Zaaiend in stilte

Het hoeven geen klinkende woorden te zijn, waarmee een verhaal wordt geschreven. Want ook het eenvoudig, begrijpelijk woord strooit zaad voor het eeuwige leven. Het hoeven geen klinkende zinnen te zijn, vol dure dogmatische termen. Al veel te véél heeft in de loop van de tijd het mensdom daarmee leren schermen. Het hoeven geen klinkende namen te zijn, de namen van hen die ze schrijven. Er mogen ook stille getuigen bestaan, die zelf op de achtergrond blijven. Het gaat er niet om, of we horen bij hen wier boeken de eeuw overleven. Het gaat er alleen maar om, of onze naam in 't boek van het Lam is geschreven.

Dit gedicht, afgedrukt als een soort proloog in een boekje van Annie Sanders, Zaaien in stilte, is treffend en waar. De stille getuigen zijn zelfs meer dan de aan-de-wegtimmeraars. En voor de laatsten geldt wat voor allen geldt: 'Het gaat er alleen maar om of onze naam in 't boek van het Lam is geschreven’.

Spurgeon zegt in één van zijn vele boeken dat hem, wanneer hij voor God staan zal, niet zal worden gevraagd of hij die man is, die al die boeken geschreven heeft, maar of zijn klederen gewassen zijn in het bloed van het Lam. Worden als een kind, dat is het devies voor ieder in het Koninkrijk Gods, voor geleerden en ongeletterden, voor jong en oud, voor professoren en ketellappers.

Blind

In het boekje van Annie Sanders is nog iets, dat treffend is. De schrijfster is blind en Rik Valkenburg, van wiens hand een interview met deze schrijfster in dit boekje (een bundel korte verhalen) opgenomen is, zegt: 'Het is eigenlijk verwonderlijk dat een blinde zich zó weet in te dringen in het gewone dagelijkse leven, dat zij zelf nauwelijks als zodanig geproefd kan hebben’.

Hoe ze dat als blinde ervaart is de moeite waard hier door te geven. Hier volgen enkele passages:

’Ik leefde gewoon met het gezin mee, zoals ieder kind en ik werd ook niet anders behandeld. Nou ja, misschien werd mij wel wat meer toegegeven: Als ik anderen over landschappen en zo hoorde praten, werd ik niet jaloers, want het interesseerde mij niet. Het was mijn wereld niet. Ik heb geen enkele behoefte aan een mooi landschap want ik weet volstrekt niet wat dat inhoudt. Ik verlang wel naar een bos, omdat het daar zo heerlijk ruikt en het er zo gezond is’...

’Als kind van drie jaar liep ik achter moeders rok alle mogelijke verhaaltjes te fantaseren. Wij hadden een heel grote kelder in een ouderwets huis, waar de kelder helemaal langs liep. 'n Ander kind zou doodsangsten hebben uitgestaan met zo'n pikdonkere kelder, maar daar had ik natuurlijk geen last van. Een super verlichte kamer is voor mij niet lichter dan een donkere kelder en andersom ook niet. Ik liep hele avonden te fantaseren in die kelder. Helemaal alleen. Over alles wat ik hoorde en mij voorgelezen was. Op mijn manier maakte ik er weer een eigen verhaaltje van. Daar was ik gelukkig mee.... Bang in donker ken ik niet. Toch moet ik er bij zeggen dat ik schrikachtig wordt als het tegen de avond loopt. Overdag schrik ik b.v. niet van de telefoon, maar als ik 's avonds zit te werken, dan wel. Hoe dat precies komt weet ik ook niet’....

Tenslotte nog dit:

’Eens had ik een speciale ervaring. Dat was in de fabrieksvakantie in Enschede. Alles zwermt dan uit en het wordt dan erg doods in de stad. Ik stond achter het huis en dacht aan de Wederkomst van Jezus Christus, waar ik pas een preek over had gehoord. Als nu de laatste bazuinen eens zouden gaan.... Op dat moment verlangde ik daarnaar. Dat verlangen is niet altijd even sterk, maar toen was het sterk. Och, als een mens het goed heeft, verlangt hij niet zo gauw om weg te gaan. En we hebben het allemaal aardig goed, hier. Of ik nu ook verlang om in de nieuwe hemel en op de nieuwe aarde te mogen zien, daar denk ik eigenlijk niet over na. Zien is voor mij niet primair. Het enige waar ik aan denk is dat de zonde er dan niet meer is. Je kunt daar gelukkig geen zonde meer doen'....

'Het zien is mijn wereld niet'. Wie wél zien mag realiseert zich niet wat dat betekent. En wie blind is realiseert zich niet wat zien betekent. Het is een les die ook geestelijk geldt. Wie geestelijk blind is weet niet wat zien is. En duizenden en miljoenen tasten als blinden aan de wand. Het zien is hun wereld niet. Maar wat van de blinde in de Bijbel geldt: 'een ding weet ik dat ik blind was en nu zien kan', geldt ook van wie ogen kreeg om te zien. Een andere wereld, die zijn wereld niet was, ging open. Van die wereld gaat ook iets open in de verhalenbundel van deze blinde schrijfster, die 36 boeken schreef, en waarvan deze 'bundel korte verhalen' er ook zijn mag.

Annie Sanders: Zaaiend in stilte, Uitgave J. P. van den Tol, Dordrecht, 98 pagina's, ƒ

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen