Een koninklijk priesterdom

1

De moeite waard

Wanneer we in deze rubriek in een aantal artikelen met elkaar willen nadenken over de taak en de plaats van de gelovige in de dienst van God, in het leven van de gemeente, buiten zowel als in het ambt, dan is de tijd daarvoor nu uitermate geschikt, dacht ik. In deze weken bereiden jongeren en ouderen zich in diverse gemeenten voor op de Openbare Belijdenis. Een eenvoudige bezinning op de roeping van elk echt lidmaat der gemeente in het geheel van de kerk en van de gemeente is zonvol en kan wellicht tot verduidelijking dienen. En als we voor deze pastorale overwegingen een samenvattende titel zoeken, kunnen we moeilijk beter doen, dan die in het Woord Zelve te mogen vinden. En kunnen we dan een treffender uitdrukking tegenkomen dan in de eerste brief van Petrus: "Gij zijt... een koninklijk priesterdom'? We bedrijven in deze rubriek geen specifieke exegese, we schrijven geen meditatie, maar volstaan hier wel met de notitie, dat de gelovigen een 'schare priesters vormen, in dienst en onder leiding van de Piester-Koning, de Heere Jezus Christus'. We zijn en waren van nature in de duisternis van blinde onwetendheid, van de macht en de schuld van de zonde, van de heerschappij van de duivel. Heerlijk, wanneer we verlost werden en in beginsel leven in het wonderbare licht van Gods genade en koninkrijk. We zullen hier nooit ten volle verstaan — slechts in beginsel doorleven wat we waren en wat we zijn, nog minder wat we worden, door genade, wat we tegemoet mogen gaan.

De Heere Jezus Centraal

Als we Petrus horen spreken over de gelovigen als over 'een koninklijk priesterdom', dan betekent dat natuurlijk niet, dat Gods, kinderen zo'n beetje overnemen, wat de Heere Jezus deed en doet. Geen sprake van. De Zaligmaker is onvervang­ baar. Hij moge niet meer op aarde lichamelijk aanwezig zijn. Hij moge Zijn profetische bediening uitoefenen door middel van Zijn Woord en de prediking ervan, door middel van de bediening van de Heilige Geest, door middel van de ambtsdragers, daarmee laat Hij Zich nog niet door mensen vervangen. We hebben geen pausen in de kerk, al kunnen mensen het dwaselijk menen te zijn en willen zijn, al kunnen er in de gemeenten kerkleden zijn, die er toe komen voorgangers haast pauselijk te huldigen. De Heere is opgevaren in de hoogte en oefent rechtstreeks en Zelf Zijn hogepriesterlijke en koninklijke taak uit.

Opmerkelijk is dat de Hebreënbrief het hogepriesterlijk werk van Christus volop centraal stelt. Mogen we niet zeggen, dat als Hij geen hogepriester van het beter en eeuwig verbond zou zijn geweest. Hij dan ook niet profeet en koning zou hebben kunnen zijn ? In Zijn hogepriesterlijke bediening ligt het hart van Zijn middelaarswerk. Persoonlijk vind ik de zinsnede uit het klassieke avondmaalsformulier zo geweldig mooi, 'dat Christus door Zijn kruis en opstanding niet alleen maar de zonde heeft weggenomen, maar ook de levendmakende Geest voor Zijn volk heeft verworven'. Door deze Geest oefent Hij Zijn profetisch onderwijs uit en vergadert en regeert Hij koninklijk Zijn gemeente.

Nu is Hij Zelf direkt en alleen de toegang tot de Vader. Hij alleen is de Middelaar Gods en der mensen. De Vader trekt tot Hem. En de Heilige Geest verheerlijkt deze Middelaar door ontdekking en overtuiging in de levens-van verloren zondaren. Hij Zelf roept en vergadert door Zijn Woord en Geest naar Gods welbehagen, uit het gehele menselijk geslacht een gemeente ten eeuwigen leven.

Maar daarbij is Hij Zelf ook leraar en leidsman. Opmerkelijk is, dat de Heere Jezus in Zijn grote rede tegen de Farizeërs met name zegt tot de schare en de discipelen 'want Een is uw Meester, name­ lijk Christus, en gij zijt allen broeders , Matth. 23 : 8 en 10.

Daar komt geen mens aan te pas, daar komt niemand van ons tussen.

De Priester en Zijn priesterdom

Staat Christus altijd weer in het middelpunt, in de Schrift en in het leven van Zijn volk, — wat een onderwijs, oefening, zelfverloochening is voor dit laatste npdig — dat betekent niet dat Hij alleen blijft. Hij draagt Zijn volk op Zijn hart, maar Hij neemt Zijn volk ook mee. Hij doet hen ook beoefenen de navolging. Hij is enig als Middelaar, maar geeft Zijn volk ook een voorbeeld. Let wel, we mogen het voorbeeld nooit losmaken van Zijn middelaarswerk. De Heiland heeft ons niet maar het 'goede, zinvolle leven' voorgedaan. Met een voorbeeld alleen zijn we niet gered. Dan komen we om. Daairvoor is onze val te diep, onze schuld te zwaar onze verlorenheid te waar. Maar vanuit Zijn verzoeningswerk trekt Hij ook mee in het leven der vernieuwing. We hebben door Hem en door de bediening van Zijn Geest niet alleen maar de toegang tot de troon der genade, maar we worden ook in priesterlijke dienst gesteld tegenover onze naaste. En daarbij behoeven we deze niet te beperken tot ons beroep en ons werk, zeker, dat ook, maar we moeten ook het evangelie van de verzoening uitbrengen en verder dragen. In dat verband schrijft Söe in diens 'Christliche Ethik': 'Christ sein heiszt ein Feuer sein, und Feuer lebt, indem es sich standig ausbreitet'. Een christen zijn betekent als een vuur te zijn, dat leeft, doordat het zich voortdurend uitbreidt. Christus was de Gezondene van de Vader. Maar ook elk, die met Hem verbonden is door een waarachtig geloof is 'een gezondene'. Beperken we dat maar niet tot de ambtsdragers, maar ook tot heel de gemeente.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen