Wat en waarmee?

Te lang ontliepen wij elkaar, wat ons dwars zat werd niet besproken. Nu kijken wij elkaar recht - mijnerzijds ook wat schuw - in de ogen. Zeg op ! Zo gaat dat tussen mensen. Zo spreekt de Heere er over met zijn volk. Vragenderwijze: Wat en waarmee ? Vragen die haken. Vragen, die de bodem van ons hart omwoelen, zodat het onderste boven komt.

Waarmee heb Ik u vermoeid ? Was Ik te veeleisend ? Daar klagen de mensen over: Gods geboden zijn te zwaar, ze belemmeren ons in onze bewegingsvrijheid. Daar zijn geleerde woorden voor, en de wetenschap doet ze ons aan de hand. Laten we het eenvoudig houden: als we ons daaraan hielden was er geen aardigheid meer aan het leven. Vermoeiend, die dienst van God. Wat daar allemaal niet komt kijken; waar ik allemaal niet aan moet denken. Waarmee? Wij mompelen, moeilijk inderdaad en hinderlijk. U vermoeit ons. Dat is niet slechts: wij zuchten er onder; dat is: wij worden het beu, wij geven er de brui aan. Zeker, de dienst des Heeren kan als een zvvare last worden opgelegd. Onder die last slepen we ons voort, in de week en vooral op de zondag. Dat maakt moe ! Maar daarvan is de Heere niet de schuld. Antwoordt: waarmee heb Ik u vermoeid. En daar blijkt de band aan de Heere te knellen, daar willen we, alle voorwendselen ten spijt, ons niet aan Hem onderwerpen.

Wij zien het toch voor onze ogen gebeuren: dit geslacht schaft de dienst des Heeren af en valt terug in een schrikbarend heidendom. Het wendt zich tot ander goden; andere levensvormen, andere levensvormen verraden het. We horen niet meer naar de wet en de stem des Heeren. En wat Zijn woord betreft, we kregen er genoeg van. Eindelijk houdt het 'gepreek' op. En wat dan ? Weten wij niet, dat het gebod goed is, dat het leven er door beveiligd en bevestigd wordt. Schrappen we het, dan schaden wij onze ziel. Wat er rest is crisis en chaos, in het huwelijk, in de samenleving. De wereld laat haar masker vallen. Geweld en ellende, liegen, stelen, moorden, hoeren, zo ziet ze er eigenlijk uit. En we worden er moe van, we verslijten er ons leven aan. De Heere vermoeit ons niet. Of vindt u van wel ?

Wat onwennig, wat onwillig gaan we deze vraag uit de weg: Waarmee ? Haal daar de schouders niet over op, de Heere meent het. Hij weet, dat wij niet per ongeluk, maar met opzet Hem laten varen. De duivel geeft ons verkeerde inlichtingen over de Heere en vergiftigt ons hart daarmee. We zien niet helder, we horen niet zuiver, we bewaren ons evenwicht ter nauwernood. We houden ons echter groot, ook als we er niet op schimpen en er niet mee spotten, dan nog is het duidelijk: wij willen niet langer, we willen helemaal niet, we willen Hem niet. U, mijn volk.

Christus kwam in de wereld. Hij deed niets dan goed; toch kon Hij blijkbaar geen goed doen. Kruis Hem. Waarmee vermoeide Hij ons ? Komt tot Mij, allen die vermoeid en beladen zijt, en Ik zal u rust geven. Mijn last is licht. Toch werden we het moe; neem weg, kruis Hem. We schreeuwen Hem weg en we schuiven Hem weg. Niet de puinhoop die wij er van maken, maar het kruis waaraan Hij gehangen werd roept vragen op: Wat en waarmee. Wie ze daar hoort kan er niet meer omheen. Getuig ! O wee, alles getuigt tegen mij. Christus vraagt slechts: Om welk werk kruisigt gij Mij; en indien Ik de waarheid spreek waarom gelooft gij Mij niet. Hier worden de rollen omgekeerd, en hier heb ik het bij het verkeerde eind.

De Heilige Geest overtuigt er ons van, overtuigt de wereld van zonde, gerechtigheid en oordeel. Hij leert mij getuigen: Niet Hij, maar ik. Ik deed u dit alles aan, al wat ik heb misdreven. Ik vermoeide u met mijn overtredingen. Hoe gaan we dan onszelf mishagen. Bij u, o Heere, is de gerechtigheid maar bij ons is de beschaamdheid. Zulke vragen brengen ons niet alleen in verlegenheid, zij brengen ons tot bekering. Zodat wij verzoening nodig krijgen. Zodat wij de Heere gaan aanhangen in geloof en gehoorzamen in liefde. O, mijn volk. Het verbond is een genadige beschikking, een levende betrekking. De Heere is het waardig om gediend te worden en wij varen er wel bij. Gaat het eens na: Hij doet ons niet naar onze zonden en vergeldt ons niet naar onze ongerechtigheden. Hij is geen hard heer, die maait waar Hij niet gezaaid heeft. Hij zaait zelfs waar Hij niet maait Job: wat en waarmee ? Job geeft het goede antwoord; hij verfoeit zich en heeft berouw in stof en as.

Van vragen wordt men wijzer. Was het maar waar. Onze vragen gaan vaak met tegenstrijdige antwoorden de mist in. Van Gods vragen wordt men wijzer. Niemand mag het antwoord ontwijken, niemand kan het. Betuig tegen Mij. Antwoordt Mij, zoals getuigen antwoord geven, onder eede ! Naar de mond van de getuigen wordt het vonnis geveld. De Heere neemt geen genoegen met ons zwijgen, Hij wil de zaak beslechten. Getuigt u tegen Hem? Beticht u Hem van onwaarachtigheid? Getuig tegen Mij. Het klink dreigend: waagt dat eens. Waagt dat ten overstaan van bergen en hemelen, van hemel en aarde.

De Heere wordt aangeklaagd. Ongemerkt wordt Hij toch weer de aanklager. Gij zult geen vals getuigenis spreken tegen uw naaste. Tegen uw God, o mijn volk. Wij worden op heterdaad, betrapt in onze overwegingen, in de overleggingen van ons hart: een vals getuigenis, ingegeven door dé vader der leugenen. Daarvoor waarschuwt Hij u, en een gewaarschuwd man geldt voor twee. Zijn vragen houden u vast, uw antwoord is vereist. O wee, als het bezwarend zou zijn, voor Hem, Die u wèl deed, Die geduld met u had, Die Zijn Zoon tot u zond. Die Hij veroordeelt ons, omdat wij zo over Hem oordelen.

O, mijn volk. God is bewogen, er trilt verdriet in Zijn vragen mee. Dat mag ons wel bewegen tot de waarheid en niets dan de waarheid. Getuigen vóór ! Getuigen a charge. Ze worden, door het hart verbrekende werk van de Heilige Geest, getuigen a décharge. Bezwarend ? Integendeel, ontlastend. De Heere is goed en recht. Vergeef het mij dat ik uw geboden en beloften in twijfel trok, dat ik een groot vraagteken zette achter Uw Naam. Bewaar mij er voor. Leer mij u kennen en vrezen. Doe mij u in alle dingen vertrouwen. Wij verkondigen dan: Hij is mijn Rotssteen en in Hem is geen onrecht.

Betuig tegen Mij. Nee. Heere. Mag ik voor U en van U getuigen ! Wij spreken graag goed van de Heere, dat is andere taal. Midden tussen de mensen, die God van alles en nog wat aanwrijven. Die Hem moe werden, en Zijn Naam lasteren. O, mijn volk. Midden onder ons volk, dat in de vervreemding van God zulke angstige vorderingen maakt. Wij getuigen voor overheid en volk, ook waar de kerk op dit punt vaak verstek laat gaan, en geen trouw getuige is, terwijl dat meer dan ooit verwacht mocht worden. Getuigen ! In ons gezin. We moeten de koe meer bij de horens pakken, als onze kinderen de Heere vaarwel zeggen. Geen vinger die wij opsteken, maar enkele vragen: Wat en waarmee. Lieve kinderen, wat deed de Heere jullie, en waarmee vermoeide Hij jullie. Heeft Hij dat aan jullie verdiend. Js het geen droevig misverstand, dat tot de misdaad van het verlaten en vergeten uitgroeit. Voortwoekert als een kwaadaardig gezwel, waar het leven door wordt vernield. Daar zijn ze bij gebaat. Schenk klare wijn, de klare wijn van Zijn Naam.

Heet niemand Micha ? De gemeente, die getuigt heet zo. Michajah: Wie is als de Heere!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen