De dageraad

De nacht duurt lang ! Niet voor iemand die diep slaapt. Maar wel voor iemand die ligt te hanewaken. De haan kondigt — maar wie hoort tegenwoordig nog hanen kraaien — de dag aan. Eindelijk. Wachten duurt lang. Een zieke ligt, klaar wakker, in het duister te staren: wordt het dan nooit ochtend ? Valt er geen streep licht langs het behang, is er geen vale schemering, die toch veelbelovend is als de dageraad ?

Is het eenmaal morgen, dan is het in het oosten meteen morgen. De schemering duurt kort. De dag meldt zich met het morgenrood, een rode gloed,  daar is de zon. De dageraad hoort kennelijk bij de dag. Advent! Uw licht komt. De dag breekt verrassend snel door de donkerheid heen en neemt haar gevangen. Zo is het met Christus, het grote licht, het licht van de nieuwe dag.

Over Zijn geboorte gaat deze geschiedenis, handelt dit evangelie. Er dreigt een misverstand: eerst de geboorte van Johannes, en dan de geboorte van Jezus. Los daarvan, althans voorlopig een geschiedenis op zich. Maar Johannes, los van Jezus, zou Johannes niet zijn. Zijn geboorte behoort bij die van de Heere Jezus; de geschiedenis wordt ons aan énen door verteld. Het gaat ook aan enen door. Johannes is de dageraad, Jezus is de dag. Wij behoeven deze weken niet te verzuchten: Wat een nacht. We mogen het niet eens: de dag is er reeds. De dag van de komst, van de overkomst. Het daagt! Zo lezen we deze geschiedenis — een gedeelte daarvan — en we zien de horizon rood kleuren. Een nieuw begin; deze geboorte is een nieuw begin. Het gebeurde in de dagen van Herodes, de koning van Judea. Met Judea wordt heel het joodse land bedoeld, waarover Herodes regeerde. Hij was eigenlijk geen jood; hij was een heiden, een Edomiet nog wel; van huis uit een verklaarde vijand van Israël. Er doen heel wat gruwelijke verhalen over hem de ronde, en inderdaad, zij zijn niet overdreven: deze sluwe vos deinsde nergens voor terug. Hij nestelde zich in de gunst van Rome en hield de joden te vriend. Bouwde hij hun prachtige tempel niet ? Herodes de Wrede; Herodes de Sluwe. In de geschiedenis heet hij Herodes de Grote. Zo gaat dat.

Koning van Judea. Dat was toch een zoon van David ? Geweest ! Volstrekt verleden tijd. Juda was een wingewest van het Romeinse rijk, het huis van Dayid betekent niets meer. Wat is het donker; ik kan geen hand voor mijn ogen zien, ik kan niet meer lezen wat er over Judea en over David geschreven staat. Ik wil de beloften zo graag aflezen uit de feiten. De feiten logenstraffen de beloften. Of. . . ? Herodes kan het Woord des Heeren niet uitvlakken. Gods Woord kan niemand uitvlakken. De nacht daalde over Judea, de nacht daalde over David. Hoog aan de hemel straalt de morgenster. Zo deelt de Heere de tijd in, zo gaat Hij te werk. Misschien in uw leven. Zou de Heere vergeten zijn ? Dat is de nullijn. Op dood spoor. Juda en David. Dan trekt God de wissel om.

Hij doet dat onopvallend. Een priestergezin. Twee mensen, nagenoeg uitgerangeerd. Maar de namen ! Zacharias: de Heere gedenkt. Hij vergeet het niet. Hij vergeet Zijn verbond niet. Zo'n naam is de morgenster! Een veel voorkomende naam krijgt nu zijn volle betekenis. Elisabeth: God is getrouw. Hij houdt Zijn eed. Zij is vernoemd naar de vrouw van Aaron: Elisebah. Sommige kinderen heten zo, ik ken er meer dan een. Twee sterren pinkelen aan de pikdonkere hemel. Gedenken. Eens dacht de Heere aan Israël toen het in Egypte geknecht werd. Hij hield de eed aan Abraham gedaan. Farao moest het onderspit delven. Farao, de koning van Egypte. Pas maar op. Herodes, koning van Judea. Gods Woord en Gods trouw worden door Gods daden bevestigd.

Een zeker priester, met name Zacharias. Een van de velen. De priesters zijn in vierentwintig klassen ingedeeld en deden om beurten dienst. Zacharias is van de dagorde van Abia, en woonde in het bergland van Judea. Daar leerde hij het volk de wet. Hij was getrouwd met Elisabeth, uit de dochters van Aaron. Dat was niet voorgeschreven maar er werd wel de voorkeur aan gegeven. Van priesterlijken huize, de man en de vrouw. Echt een priestergezin, Zacharias en Elisabeth. In dit gezin wordt Johannes geboren. Aaron is erbij betrokken. Bij de komst van Christus. God houdt het priesterschap niet alleen in stand. Hij houdt het in ere, nu Hij Christus in de wereld zendt. Hij werpt nooit iets weg, voordat Hij het vervangen heeft. Straks moet Aaron opzij voor Melchizedek. Zacharias voor Christus, de hogepriester onzer belijdenis. Christus, uit Juda ! Wat gaat de Heere ordelijk te werk.

Zacharias en Elisabeth. Zij spreken elkaar aan op de trouw des Heeren, zij wekken elkaar op om moed te houden. De Heere gedenkt immers, de Heere liegt niet. Daar worstelen ze mee in hun gebeden. Heere, gedenk. Gedenk aan Uw eed, aan David, aan Juda. Gedenk ons, bezoek ons met Uw heil. Straks zal Zacharias ervan zingen, de namen smelten samen tot een lied: Om te gedenken aan Zijn heilig verbond en de eed, die Hij zwoer aan Abraham, onze vader. Dan is het morgen geworden, de nieuwe dag.

Wat het voor mensen zijn ? Rechtvaardig voor God, net als Abraham en Noach, Job en Jozef. Ze waren het niet zonder meer, ze waren het niet in de ogen der mensen, ze waren het voor God. Ze hadden zich tot Hem gewend, van Hem was hun verwachting. Zij waren beiden Een goed huwelijk ! Ze waren wetsgetrouw in handel en wandel, de rechten des Heeren waren het richtsnoer van hun leven, ze hielden zich daaraan. Onberispelijk. Niets op aan te merken. Ze waren het in het geloof, dat hen tot rechtvaardigheid gerekend werd. Dat had alles te maken met de komende Christus. En ze hadden geen kind. Kinderloosheid was een kruis, sommigen meenden: een vloek. Zij waren een dorre tak aan Israels levensboom, uit hen zou niemand een aandeel hebben aan de heerlijke toekomst van dat volk. Dat sprak mee in het persoonlijk leed. Smartelijk was het en smadelijk. Hoe hebben ze daaronder geleden en daarom gebeden. Het klopte niet met de psalm: Wel gelukzalig is de man, die de Heere vreest, zijn zaad zal geweldig zijn op aarde. Uw huisvrouw zal zijn als een vruchtbare wijnstok. Wat moeten ze daarmee ?

Ze hadden geen kind. Een kind is nog altijd een stap in de toekomst. Worden daarom kinderen niet gewild, omdat we de toekomst niet aandurven, al is het toekomst, alles wat de klok slaat. Dat zou best eens zo kunnen zijn, en geen wonder. Vergeet niet, dat de Heere, de God is van gisteren, heden en morgen. Zijn verbond, tot in geslachten. Er is vertrouwen nodig; een kind wordt in vertrouwen gewenst en ontvangen. Al liggen de dingen vandaag anders, we doen er goed aan, Zacharias en Elisabeth te verstaan in hun nood: Elisabeth was kinderloos en zij waren beiden oud. Ze hebben er zich bij neergelegd, denk ik, ze hebben zich met Gods beleid tevreden leren geven. Ook een hele les.

Ze verwachten het niet meer. Elisabeth, denk aan Sara, aan Hannah, aan... Wie zou daaraan denken, dat waren zulke bij­ zondere vrouwen. Kinderen, uitgesloten. Hoop op God. Aan een dorre tak ontspringt nieuw leven, blad en knop en bloesem. Aan een oude tronk schiet een verse loot tevoorschijn. Dat is van de Heere geschied. Waar de kans verkeken is, werkt Hij eraan. Hij trekt inderdaad de wissel om; Zacharias en Elisabeth mogen meedoen, en hoe! Het nieuwe begin, is een geboorte uit het wonder Gods. Dat is de geboorte van Johannes, dat is de geboorte van Jezus. Dat is de dageraad.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen