Een fel protest

Hier, in dit huis, staat Jezus en leert. Hij spreekt het woord tot de schare, die het huis binnenstroomde, totdat het mudvol was. Helemaal stil is het niet, dat kan ook niet, met zoveel mensen in zo'n kleine ruimte. Daarbuiten is gedrang én gepraat. Nee ! Onmogelijk ! Vier mannen, die een verlamde vriend op zijn matras meedragen willen erin. Ze krijgen echter de kans niet, de schare zet zich schrap. Kan het niet door de deur, dan maar langs het dak. Kijk daar daalt de matras tot vlak voor de voeten van de Heere Jezus. Deze, verwonderd over het vertrouwen dat die vier in Hem stelden verklaart kortweg: Zoon, uw zonden zijn u vergeven.

Om Hem heen zitten schriftgeleerden, zich van hun waardigheid bewust. De mensen hebben voor hen een ereplaats opengelaten, en zij begeren de vooraanzitting; op de eerste rij ! Komen zij om te luisteren en te leren ? Och, ze weten al zo veel! Ze zijn wel nieuwsgierig: wat zou die rabbi uit Nazareth eigenlijk beweren ? Hij is niet een van hen, hij is geen leerling van anderen. Dat maakt hem al verdacht. Vanwaar die grote aanhang ? Zij zijn ook rabbi's thuis in de Schriften, die ze dagelijks onderzochten. Leidslieden, raadslieden van het volk, die rechtspreken in zaken van de godsdienst en het gedrag. En ze zitten er met hun neus bovenop, als de geraakte wordt neergelaten. Dat was het dus, dat gerommel en gestommel op het dak ! Vreemd gedrag, denken ze. Zij spitsen de oren, als Jezus dat grote woord spreekt: Zoon, uw zonden zijn u vergeven. En het is te begrijpen, dat ze daar geen genoegen mee nemen; het gaat hen te vlot en te ver. Zou u dat ook niet gevonden hebben ?

Zij denken er het hunne van, ze plegen onderling geheim overleg met hun ogen, ze mompelen wat in hun baard. Jezus, die de Heilige Geest heeft, de Geest van de kennis weet wat ze denken: Wat spreekt deze godslasteringen. Wie kan de zonden vergeven dan alleen God ? Wat een dankzegging kan lijken, wordt een vraagstelling. Er zijn van die mensen, die geen psalm zingen, maar met problemen zitten. Het woord dat Christus sprak wordt door hen teruggekaatst. Dat gebeurt nog vaak. Waar wij ons gewonnen aan moesten geven, daar gaan we over twisten. Hoe kan het en mag het wel ? De Farizeeër heeft altijd wat, om op Jezus te foeteren.

Het bevreemdt ons niet, dat ze vragen hebben; maar dat ze hun oordeel al bij voorbaat vellen, dat verraadt hun kwaadwilligheid. En wat voor een oordeel. Godslasterlijk. God lasteren is een verschrikkelijke zonde. Gods hoge en goede naam neerhalen en aantasten. Ze gruwen ervan, in hun vermeende vroomheid. Wee de man, die dat doet. De wet eist zijn dood. Gestenigd moet hij worden. Deze beschuldiging, die telkens herhaald wordt, zal Jezus mettertijd en metterdaad het leven kosten. Wat hebben wij nog getuigen nodig; Hij heeft God gelasterd. Dat wordt met de dood bestraft. Hier zien we reeds het eerste weerlichten van de onweersbui die in de rechtszaal over Hem, zal losbarsten, over Hem die de eer van God zoekt, wiens hele leven een voortdurend heiligen van de Naam was.

Volgens deze deskundigen matigt Jezus zich een goddelijk recht aan, en doet daarmee tekort aan de eer van God. Wie kan de zonden vergeven, dan alleen God ? Uitsluitend God. Daar hebben ze nog gelijk in ook. God behoudt zich dit recht uitdrukkelijk voor: Bij U is vergeving. Gratie verlenen is het recht van de Kroon ! Zonden vergeven is geen zaak van mensen onder elkaar — al vloeit dat er ook uit voort —; het is een zaak voor Gods aangezicht. Dan alleen God. Dat is de wonderlijke verrassing: Ik, Ik ben het die uw overtredingen uitdelg om Mijnentwil en Ik gedenk uw zonden niet. U mag er andere verzekeringen van Gods wege aan toevoegen, verzekeringen, die u als muziek in de oren klonken, waarin u Hem leerde kennen als de Heere, die al uw ongerechtigheid vergeeft.

De zonde, dat grote struikelblok, wordt alleen door God uit de weg geruimd. Voor deze geleerden is het overigens niet veel meer dan een leerstuk. Ze leven er kennelijk niet uit, ze loven er God niet om. De blijde boodschap, het evangelie van de vergeving, is een onderwerp om over te disputeren. Hoe doet God dat en wanneer ? Op welke voorwaarden ? Als de Messias komt, zal hij dan zonden vergeven ? Hij zal het heil des Heeren verkondigen, maar, naar men algemeen van gevoelen was, in geen geval zonden vergeven !

En ze horen het Jezus zeggen. Hij spreekt als was Hij God zelf. Dat kan niet, dat mag niet. Daartegen richt zich hun fel protest. Zeker, de profeet Nathan deelde aan David de genadige beslissing van de vergeving mee, maar God had dat besluit genomen. De priester sprak op grond van het offer, de schuldige vrij. Zij verklaarden de zonden voor vergeven, in Gods naam, meer niet. Deze Jezus doet heel wat anders. Hij voltrekt de vergeving der zonden, als in Gods plaats. En dat past Hem niet. Zou de vergeving van kracht worden omdat Hij het zegt! Deze lastert God.

Het probleem is scherp gesteld. Maar Christus gaat daarover met hen niet redetwisten. Dat doet Hij trouwens heel zelden. Hij weet, dat de geheimen van het Koninkrijk Gods niet van disputen zijn gediend, maar door openbaring worden onthuld. Hij gaat er echter wel op in. Hij gaat het woord der vergeving onderstrepen met het wonder der genezing. Hij neemt niets terug, Hij bevestigt het. Zo zullen de omstanders weten, dat het Koninkrijk Gods nabij gekomen is. Dat Christus spreekt en handelt in de volmacht en de kracht des Heeren.

Wat is eigenlijk meer: de vergeving of de genezing. U mag het zeggen. En u zegt: de genezing. Daar is die lamme man mee gebaat. Als hij maar weer lopen kan, als ik maar weer beter ben, als enz. Zo denken wij daarover, nietwaar. Vergeving staat niet zo hoog genoteerd als genezing. We leven ook zonder vergeving wel verder. Of niet soms ? Christus leert ons hier, dat vergeven meer is dan genezen. Hebt u dat al ontdekt ?

Een andere vraag: Wat is moeilijker ? Genezen lijkt mij moeilijk. Neem nu die lamme eens: wie kon hem helpen; een hopeloos geval noemen wij dat. Menselijke hulpvaardigheid schiet hier tekort. En vergeven, dat is makkelijker, althans voor God. Ik doe het niet zo gauw, toegegeven, maar Hij doet niet anders. Vergeven, daar vragen we om, en dan is het in orde. Dacht u dat werkelijk ? Dan weet u niet van hoe groot gewicht de zonde is. Wat is lichter te zeggen. Nu, daarover zijn we het allen eens. Vergeven, natuurlijk. Dat is gemakkelijk gezegd. Niemand kan bewijzen, dat de zonde daarmee ook vergeven is. U kunt dat aan deze man niet zien. Jezus kan zoveel zeggen. Waaruit blijkt dat Hij hiertoe bevoegd is en dat Hij waar kan maken wat Hij beweert ? Genezen. Daarvan kan ieder zich overtuigen. Daar zijn woorden niet voldoende, daar geven de daden de doorslag, daar spreken de feiten. De zonden zijn u vergeven. Foei, hoe durft Hij het te zeggen! Laat Hij het eens wagen tot de geraakte te zeggen: Sta op, neem uw bed op en wandel. Hun fel protest wortelt in een hardnekkig ongeloof. Dat is vandaag niet anders. Laten we voorzichtig zijn, de vergeving der zonden in twijfel te trekken, daar waar Christus ons ervan verzekert in Woord en sacrament. Wie hier protesteert, ontzegt Hem Zijn goddelijke genade.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen