Door het geloof alleen

Wanneer we in deze week op de kalender zien, dan bemerken we dat het zondag a.s. weer 31 oktober is. Hervormingsdag. Velen zijn met deze dag éer verlegen dan dat ze deze met dankbaarheid gedenken. Er mee verlegen omdat men het erfgoed van de Reformatie is kwijtgeraakt. Verlegen omdat deze dag ervaren wordt als een struikelblok in de contacten en toenadering met Rome. Er is echter alle reden en ook alle noodzaak nog telkens weer deze dag te noemen en met dankbaarheid te gedenken. Vanwege al datgene wat wij in de Reformatie als kerk en ook persoonlijk mochten ontvangen. Hetgeen dan te noemen is onder die vier kernwoorden: door genade alleen, door het geloof alleen, door Christus alleen, door het Woord alleen.

Dit was een herontdekking. Het lag als onder het stof bedolven. Het is ons bekend hoe met name Romeinen 1 : 17 voor Luther de sleutel werd tot die ontdekking. Wat betekent dat nu: e rechtvaardigheid Gods. Hij kan het niet inpassen in het Systeem waarin hij tot dan toe gevangen zit. Hij bleef er maar mee bezig, tot op een dag die tekst hem duidelijk werd. Naderhand zegt Luther ervan: Lang had ik gezocht, toen verstond ik het en wist het dat Gods gerechtigheid betekent de gerechtigheid waardoor Hij ons rechtvaardigt, nl. de in Christus geschonken gerechtigheid. Het was mij alsof er een deur openging naar het paradijs. Wat was ik blij. De gehele Schrift had een ander gelaat en met haar ging de hemel voor mij open. Ik voelde ineens dat ik geheel nieuw geboren was.

Het is te hopen dat we dit nog verstaan en dat we dat ook zullen blijven verstaan. Dat is toch het hart van het evangelie. De zondaar wordt alleen gerechtvaardigd door de in Christus geschonken gerechtigheid. Een gerechtigheid waaraan hij nu door het geloof alleen deel krijgt, want de rechtvaardige zal uit het geloof leven.

Dat moest Israël in de situatie van het hierboven genoemde tekstwoord ook leren. Door het geloof werd Jericho genomen. Zo alleen kon Israël het beloofde land binnentrekken. Niet door eigen toedoen, maar door Gods toedoen. Dat hadden zij te geloven. Het was juist door hun ongeloof veertig jaar daarvoor bij de eerste nadering van het beloofde land, dat ze toen niet konden ingaan. Nu stonden zij na die veertig jaar opnieuw voor de poorten van het land. Tegenover Jericho. Maar het waren gesloten poorten. Jericho is de strategische toegangspoort voor wie van ket oosten uit het land wil binnentrekken. Wie dus het land in zijn bezit wil hebben moet eerst Jericho nemen. Maar Jericho is groot en sterk. Omgeven door machtige, welhaast onneembare muren. Zeker voor een volk dat veertig jaar in de woestijn had gezworven en geen ervaring had met veroveren van versterkte steden. In Jozua 6 lezen wij: 'Jericho nu sloot de poorten toe en was gesloten voor het aangezicht der kinderen Israels; er ging niemand uit en er ging niemand in'. Voor de poorten van het beloofde land en toch niet kunnen ingaan, want de poorten zijn gesloten.

Maar daar achter ligt toch het beloofde land. Daar moet dat volk toch heen. Daar moeten ze toch wonen. Dat had God ze toch beloofd. Inderdaad daar moet het volk heen en daar zullen zij wonen. God zal zijn waarheid nimmer krenken, ook niet de aan Israël gegeven belofte. Nu zal echter de Heere hier bij de muren van Jericho Zijn volk onderwijzen hoe het dat beloofde land binnen komt. Niet door kracht en niet door geweld. Niet door eigen arm. Maar door Zijn machtige' arm alleen. Het volk zal hier niet overwinnen door eigen inspanning, maar door het geloof alleen. Dat geloof dat zich in overgave richt op het gegeven woord van God. Jozua en het volk hadden niet anders dan Gods belofte: 'Zie Ik zal Jericho met zijn koning en strijdbare helden in uw hand geven'. Slechts zeven dagen lang heeft Israël rond de muren te trekken. Zonder een pijl af te schieten of een zwaard te trekken. De Heere zal het geven. De Heere gaat hier voorop en het volk heeft enkel te volgen in het geloof.

Zo wil God Zijn volk onderwijzen het niet van eigen kracht te verwachten, maar van Hem alleen. Straks zullen ze het moeten kannen zeggen: niet wij hebben het beloofde land genomen, maar de Heere heeft het ons gegeven. Dat is de les, ja moeilijke les, die Israël hier moet leren. Was het niet moeilijk als ze zagen op die sterke muren en de strijdbare helden daarop. En was hetgeen zij in het geloof hadden te doen niet in strijd met alles. In strijd met elke menselijke berekening of gedachte, dat deze vesting genomen zou worden door in het geloof zeven dagen lang om die muren heen te lopen. Was het niet moeilijk ? Het ware geloof wordt immers telkens weer bestreden door de kracht van het ongeloof. Wie weet daar niet van ! Het is altijd weer een worstelen en een strijden om op de zuivere grond van het geloof alleen te blijven staan. Om het te blijven erkennen dat we niet verlost worden door iets van onszelf. Door geen eigen gerechtigheid, verdienste of goed werk. Ook niet door de diepte van ons berouw. Maar door Christus volbrachte werk alleen. Al het onze valt er buiten. Het is Gods gerechtigheid in Christus die de zondaar rechtvaardigt. Door dat in het geloof te verstaan en te belijden zo zullen we er alleen deel aan hebben. Door het geloof alleen.

Zo stond Israël ook voor Jericho. Al het hunne viel er buiten. De Heere zal het doen en geven. In dat geloof zijn ze zeven dagen rondgetrokken. Met priemende blikken van de mannen van Jericho op hen gericht. Blikken die heel goed mogelijk, met dat de dagen verstreken, in spottend gelach kunnen zijn veranderd. Wat een belachelijke vertoning. Dat steeds maar zwijgend rond die muren gaan. Wat moet ook het hart der Israëlieten daarbij zijn aangevochten. Hoe zullen somtijds de handen niet hebben gejeukt om wat te doen. Dan breekt de zevende dag aan, de dag waarop ze zevenmaal rond de muren trekken. En dan, eer nog iets van de overwinning werd gezien, klinkt bij de laatste rondgang de bazuin en het volk breekt uit in groot gejuich. Terwijl de muren nog staan viert het volk reeds de overwinning en ziet daarop ook de overwinning. Jericho stort in. Alles is verwoest. De Heere heeft voor hen gestreden. Wat Israël daar ontvangt en nog ontvangen zal bij het in bezit nemen van Israël, dat is Gods gave. 'Door het geloof zijn de muren van Jericho gevallen, als zij tot zeven dagen toe omringd waren geweest’.

Datzelfde geloof dat Israël had te betonen bij Jericho's muren, is nog steeds ook voor ons de enige weg waardoor de overwinning wordt behaald. Langs die weg van door 't geloof alleen wil de Heere ook nu nog Zijn volk leiden. Het is hetzelfde geloof dat ook hen nu reeds doet juichen al zijn ze nog niet in het hemelse Kanaän, maar daarheen nog onderweg. Want dat geloof weet en belijdt: God zal het geven. Het is niet door onze werken, zelfs niet door onze beste. Al onze gerechtigheden zijn voor de Heere als een wegwerpelijk kleed. Het is de in Christus geschonken gerechtigheid, die ons voor God rechtvaardigt. De gerechtigheid van een Ander. Door Christus alleen. Daarin zal het geloof zich telkens weer hebben te sterken door het Woord alleen. En dat tegen alle aanvechtingen van binnen en van buiten in. Dan alleen zal het geloof staande blijven en kunnen volharden. Wanneer het gevoed en gesterkt wordt door het Woord.

Het gevaar is nu tenslotte niet denkbeeldig, ook bij het verwerpen van elke menselijke verdienste als grond der zaligheid, dat toch het geloof ergens weer tot een grond of verdienste gemaakt wordt. Maar ook het geloof is niet ons werk. Het is een gave van God. En het is niet om het geloof, maar door het geloof dat God de goddeloze rechtvaardigt. Het geloof is de overgave van een mens, die met boete en berouw zich aan Christus leert vastklemmen. En wie zich zo aan Hem leert vastklemmen, die ziet in zijn geloof niet 'n verdienstelijk werk, maar een hem van God geschonken genade. Het ware geloof weet: de overwinning is er alleen door Hem in Wie wij geloven. Alleen als wij zelf daarbij wegvallen en Christus ons alles wordt, dan is de overwinning zeker. De zaligheid is in geen ander. De roem der overwinning komt alleen Hem toe, Die wij aangrijpen en in Wie wij gelovig rusten.

Alleen dat geloof geeft rust. Ook vastheid en - volle verzekerdheid. Het ligt immers vast in Hem, Die gezegd heeft: hebt goede moed, Ik heb de wereld overwonnen ! En het is daarom dat we het zingen mogen:

Gij toch, Gij zijt hun roem, de kracht van hunne kracht.

Uw vrije gunst alleen wordt d'ere toegebracht.

Wij steken 't hoofd omhoog en zullen d' eerkroon dragen,

Door U, door U alleen, om 't eeuwig welbehagen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen