Operatie Supermens

Eugenese

Genetische problemen roepen vele ethische vragen op. Deze bestrijken voornamelijk twee terreinen. In de eerste plaats de eugenese, die de genetische veredeling van het menselijk geslacht onderzoekt. Daarnaast de evolutieleer, die stelt, dat hogere organismen uit lagere zijn ontwikkeld. Aan de hand van vele citaten geeft Ouweneel eers een behandeling van de eugenese. Deze behelst de studie van de factoren onder maatschappelijke controle, die de raseigenschappen van de toekomstige generaties verbeteren op verslechteren, hetzij op lichamelijk hetzij op geestelijk terrein. De idee tot verbetering van de mens is al erg oud want reeds Plato beschrijft in zijn 'Politeia' een heilsstaat, gebaseerd op een strenge selectie van burgers met door de staat geregelde huwelijken en eliminatie (wegdoen) van inferieure zuigelingen. En meer recent ligt de rassenhygiëne van Hitler ons nog vers in het geheugen.

Aan de eugenese onderscheidt men twee aspecten. Het bestuderen van de maatregelen, die gunstige eigenschappen in de menselijke populatie (soort) bevorderen door een toename van het aantal gunstige erffactoren, rekent men tot de positieve eugenese. Daarentegen zal de negatieve eugenese de wetenschappelijke maatregelen bezien, die uitbreiding van erfelijke ziekten voorkomen en schadelijke erffactoren in de menselijke populatie vermindere.

Negatieve eugenese

Omdat lijders aan erfelijke ziekten vroeger vroegtijdig stierven en zich niet konden voortplanten, trad het aspect van de negatieve eugenese in het verleden niet zo sterk op de voorgrond als tegenwoordig het geval is. Maar dankzij de geweldige vorderingen van de technische en medische ontwikkelingen worden veel patienten in leven gehouden die vroeger door een natuurlijke selectie geëlimineerd zouden zijn. Dit betekent, dat deze deze patiënten hun schadelijke genen (dragers dus van erfelijke eigenschappen) kunnen doorgeven aan hun nageslacht, dat op deze wijze eveneens drager wordt van de betreffende erfelijke ziekte. Daarnaast is er een sterke toename van schadelijke mutaties (veranderingen in de erfelijke aanleg) waarneembaar door invloeden van buitenaf zoals ioniserende straling.

Tengevolge van deze ontwikkelingen is het aantal patiënten met een erfelijke ziekte toegenomen.

Lijders aan suikerziekte hadden vroeger geringe levenskansen. Tegenwoordig kunnen deze patiënten gelukkig door een streng dieet en inspuitingen met insuline geholpen worden. Dit betekent echter wel een toename van het aantal mensen, dat aan suikerziekte lijdt, omdat het betreffende gen gelegenheid krijgt zich verder uit te breiden in de volgende generaties. Een kind, waarvan een der ouder suikerziekte-patiënt is, heeft 10-15% kans om ook deze ziekte te krijgen. Niet alleen de suikerziekte verbreidt zich de laatste decennia, maar meerdere ziekten krijgen gelegenheid verder om zich heen te grijpen. Het meest bekend is de hemofilie, waar­ bij de bloedstolling bij verwonding niet functioneert.

Ook vormen van zwakzinnigheid behoren tot de erfelijke ziekten zoals fenylketonurie, een stofwisselingsziekte, die tot een vorm van idiotie leidt. Door de zogenaamde luiertest kan men vroegtijdig de patientjes opsporen en maatregelen treffen door een speciaal dieet voor te schrijven. De erfelijke aanleg kan men echter (nog) niet wijzigen.

Al deze vorderingen van de medische wetenschap leiden echter wel tot een verslechtering van de totale erfelijke aanleg van de wereldbevolking. Dit wordt nog in de hand gewerkt door een toename van schadelijke mutaties. ledere bestraling van de geslachtsorganen (radio-actieve straling en röntgenstraling) kan mutaties veroorzaken in de geslachtscellen.

Tegenmaatregelen

Na de opsomming en bespreking van verschillende erfelijke ziekten, gaat Ouweneel over tot het behandelen van de maatregelen, die men nemen kan om verdere uitbreiding te voorkomen. Zo behoort euthanasie tot een van de mogelijkheden ter voorkoming van verval van de menselijke erfelijke aanleg. (Euthanasie is het doen sterven van een ongeneeslijk zieke om zijn lijden te bekorten, actief door een dodelijk middel of passief door hulp te staken).

Gelukkig neemt de auteur een duidelijk standpunt in als hij zegt: 'Euthanasie van gehandicapte kinderen kunnen wij niet als maatregel in overweging nemen; hoe groot de lasten ook zijn, die door deze kinderen op de samenleving drukken, en in welke mate de ethische gevoelens van de massa ook in deze richting 'omgeturnd' zouden kunnen worden, wij hebben eenvoudig een goddelijk verbod om op deze wijze over het menselijk leven te beschikken en het door actieve euthanasie te elimineren'.

Ook het aborteren van foetussen (ongeboren kinderen) die aan ernstige erfelijke ziekten lijden, acht de auteur ongeoorloofd.

Door middel van amniocentese (opzuigen van vruchtwater, dat cellen van de foetus bevat) kan men het kind onderzoeken op ernstige afwijkingen zoals mongolisme. Afwijkingen in de chromosomen zijn een indicatie (aanwijzing) voor deze erfelijke ziekte, waarna men eventueel tot aborteren kan overgaan. Maar, zo lezen we, abortus is op grond van Gods Woord nooit te rechtvaardigen, tenzij er ernstig psychisch of fysiek gevaar voor de moeder bestaat (borst-en baarmoederhalskanker). Als andere tegenmaatregel len worden nog toegepast de anticonceptie (inclusief sterilisatie) en genetic counseing, dat een genetisch advies inhoudt aan verloofden en jonggehuwden, al betekent dit laatste niet, dat alle erfelijke ziekten tijdig ontdekt kunnen worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen