Geloofsmoeilijkheden

3

Het geloof is geen rust maar onrust

Ik heb zo de gedachte, dat menigeen zich de ogen uitwrijft bij het lezen van dit opschrift en zegt: lees ik goed, staat dat er echt ? Wie gelooft, zeggen wij, heeft toch rust in God ? Wie echt gelooft, is toch te benijden ? En toch, wie het leven van het geloof kent, weet, dat dit niet een altijd rusten in God is. Luther heeft eens geschreven: 'het geloof is een onrustig ding'. Het geloof staat voortdurend onder hoogspanning, het kent zijn hoogten en zijn diepten. Het geloof is niet maar een ondervinden, een niets-doen, maar het is steeds actief in de oefeningen en ondervindingen.

Prof. Dr. Joh. de Groot schrijft dienaangaande: het geloof is opvaren met vleugelen, gelijk de arenden, of lopen, of wandelen, naar Jesaja 40, maar nooit stilstaan op de weg of gaan zitten in een stoel, nog minder rustig neerliggen op het kussen van de ijdele zelfverzekerdheid, Geloven is: altijd in moeilijkheden verkeren, geslingerd worden, dreigen te vallen (en toch vastgehouden te worden), jagen, of ik het ook grijpen mocht — Filippenzen 3 — (en bij dat jagen toch eerst zelf door God gegrepen te zijn).

Het geloof kent zijn vragen:

Misschien is het nog beter te spreken van de vragen van de gelovige. En met name, warmeer het gaat om de leiding van God, Zijn wereldregering. Soms kan het zo verschrikkelijk benauwen wat we om ons heen zien gebeuren in de wereld, waarin de machten vrij spel spel schijnen te hebben. Heeft God Zich teruggetrokken en laat Hij alles over aan de grootmachten, aan de demonische geesten, aan de naderbijkomende ondergang ? En dan, hoe is het geloof in God, Die rechtvaardig en goed is nu te rijmen met de voorspoed van de goddelozen — Psalm 73 ? Hoe hebben ook Job en Jeremia, wel in verschillende situaties, toch ook geleden en gestreden met dreigende vertwijfeling ! Nu mag het heel menselijk, bijna zouden we zeggen heel klein-menselijk klinken: 'want ik was nijdig op de dwazen, ziende der goddelozen vrede', daarin en daarachter klinkt de veel benauwender vraag: 'waar is God, zou er wel wetenschap zijn bij de Allerhoogste' ? Hoe menigeen dacht niet vol vertwijfeling in bitter verdriet: 'als er dan een God is, als het waar is, dat God liefde is, dat Hij rechtvaardig is, hoe kan Hij dan toch toelaten '. Ja, totdat het soms als in een flits gezien wordt: 'hoe kan Hij mij toelaten' ? En dan kunnen we u niet helpen met goedkope oplossingen, met vlakke, nietszeggende troostwoorden. Het is niet eigen aan het geloof om te gaan redeneren, om een prachtig kloppende beschouwing ten beste te geven. Het gelooft redeneert niet, het gelooft, het betrouwt, nochtans, omdat er een nochtans is ! ! ! Dat is, zegt prof. De Groot zo heel erg mooi: 'de vlucht van God ... naar God. Asaf komt los uit de benauwende pijniging, er gaat licht over op, 'totdat ik in Gods heiligdommen inging '. Het is waar. God leeft en regeert, Christus is uit de nood aan het kruis en het graf verrezen. Hij verlaten, opdat ik nimmermeer verlaten zou worden. Hij vernederd, opdat ik verhoogd zou worden. Hij verlaten om eeuwige gemeenschap te verwerven. Geloven is, zei iemand eens heel goed luisteren naar God. Een van de schoonste psalmregels is toch wel deze d'ogen houdt mijn stil gemoed opwaarts, om op God te letten'.

Is mijn geloof echt ?

Sommigen kunnen heftig worden aangevallen met de vraag: 'is mijn geloof wel echt' ? Natuurlijk er is een wroeten in onszelf, in opgedane ondervindingen, dat geen uitkomst biedt. De zekerheid ligt nooit in onszelf. Denk aan wat Jesaja eeuwen terug uitriep: 'is er iemand, die in duisternis wandelt en geen licht heeft', — neen, die moet niet koortsachtig speuren of er nog iets van het verleden, van ervaring of bekering kan troosten, — 'dat hij betrouwe op de naam des Heeren en steune op zijn God'.

Niettemin, elk, die het geloof kent door Gods genade, weet van bestrijding. Het, is op zichzelf geen kwaad teken te vrezen zich te vergissen. Daarvan heeft de oppervlakkige godsdienst zonder de vreze Gods geen last. Maar waar de vreze des Heeren is, is strijd. Er is zoveel 'nabijkomend werk'. Let wel, we hebben dat als dienaren niet te verkondigen. Jaren terug zei eens iemand tegen mij: 'die dominee, dat is een goeie, die preekt het nabijkomende werk, en dat hoor je niet veel'. Ik zou zeggen dat we dit nimmer moeten horen . Ik lees niet in de Schrift, dat we liet nabijkomende werk moeten prediken. Dat ware ontzettend. We verkondigen u naar de opdracht van de grote Koning Zelf, dat 'in Zijn naam bekering en vergeving van zonden gepredikt wordt, beginnende van Jeruzalem, onder alle volken'. Daarbij zullen we ook gevaren, misleidingen u moeten aanwijzen, maar niet om het nabijkomende werk te prediken. Alle houvast in onszelf, en dat zoeken we altijd, is verkeerd. Maar hoop op het Woord Gods.

We zoeken altijd weer mogelijkheden bij onszelf. Is mijn berouw wel diep genoeg? Ben ik werkelijk geschikt voor Gods genade ? Heb ik genoeg zondekennis ? Maar de Heere doet ons van al het onze afzien, en slaat ons uit de hand waaraan we ons vastklampen. We willen niet verloren gaan met onszelf om behouden te worden door genade. Wel te bedenken' is het woord van Calvijn: 'wilt ge zeker zijn van uw zaligheid, van üw verkiezing, zoekt dan Christus tot uw deel te hebben'.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen