Avondmaal

Van de briefwisseling tussen ds. Spijkerboer en ir. Van der Graaf waren nauwelijks opzienbarende resultaten te verwachten, maar gelukkig zijn er toch wel 'wezenlijke dingen' ter tafel gekomen. Als de oude psalmberijming tot die wezenlijke dingen behoort, wil ik graag met Van der Graaf een eindweegs mee gaan. Er was veel, dat aanpassing behoefde aan onze eigentijdse taal, maar daarbij heeft men dikwijls het oude niveau niet bereikt. Waarom mag het hart niet meer hijgen en schreeuwen van dorst, wie heeft toch die moede hinde verzonnen?

Maar nu komt er iets wezenlijks waar in de discussie niets over is gezegd. Het schreeuwende hert is het symbool van de ziel die dorst naar God! Hoe die ziel gelaafd kan worden, daar staat de Bijbel vol over. Ook de viering van het Heilig Avondmaal, door de Here Jezus zelf ingesteld, past in dit verband. En daarbij zal iemand die met de soms wat archaïsche psalmberijming overweg kan, toch ook niet te veel moeite hebben met het prachtige oude avondmaalsformulier. Daarin is het zelfonderzoek terecht niet vergeten, maar daarbij zijn de ouderwetse woorden 'nogthans, desniettegenstaande, overmits...' (leest u het zelf maar verder) onmogelijk mis te verstaan al klinken ze misschien wat moeilijk. En waar het op uitloopt, weet u ook: Loof den Here, mijne ziel... (Psalm 103).

De avondmaalspraktijk is voor velen die in Gereormeerde Bondsgemeenten wonen de belangrijkste eden om het elders of in 'evangelisaties' te zoeken: anders krijgt men dikwijls stenen voor brood.

arts-bacterioloog, Bilthoven

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen