Puntsgewijs

Onderstaande feiten en uitspraken willen we de lezers niet onthouden.

Ds. N. van den Akker, hervormd predikant van 's Hertogenbosch, ontving bij zijn vijfentwintigjarig ambtsjubileum van de Paus de onderscheiding van St. Gregorius vanwege zijn grote verdiensten voor de oecumene. In het Brabants Dagblad werd hij in een interview aangeduid als de 'roomse protestant'.

We hebben niet gelezen dat de pastor van Den Bosch de onderscheiding heeft teruggestuurd. Blijft derhalve de vraag of men een onderscheiding aanvaarden kan zonder het gezag te erkennen van diegene, die kennelijk uit hoofde van een hem verleend gezag zulke onderscheidingen geven kan.

’We leven in een grote kerkhervorming, veel groter en belangrijker dan ten tijde van Luther', aldus pater A. van Straalen in de Leeuwarder Courant. Om zulk een uitspraak in het juiste licht te zien dient men ook de toepassing te lezen: 'de kerk is er in de eerste plaats voor het heil van de wereld, daar gaat het de Heer om en niet in de eerste plaats voor het persoonlijk heil van de eigen kerkleden'. Hier verbleekt' de Luther-vraag: 'hoe krijg ik een genadig God'. Maar waar die vraag verbleekt mag wel gevraagd worden of wereldhervorming ook nog maar iets met kerkhervorming te maken heeft.

De secretaris-generaal van de Hervormde Kerk is een man van krachtdadige uitspraken. Hij mag dan ook rekenen op reactie en als het nodig is op krachtdadig verzet. De luthersen voelen zich niet gelukkig binnen de Raad van Kerken, omdat deze raad zich aan het ontwikkelen is tot een superkerk.

Reactie van dr. A. van den Heuvel:

’Ik steiger oecumenisch. Ik vind de raad van kerken meer dan een kerk. Hij is het begin van de conciliariteit. Ik ben dan ook van mening dat hij te weinig bevoegdheden heeft. Een superkerk als de raad van kerken wil ik graag. Misschien zeg ik iets waarvan ik nog ooit spijt krijg, maar ik vind helemaal niet dat de synode van de Nederlandse Hervormde Kerk ecclesiologisch meer gewicht bezit dan een kerkelijk gezelschap als de raad van kerken en ik ben bereid dit standpunt op onze synode even kras te verdedigen'.

Elseviers Weekblad typeerde in een interview de secretaris-generaal als iemand die, als men hem leert kennen in de derde fase (in de eerste fase is er bewondering, in de tweede achterdocht), 'staat voor de zaak waarvoor hij vecht'.

Wij willen wel aankondigen, dat wij wensen te staan voor het presbyteriaal-synodaal karakter van de kerk én dat wij daarin een Raad van Kerken als superkerk niet kunnen plaatsen. Bij zulke krachtige uitspraken mag de secretaris-generaal op ons krachtig verzet rekenen.

Ds. C. Mak zei in zijn openingstoespraak op de combi-synode dat er minder enthousiasme en meer kritiek was dan bij de eerste gezamenlijke synode. Bij de kritiek dacht hij aan hen 'die menen dat 'samengaan van beide kerken de zuiverheid van het reformatorisch belijden in gevaar brengt.'

Op de tweede dag van de synode was er enthousiasme, noteert het Hervormd Weekbulletin. Dat zat kennelijk in de 'inspirerende' en 'geestige' wijze waarop ds. B. J. Aalbers (auteur van de handreiking voor de plaatselijke samenwerking) wees op het belang van de samenwerking en waarbij hij nogal felle kritiek uitte 'op de kritiek die vanuit de rechtervleugel op het hele gebeuren werd geleverd'. Geestig was het. Maar of het geestelijk inspirerend was is punt twee. Ds. Aalbers liet weinig blijken van affiniteit met het denken van hen wie het rechte belijden, in de confessies verankerd, ter harte gaat. Dat is met geestigheden niet weg te wuiven, het werkt alleen versluierend.

Nog enkele persuitspraken over de combisynode.

...Er zit iets bizars in de ontmoeting van Hervormden en Gereformeerden te Utrecht. Een kerkelijke verdeeldheid in naam — Hervormde en Gereformeerde — is daar aan de orde, maar de discussies worden bepaald door een feitelijke verdeeldheid die in beide kerken aanwezig is: de verdeeldheid tussen, zeg maar, de progressieven en de conservatieven.

Dat leidde tot een compromis-resolutie, welke de betekenis van de belijdenisgeschriften onverlet laat, maar wel aanstuurt op het 'in kaart brengen' van grondlijnen, die de eeuwenoude belijdenisgeschriften weer up to date zouden kunnen maken voor de kerk-in-crisis van onze tijd.

Dat compromis was zo zorgvuldig geformuleerd, dat andere voorstellen om de kerken weer helemaal met de neus op de belijdenisgeschriften in hun sinds de reforrnatie overgeleverde vorm en de daaraan sinds eeuwen gehechte betekenis te duwen, met ruime, zij het niet overgrote meerderheden, werden afgewezen. (...) (Brabants Dagblad)

...Toch is ook nu weer gebleken dat het doel — een algehele integratie van beide kerken — nog ver weg is. Het éénwordingsproces voltrekt zich moeizaam en dat heeft alles te maken met het bestaan van vleugels in vooral de hervormde kerk; de vleugels die de oecumene gewild of ongewild afremmen. (...) (NRC-Handelsblad)

...Het frustrerende voor veel synodegangers moet de valse tegenstelling zijn waarvan allerlei stukken en mondelinge bijdragen aan de discussie uitgingen, alsof moet worden toegewerkt naar een verzoening tussen hervormden en gereformeerden. De eigenlijke kloof loopt niet tussen hervormden en gereformeerden. De eigenlijke kloof loopt niet tussen beide kerkgenootschappen, maar dwars daar doorheen tussen behoudend en niet-behoudend. In feite staan de zogenaamde confessionele gereformeerden veelal aanmerkelijk dichter bij de zogenaamde bonders van de hervormde kerk dan bij de andere leden van hun eigen kerk.

Dit wil overigens niet zeggen dajt zij voorstanders zijn van hervormd-gereformeerdde kerkelijke eenheid. Want hun vrees dat het vrijzinnige element in die gefuseerde kerk hun te sterk zal worden, is daarvoor te groot". Hun invloed, ieder binnen de eigen kerk, schatten ze in de huidige situatie veel sterker. Waarschijnlijk terecht, want beide kerken zijn er op uit hun rechtervleugel niet te verliezen en laten deze daarom zoveel mogelijk de ruimte. Dus remt rechts de oecumene. Zo ontaardt dan een discussie over kernpunten van het geloof in een debat over knelpunten van het geloof. (...)

Van rechts (de Gereformeerde Bond binnen de hervormde kerk en de zogenaamde confessionele gerefomeerden) werd zaterdag opvallend weinig oppositie gevoerd. Ook dat had een voor de hand liggende reden. Deze groeperingen zijn zo sterk georganiseerd, dat zij plaatselijke gemeenten hebben van eigen signatuur waarvan zij kennelijk verwachten dat die aan de verleiding van de oecumene voldoende weerstand kunnen bieden. (...) (De Volkskrant)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen