Afscheid en intrede

Bekend is het verhaal van de man, die alle afscheids-en intredediensten afliep op en op de vraag 'hoe het was' ten antwoord gaf: natuurlijk kwam eerst de preek, maar toen kwam het . . . .De toespraken ! Er zijn kennelijk mensen voor wie de toespraken hét zijn. Terwijl het toch ook in afscheid en intredediensten gaat, althans gaan móét om het Woord.

Niet zelden — en er zijn natuurlijk heel wat goede toespraken — raakt de stichting weg, die er onder het Woord Was, wanneer de toespraken beginnen. Menigmaal is men geneigd te verzuchten: wanneer komen we van dit instituut ooit af. is er niet een gelegenheid te vinden om door de week in een ontmoeting allerlei ha(r)telijkheden te zeggen ? Dan kan de zondag — toch wèl ook de meest geëigende dag om het afscheid of de intrede te houden — gewijd zijn aan het Woord. Gelukkig komt het steeds meer voor dat toespraken beperkt, beknopt of soms helemaal niet gehouden worden.

Er is nog een tweede ding dat opvalt. Aan het eind van de dienst geeft de ouderling, die namens de kerkeraad spreekt, een psalm op om de dominee toe te zingen. De gemeente zingt dan steevast staande. Na het zingen zit de gemeente weer neer, de dominee zegt nog een enkel woord tot de sprekers en geeft dan nog een psalm op, niet zelden een lofpsalm. En meestal wordt dan zittende gezongen. Het doet me altijd wat wonderlijk aan. Voor de dominee gaan we staan en voor God blijven we zitten. Of zeg ik het zo te sterk ? In ieder geval herinner ik me dat een be­kend inmiddels overleden predikant bij zijn afscheid uit één onzer gemeenten als slotlied opgaf: 'Zo moet de Koning eeuwig leven' en toen zei: voor die Koning gaan we staan. Zo gebeurde het een keer spontaan op een zendingsdag van de GZB. De duizenden stonden plots als één raan. En op de laatste zendingsdag deden we het weer.

Wij houden in onze kring terecht niet van diensten met zitten en opstaan. Maar me dunkt dat er enige bezinning zijn mag over de vraag of het met elkaar te rijmen is dat we bij toezingen van de predikant wel gaan staan en we bij de lof Gods ons niet verheffen. Ik weet, het zit niet in het zitten of het staan. Als Ezra de Heere looft lezen we dat het volk de handen opheft en de Heere aanbidt met het aangezicht ter aarde (Ezra 8:7). Hier zal ook wel zoiets gelden als 's lands wijs 's lands eer.

Maar als wij dan bij de ene gelegenheid wèl en bij de andere niet staan dan mogen we ons wel afvragen waaróm we dit doen. Intussen komt het bij alles wel aan op het ongedeelde hart.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen