De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Erkenning van het kwaad

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Erkenning van het kwaad

3 minuten leestijd

Het kwaad is het gevaarlijkst als men begint met de erkennning dat het recht heeft van bestaan. Dit woord van Groen van Prinsterer is ook vandaag nog actueel. Men begint met de vraag onder ogen te zien of het geoorloofd is abortus te plegen, euthanasie te plegen, drugs te gebruiken en te verhandelen (jawel, soft drugs), zondagsport te beoefenen. Men begint met de erkenning dat het recht heeft van bestaan en daarna is het slechts een kwestie van al maar versneld tempo.

Kan een leraar op een christelijke school communist zijn ? Zo begon het in Zwolle. In Zwolle werd die zaak moedig aangepakt. Maar de discussies kwamen los. In de naoorlogse jaren ging het om de vraag of een christen socialist kon zijn. Die vraag is al lang niet relevant meer. Nu gaat het om de vraag of een christen ook communist kan zijn.

De gereformeerde synode hield zich met een aspect van deze kwestie bezig omdat gereformeerde studentendominees van mening waren, dat CPN-sympathisanten op de VU (de schepping van Abraham Kuyper !) benoemd moesten kunnen worden. Dat gaf bij de gereformeerde synode begrijpelijke onrust. Dat echter deze discussie gevoerd moet worden is tekenend. Ook hier geldt, dat het kwaad het gevaarlijkst is als men het bestaansrecht begint te erkennen.

Vele van deze dingen beginnen in radicale studentenkringen. Er is een nieuwe golf van radicalisme naar het schijnt in aantocht. Het marxisme is in bepaalde studentenkringen 'in' en het corps studentenpredikanten staat in radicaliteit bepaald niet achteraan.

Ten tijde van het Getuigenis schreef prof. Van Niftrik, dat enkele studentendominees ten aanzien van het Getuigenis hadden gesteld dat ze deze 'stukken leer' met geen mogelijkheid meer aan de studenten van nu konden verkopen. Zij schijnen er — aldus Van Niftrik — bij bepaalde punten van de heilige leer ook al het zwijgen toe te moeten doen. Maar de stukken leer van Marx vliegen inmiddels over de tafel. Is het wonder, dat steeds meerderen de vraag stellen of dit studentenpastoraat — dat in de Gereformeerde Kerken acht ton per jaar kost en in de Hervormde Kerk niet minder — wel zo nodig móét ?

Het geld kan beter besteed worden dan voor het vormen van elitaire studentenparochies, waaraan van de zijde van bepaalde studentenpastores op z'n minst begonnen wordt met de erkenning dat het (kwaad van) het marxisme en nu ook van het communisme als politieke beweging recht heeft van bestaan. Tot we aan deze discussies ook weer gewend zijn en het kwaad zich zo genesteld heeft, dat het geen punt meer is of christenen communist kunnen zijn of niet en men hen ook echt nog wel aan christelijke instituten benoemen kan. Misschien komt de vraag ook nog een keer of ze deel uit kunnen maken van het moderamen van een synode. Het communisme is wel atheïstisch. Maar dat is toch maar een déél van deze ideologie. Vandaar !

Het kwaad is het ergst als men begint met de erkenning dat het recht heeft van bestaan. Er is ook een ander gezegde: het kwaad straft zichzelf.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 11 maart 1976

De Waarheidsvriend | 12 Pagina's

Erkenning van het kwaad

Bekijk de hele uitgave van donderdag 11 maart 1976

De Waarheidsvriend | 12 Pagina's