Jezus overgegeven

Het wordt een warme dag vandaag. Op het plein vóór het rechthuis, waar Pilatus in naam van de keizer, recht spreekt is de hitte weldra te snijden en de spanning, die stijgt. De schare, de menigte, die door straten en stegen naar dit plein werd geperst vormt een spreekkoor: Barabbas. Het galmt tegen de muren op. Even later: Kruis Hem. Hem, dat is Jezus. Is hier een actiegroep actief ? Een pressiegroep, die druk uitoefent op Pilatus. Zoiets. De overpriesters spelen een kwalijke rol: zij hitsen de mensen op ! Het moge lang geleden zijn, het kon gisteren gebeurd zijn. Mensen, die zich verzamelen; die zich de kelen hees schreeuwen. Zij kregen foutieve informatie; mondige mensen, maar misleid. Dat is de schuld van hun vrome voormannen.

Pilatus, nu. Het is zonder meer duidelijk, dat Jezus-volstrekt onschuldig is en dat er maar één uitspraak mogelijk zou zijn, namelijk de vrijspraak. Dat ziet Pilatus zelf wel in. Maar hij durft het niet uit te spreken, van meet af aan niet. Hij heeft de vrijlating van de Heere Jezus door omwegen trachten te bereiken, maar geen enkele omweg bleek een uitweg te zijn, zoals meestal. Hij zit ermee, want er zit het een en ander aan vast. De zaak is in het politieke vlak getrokken. Als het tot oproer komt is hij verantwoordelijk. En als Jezus opstand preekte, kan hij dat niet op zijn beloop laten. Het is niet zo eenvoudig als menigeen denkt, en men moet er hem geen verwijt van maken.' 

Pilatus nu, willende der schare genoeg doen, haar zin geven. Dat is de oplossing waar hij tenslotte voor kiest: de schare ter wille zijn. De stadhouder, die het recht moest handhaven, begaat hier, in grove vorm, onrecht. Hij mag niet zwichten voor hun eis; hij mag hen niet behandelen als zeurende, dreinende kinderen, die hun zin krijgen. Hij had Jezus moeten loslaten en daarmee uit. Maar hij oordeelt het geraden, om... Na wikken en wegen, dat wel. En het is hem geraden ook, mompelen de overpriesters.

Zo legert het onrecht zich om Christus en dat is voor Hem lijden. Onrecht lijden, terwijl Hij de rechtvaardige is, bij Wie het zo nauw luistert. Hij weet van de rechtsverbanden; Hij erkent de overheid, die het recht moet bestellen in de samen­ leving. Zij is Gods dienares, ons ten goede. Hij herkent God, de Rechter van allen. Dat maakt het allemaal zo donker en zo moeilijk. Pilatus buigt hier het recht om tot een gunst. Hij laat hun Barabbas vrij. Een klein woord: hun. Maar welsprekend. Zodoende houdt hij hen te vriend.

Daarmee is het pleit beslecht: Jezus is een Kind des doods. Kruisigen ! Pilatus had geprobeerd Jezus vrij te krijgen door hun Barabbas aan te bieden, maar dat pakte verkeerd uit. Barabbas, dat was hun man, dat werd bijna hun held. Jezus of Barabbas. Geen twijfel aan: Barabbas moet vrij. En Jezus dan ? Hij moet gekruisigd worden.

Wij lezen het Evangelie niet zonder verbazing. De hartstochten werden ontketend, het rechtsgevoel is zoek. En als wij moesten kiezen dan kozen wij natuurlijk Jezus. Ach arme, geen mens kiest 'natuurlijk' Jezus. En zeg niet, dat u geen voorkeur hebt, dat het u om het even is. Dat verraadt een grote onverschilligheid en hier is onverschilligheid niet meer dan schijn. Zij roepen allemaal Barabbas, uw stem valt niet op maar telt wel mee. Doe mij een genoegen en... neem Jezus weg. Val mij met Hem niet langer lastig. Ik wil van Hem af. De hele wereld wil toch van Hem af. Kort en goed: kruisigen.

Zeg het maar kind, je danste zo mooi, wat wens je, wat eis je, waarmee kan ik je een genoegen doen ? Het hoofd van Johannes zegt het kind, dat fluisterde moeder mij in. Straks draagt ze het in een schaal naar die moeder. Herodes gaf hun hun zin. En Johannes zinde hen niet, die strenge boeteprofeet. Jezus zint ons ook niet. U kiest altijd de verkeerde, omdat, wat van God komt, ons niet zint. Zo diep wortelt de keuze in de heimelijke onwil van ons hart. Barabbas dat is er tenminste een van ons. Wat hij op zijn kerfstok heeft dat nemen we in de keus mee en op de koop toe. Want, u weet het, hij was een moordenaar. 

Pilatus gaf Jezus. Jezus, de Zaligmaker door God gezonden. Gaf Jezus over, als hij Hem gegeseld had, om gekruisigd te worden. De geseling hoort bij de kruisiging; zo was het toentertijd gebruikelijk. Pilatus velt het doodvonnis, hij veroordeelt Jezus tot de kruisdood. Dat was maar niet een 'gewone' dood, dat was de vloekdood. De vloek. Als een bliksem, die langs de hemel vaart, het vuur vonkt aan alle kanten; het vuur van de goddelijke toorn. Wie vervloekt is, met hem willen de mensen niets meer te maken hebben. Met hem wil God niets meer te maken hebben. Wat een zwaar woord, loodzwaar: vloek. Het is het door ons verdiende oordeel. Laat dat goed tot ons doordringen: wij komen er niet met een berisping van af en het blijft niet bij een scherpe terechtwijzing. Er wordt gestraft. God straft de zonde. Eer Hij die ongestraft liet, heeft Hij ze aan Zijn lieve Zoon, Jezus Christus gestraft met de kruisdood.

Jezus. Daar begrijp ik niets van. Mijn eerste opwelling is: Pilatus slaat de plank mis, helemaal mis, als hij Jezus overgeeft om gekruisigd te worden. Maar er loopt een lijn door heel de lijdensgeschiedenis. Overgeven, een eigenaardig woord voor wat Jezus doorlopend overkomt. Uitleveren, overleveren. Het lijden is in één werkwoord samen te vatten: Overgeleverd worden. Zo had de Heere Jezus het voorzegd: De Zoon des mensen zal overgeleverd worden in de handen der zondige mensen. En zo gaat het er naar toe. Judas levert hem over — hier krijgt het werkwoord de betekenis van verraden — aan het sanhedrin, hij vraagt er niet veel voor. Het sanhedrin levert Hem over aan de stadhouder, onder hevige aandrang om Hem te veroordelen. Hier levert de rechter Hem over aan het oordeel, aan de dood.. Niemand houdt Hem vast, ieder doet Hem van de hand. Doen wij anders ? Het wordt wel duidelijk ! Of niet ? Wordt het onduidelijk, omdat het zo donker is om Jezus heen. Omdat al die mensen, werken der duisternis bedrijven, tegenover Hem. Omdat het het uur der duisternis is ?

Ik kan mij voorstellen, dat iemand deze overdenking wat geërgerd doorneemt — omdat wij mensen, zo aan de kaak gesteld worden. U hebt gelijk, dat is het geval. Het Evangelie is ontdekkend. U moet even geduld hebben. Al die duisternis kan niet verhinderen, dat het licht doorbreekt. Ik ben het Licht der wereld. U moogt Hem al vast danken voor die doorbraak. Hem belijden als de Zaligmaker, Die overgegeven werd, is Dezelfde, Die zich overgegeven heeft. Daarover een volgende maal.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen