Een onverwachte beslissing

Er is toch wel door duizenden en tienduizenden met ontroering en verbazing kennis genomen van het feit, dat de Eerste Kamer het kwalijke wetsvoorstel inzake de abortus provocatus afwees. Welke motieven tegenstemmers ook gehad mogen hebben, we erkennen hierin Gods hand. God staat in de vergadering der goden, zegt de Schrift, en met goden zijn de overheden bedoeld.

Hoevele malen zullen deze dingen in het gebed niet voor Gods Aangezicht zijn neergelegd, persoonlijk en in de gemeente! Enkele dagen voor de beslissing was er nog de grote bijeenkomst te Utrecht, georganiseerd door de vrouwenbonden van drie kerken, waaronder de onze, een bijeenkomst van grote waardigheid en ernst. Nu de beslissing gevallen is zal niemand zeggen dat het zo gegaan is vanwege onze gebeden, vanwege onze waardige dag van bezinning. Ook hierin werkt God onsondanks, zij het dat Hij om alles gebeden wil zijn, en dat gebeden verhoord zijn.

We worden nu geroepen te danken, wel niet als de Farizeeër, op de hoek van de straat, maar in ootmoed en verwondering. Zou de dankzegging achterwege blijven dan horen we het vermanende woord van Christus: waar zijn de negen? Maar de dank en de bede blijven ook nu dicht bij elkaar. Want met het afwijzen van de wetsvoorstellen is de zaak zélf nog springlevend. Wat in het parlement kwam lééfde onder het volk en het leeft er nóg. Het volk vraagt er om en de wet moet beëindiging van ongeboren leven toestaan. De ernst van de situatie is toch ook wél dat de Tweede Kamer in meerderheid vóór en de Eerste Kamer slechts in (betrekkelijk kleine) meerderheid tegen was. Een bewijs hoe het ligt in ons volk.

meerderheid tegen was. Een bewijs hoe het ligt in ons volk.

De zoon des verderfs, de zoon der wetteloosheid komt, zegt 2 Thessalonicenzen 2, maar wordt nog weerhouden. Als het dan zo is - wat verschillende uitleggers menen - de weerhouder de staat kan zijn, die regels schept voor orde en recht, dan mogen we zeggen dat we die weerhoudende functie dan dezer dagen duidelijk hebben mogen bemerken. Maar intussen maakt de zoon des verderfs zich op. Daarom blijve er het diepe besef van de schuld en nood van ons volk dat zich verslingert aan wetteloosheid en vrijheidsdrift. Verbijsterende reacties waren al te horen en de demonstranten liepen al te hoop. Daarom moet er wél de dankzegging zijn maar niet in het minst ook de blijvende bede voor een volk in nood, met ook het diepe ^esef dat we als christenen, ook als gereformeerde christenen niet buiten de nood en de schuld staan van ons volk.

Bij het protest tegen beëindiging van ongeboren leven bedenken we, dat protesteren getuigen vóór iets betekent, getuigen in dit geval vóór het leven. We zullen de waarde van het leven mogen voorleven en voorhouden. Gods Zoon daalde in de moederschoot. De moderne mens, die stuurloos en normloos het recht in eigen hand neemt en zelf de beschikking wil hebben over leven en dood, zal moeten weten van de diepe betekenis van de vleeswording des Woords. Want een volk dat aan de heilsfeiten voorbij gaat zal niet meer weten hoe het léven moet en leven beschermen moet.

We hebben een historische week achter de rug. Maar belangrijker nog is dat geweten mag worden, dat de historische beslissing, die tot op vandaag de geschiedenis bepaalt, nog verder achter ons ligt, namelijk de vleeswording des Woords. Christus de zin der geschiedenis! En daarom beëindigen we dit stukje over de beslissing in de Eerste Kamer-want we hebben Kerst vlak vóór ons met:

Een kind is ons geboren, een zoon is ons gegeven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen