Georganiseerd en midden in de kerk

Op de laatstgehouden jaarvergadering van de Confessionele Vereniging werd een beleidsnota besproken, waarin de confessionelen hun staan in de kerk verwoord hebben: 'Op de vraag of de Confessionele Vereniging nog recht van bestaan heeft wordt gezegd dat, bij alle waardering voor het goede dat door de Generale Synode wordt gedaan erkend moet worden, dat het Christusbelijdende karakter der kerk vooral in meer plaatselijke gemeenten veel nadrukkelijker tot uitdrukking zou moeten komen en dat derhalve artikel X van de kerkorde (over het belijden in gemeenschap met de belijdenis der vaderen) nog steeds niet op de rechte wijze functioneert. De Confessionele Vereniging wil de wacht betrekken bij artikel X van de kerkorde en ervoor waken dat de in dit artikel genoemde band met de belijdenis bewaard wordt. In de verdere overwegingen wordt dan het volgende opgemerkt:

'Ieder lid van de Kerk is op de plaats waar hij (zij) gesteld is, geroepen om aan de opbouw van de Kerk mee te helpen. Dat is een persoonlijke zaak. Het kan — in bepaalde tijden — ook zijn nut hebben om in verenigingsverband elkaar te stimuleren en te helpen. Helaas leven wij vandaag nog in zo'n situatie.

We moeten ervoor waken, dat de vereniging niet verwordt tot een partij of club. Wij willen midden in de Kerk staan. In kerkeraden, classicale vergaderingen. Synodale vergaderingen en commissies willen wij — bescheiden en beslist — onze confessionele bijdrage leveren.

Wij willen graag — waar dit mogelijk en zinvol is — de gelegenheid aangrijpen (of zelf scheppen, bijvoorbeeld door het organiseren van theologenkringen) om naar 290 de ander te luisteren en met de ander te spreken.

Wij willen — indien inhoudelijk mogelijk — gebruik maken van het materiaal, dat ons door de officiële of semi-officiële organen der Kerk wordt aangereikt. Wij willen dan ook graag voor een eigen inbreng zorgen. En — waar nodig ons van eigen materiaal voorzien, of dit van elders betrekken.

Het bovenstaande betekent niet, dat wij zelf het een en ander ter hand zouden mogen nemen.

Waarom bijvoorbeeld wél een eigen studiefonds, leerstoelenfonds, enz. en geen evangelisatiewerk of opleiding van catecheten, gesteld, dat wij tot deze dingen in staat zouden zijn.

Verantwoording

Het is met de Confessionele Vereniging niet anders dan rnet de Gereformeerde Bond. Wanneer men zich namelijk als organisatie binnen de kerk presenteert dient men te zeggen waarom me het doet. De Schrift kent geen bonden of verenigingen in een kerk, zo min als de Schrift van een in delen uiteengevallen kerk weet. Is binnenkerkelijke organisatie toch een feit dan duidt dit, evenals gescheiden optrekken van kerken, op nood, schuld, het niet gebleven zijn op de bijbelse hoogte van het kerk-zijn. De confessionelen zeggen geen partij te willen zijn maar midden in de kerk te willen staan. We zeggen het precies zo, maar hef verhindert anderen niet toch telkens weer te suggereren alsof organisatie binnen de kerk partijschap betekent. En de verwijten worden heviger naarmate de organisatie in sterkte en invloed toeneemt. We zullen toegeven dat bij de Gereformeerde Bond de eigen organisaties (mannenwerk, vrouwenwerk, apostolaat, zending, jeugdwerk) meer van de grond zijn gekomen. Daar ligt onze 'kracht', daar liggen voor ons ook de gevaren, namelijk te vergeten dat het om de kerk in haar gehéél gaat.

Maar ten principale is er geen verschil: zowel de Gereformeerde Bond als de Confessionele Vereniging zijn organisaties binnen de kerk, die hun bestaansrecht (willen) ontlenen aan het feit, dat de Hervormde Kerk niet is wat zij naar haar belijdenis zijn moet. Al het spreken over midden in de kerk staan ten spijt, mt loutere gegeven zal hardnekkig hinderlijk zijn voor ieder, die vindt dat in de kerk voor zulk soort organisaties geen plaats is. Het zal ten diepste ook blijvend hinderlijk moeten zijn voor ieder die ervan overtuigd is dat niet een groep in de kerk maar de kerk zelf gereformeerd moet zijn en telkens weer gereformeerd moet worden.

Verhouding tot de Gereformeerde Bond

De confessionelen hebben in het kort ook hun positie tegenover de Gereformeerde Bond aangegeven. Gezegd wordt: Hoe moet onze houding zijn ten opzichte van de Gereformeerde Bond ? Op plaatselijk vlak hebben we het nog wel eens moeilijk met elkaar. In het grote geheel van de Kerk hebben wij elkaar nodig. Hebben we na de totstandkoming van het 'Getuigenis' elkaar niet te veel uit het oog verloren ?

Zou een goed voorbereid gesprek niet wenselijk zijn ? In hoeverre kunnen we, samen met de Gereformeerde Bond en met anderen, werken aan de afweer van een evangelie dat o.i. geen Evangelie is ? Of liever: bij de confrontatie met de moderne theologie ? 

Ieder zal dit, gegeven het grote geding der geesten dat gaande is beamen.

Laten we daarbij beginnen met eerlijk te erkennen, dat het feit dat de Gereformeerde Bond en de Confessionele Vereniging samen bestaan duidt op reële verschillen in visie. Te noemen zijn: de waardering van artikel X van de kerkorde wat betreft de formulering in gemeenschap met de belijdenis in plaats van in overeenstemming, de liturgische kwestie, me dunkt wat de prediking betreft ook het bevindelijk element en zo zou meer te noemen zijn. Maar dat mag niet verhinderen de handen ineen te slaan daar waar het betreft het opkomen voor de leer der kerk en het verweer tegen de dwalingen van deze tijd, zoals het in het Getuigenis het geval geweest is. De genoemde verschillen, hoe wegend ook, zijn weer kinderspel in vergelijking met het geding der geesten dat gaande is.

Anderzijds moeten we niet proberen van confessionelen gereformeerdebonders te maken of omgekeerd. Laat ieder staan op de plaats waar hij staat en wettig strijden. Bij vervaging van grenzen is ook niemand gebaat, maar bij verscherping van tegenstellingen evenmin. Op de vergadering van de confessionelen is opgemerkt dat veel vooraanstaande leidinggevenden in de Confessionele Vereniging zijn weggevallen (Haitjema, Van Ruler, Van Niftrik, Lekkerkerker). Dat is verlies. Er is kennelijk ook gesproken over het feit dat er niet voldoende confessionele kandidaten meer zijn. Welnu wanneer opengevallen plaatsen niet worden opgevuld betekent ook dit in het geheel van de kerk niet alleen verlies, het roept ook spanningen op. Er zijn gemeenten, die dan wel een G.B.predikant willen hebben als hij maar de kenmerken van een confessioneel predikant vertoont. Die kant moet het niet op. We zeiden reeds: we moeten niet gaan proberen van gereformeerdebonders confessionelen te maken. Anderzijds zijn er in toenemende mate gemeenten die dan toch de prediking laten prevaleren en een hervormd gereformeerd predikant aanvaarden in zijn eigen identiteit. Er blijft hier intussen een duidelijk spanningsveld. De Gereformeerde Bond wil staan voor de verdediging en de verbrei­ding van de waarheid binnen onze kerk, en wil zowel in de verdediging als in de verbreiding de eigen identiteit ten volle handhaven. Dat willen de confessionelen op hun wijze. Beter dan elkaar daarin voor de voeten te lopen is het om samen de wacht te betrekken bij de belijdenis der kerk en ervoor te waken, dat vervaging van het belijdend spreken en handelen ook binnen de eigen kring optreedt. Niemand mag streven naar macht voor eigen groep. Het gaat om het gezag van het Woord voor allen en een ieder.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen