Uit Spurgeons Pastorale adviezen

Leer van ervaren gelovigen. Wat kunnen sommigen van hen aan ons, jongere mannen, diepe dingen leren! Welk een voorbeelden van de voorzienige zorg van de Heere kunnen de armen onder het volk van God ons verhalen. Hoe roemen zij in zijn ondersteunende genade en in zijn trouw aan zijn verbond. Welk een nieuw licht werpen ze vaak op de beloften, daarbij een betekenis onthullend, die voor de wijzen naar het vlees verborgen, maar aan de eenvoudigen geopenbaard is. Weet ge niet, dat vele beloften geschreven zijn met onzichtbare inkt en dat ze bij het vuur der beproeving gehouden moeten worden, voordat de letters zichtbaar worden? Beproefde zielen zijn uitnemende leraars voor dominees.

Wat de zoekers aangaat: wat valt er van hen veel te leren! In een gesprek met zoekende zielen heb ik mijn eigen domheid duidelijk leren kennen. Ik ben eens om de tuin geleid door een arme jongen, toen ik hem tot de Heiland trachtte te brengen. Ik dacht hem vast te hebben, maar door de verderfelijke sluwheid van zijn ongeloof ontsnapte hij me telkens weer. Werkelijk ernstige zoekers verrassen me soms door hun buitengewone bekwaamheid in het strijden tegen de hoop. Hun argumenten zijn talloos en hun moeilijkheden ontelbaar. Ze stellen ons telkens opnieuw voor een 'nonplus'*). Het is de genade van God, die het ons tenslotte mogelijk maakt, hen tot het licht te brengen, maar niet voor en aleer we onze eigen onbekwaamheid hebben ingezien. In hun vreemd, verderfelijk ongeloof, in de eigenaardige opvattingen en misvattingen, waartoe moedelozen op grond van hun gevoelens en van bepaalde Schriftplaatsen komen, zult ge vaak een schat van lering aantreffen. Met het oog op de practische bekwaming voor het ambt kan een uur spreken met zoekers en geestelijk bedrukten voor een jonge man meer vrucht afwerpen dan een week onderricht in de beste school.

Vertoef vooral veel bij sterfbedden. Het zijn geïllustreerde boeken. Ge zult er de echte poëzie van onze godsdienst lezen en de geheimen ervan leren kennen. Welk een schitterende edelstenen worden blootgespoeld door de golven van de doods-Jordaan! Welk een schone bloemen bloeien er aan zijn oevers! Eenvoudige mannen en vrouwen heb ik in hun laatste uren horen spreken, als waren zij geïnspireerd. Ze spraken buitengewone woorden, omgeven met een glans van bovennatuurlijke heerlijkheid. Ze leerden die niet van aardse lippen: ze moeten ze gehoord hebben, terwijl ze vertoefden in de voorsteden van het nieuwe Jeruzalem. God fluistert ze hun in het oor, te midden van hun pijn en zwakheid en dan vertellen zij ons iets van wat de Geest hun geopenbaard heeft. Ik ben bereid afstand te doen van al mijn boeken, als ik de Elia's van de Heere hun vurige wagens mag zien beklimmen.

Is dit niet voldoende over ons onderwerp? Indien ge meer verlangt, is het tijd voor me te denken aan het wijze woord, dat het beter is een gehoor verlangend dan overladen te laten gaan en daarom: Adieu!

*) Non plus: niet verder. (Vert.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen