt het christelijk erf.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen