Operatie Supermens

Operatie oermens

Na een belichting van de positieve eugenese vanuit biologisch en ethisch standpunt, plaatst Ouweneel in het zesde hoofdstuk dit streven tot veredeling tegen de achtergrond van de evolutieleer. Ook hier zien we weer de grote invloed van deze niet-bijbelse theorie op de hedendaagse maatschappelijke ontwikkelingen.

Voor vele eugenetici leidt een operatie oermens vanzelfsprekend tot de operatie supermens.

En dan te bedenken, dat deze evolutietheorie niet eens met bewijzen gestaafd kan worden. Evenmin is gemeenschappelijke afstamming van planten en dieren uit dezelfde voorouders aangetoond, maar ze wordt helaas wel geleerd. Zelfs overtuigde aanhangers van de afstammingsleer geven de onbewijsbaarheid van hun theorie toe. Ouweneel toont dit aan met verschillende citaten.

Vervolgens schenkt hij aandacht aan de argumenten, die ons de menselijke afstamming uit het dierenrijk moeten doen geloven. Die 'bewijzen' worden kritisch doorgelicht. Het betreft hier speciaal de vergelijkende anatomie, de rudimentaire organen (niet of onvolledig functionerende organen), de embryologie en de serologic (overeenkomst in bloedgroepen van mensen en apen). Al deze argumenten zijn inmiddels volledig achterhaald. Ook de erfelijkheidsleer of genetica, het werkterrein van de auteur, biedt geen enkele basis voor het geloof in evolutie. Eerder zal ze juist de grote mate van de constantheid van het 'genetisch materiaal benadrukken.

Fossiele mens

Natuurlijk zou een boek over de operatie supermens onvolledig zijn als ook geen aandacht werd geschonken aan de oermens. Vooral menselijke skeletten en andere overblijfselen zijn hier van doorslaggevende betekenis. Ouweneel probeert een zo objectief mogelijk overzicht te ge­ ven van het fossiele menselijke materiaal. De verschillende mensachtigen als Australopithecus, Java-en Pekingmens, Neanderthaler en Cro Magnonmens worden besproken. Het blijkt, dat de wetenschap vele interpretaties heeft moeten herzien, hiertoe gedwongen door meer recente opgravingen. Evenmin zijn de ouderdomsbepalingen van de verschillende mensachtigen houdbaar. Vooral menselijke afdrukken uit zeer oude afzettingen tonen de onmogelijkheid van de menselijke afstammingsleer.

Uiteindelijk is er geen sprake van ontwikkeling van de mens uit meer primitieve vormen, maar van variabiliteit binnen de soort mens. Vinden we deze variaties immers ook niet terug in onze huidige wereldbevolking, waarbij de schedelinhoud varieert van 900 tot 2100 cc, zo merkt de auteur min of meer sarcastisch op.

Voor een verdere bespreking van de evolutieleer verwijs ik naar twee andere studies van de auteur namelijk: 'Kanttekeningen bij Genesis één' en 'Wat is het nu: Schepping of evolutie ? '.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen