Hier mag niet gezwegen worden

In het NCR/Handelsblad - niet bepaald een sensatiekrant - stond dezer dagen een grote advertentie met zeven foto's. Het waren de foto's van drie paters en vier missiezusters, die op 6 februari 1977 werden doodgeschoten in Musami, nog geen 50 km. ten Noorden van Salisbury. De advertentie (ondertekend door Club of Ten, Kenthouse, 87 Regent Street, Londen) stelt de vraag 'Wie was hiervoor verantwoordelijk? Eén pater wist te ontsnappen, door toen de 111 schoten werden afgevuurd - aldus de advertentie - te gaan liggen vóór hij neergeschoten werd. Deze vertelt dat de moordenaars Afrikaanse guerrillero's waren. Inspecteur John Potter - politieofficier in dat gebied - zei dat het leden waren van de Zimbabwe African National Union. Hij twijfelde eraan of ze instructies hadden gehad. Ze schijnen op hun eigen houtje te handelen. Als de bende er zin in had Europeanen te doden dan deden zij dat'.

We laten nu de tekst van de advertentie volgen:

Maar iemand moet deze mannen betalen, te eten geven en bewapenen; deze mannen die bijna dagelijks onschuldigen vermoorden in de naam van de 'Vrijheid'.

Een FEIT is: In september 1970 onmoetten de 15 leden van de Wereldraad van Kerken elkaar in Geneve en besloten zonder uitzondering, om hun Speciale Fonds ter bestrijding van Racisme te gebruiken om guerrillaorganisaties te steunen in de volgende bewoordingen:

'De inkomsten van het Fonds zullen worden aangewend ter ondersteuning van organisaties die het racisme bestrijden, liever dan maatschappelijke organisaties die de gevolgen van racisme verzachten... Omdat deze schenkingen worden gedaan zonder controle op de manier waarop ze worden, aangewend, leggen ze tegelijkertijd een nieuw verband met het Programma ter Bestrijding van het Racisme'.

Waarschuwingen en protesten in de sterkste bewoordingen werden meteen geuit door bisschoppen en aartsbisschoppen en andere leidende kerkfunctionarissen uit de gehele wereld; deze beslissing zou onvermijdelijk leiden tot bloedvergieten in Zuid-Afrika. Desondanks werd in 4 jaar tijd, niet minder dan 362, 000 dollar overhandigd aan 11 Afrikaanse bewegingen. Aldus was de Wereldraad van Kerken, naar de woorden van zijn secretaris-generaal, 'ingesteld op de bestrijding van het racisme'.

De advertentie roept de leden der kerken op zich van het hier gebeurde rekenschap te ge­ ven en zich te richten tot zijn of haar kerk, als die op één of andere wijze medeverantwoordelijk is aan de steun aan bevrijdingsbewegingen, of bij de Wereldraad zelf.

Zonder ons te verdiepen in de vraag welke personen achter de naam Club of Ten schuil gaan, menen we, dat het loutere feit, dat deze advertentie door zovelen gelezen is, om een duidelijke reactie van de kerken vraagt, temeer daar het om zaken van geweldige importantie gaat.

Drie concrete vragen zouden wij willen stellen, gericht aan het moderamen van onze synode, die uiteindelijk een stukje dagelijkse verantwoordelijkheid draagt voor het kerkelijk beleid.

1. Als deze in de advertentie genoemde feiten juist zijn is het dan niet de hoogste tijd om duidelijk uit te spreken dat we als kerk geen enkele verantwoordelijkheid willen dragen voor de steun aan bevrijdingsbewegingen, opdat de kerk niet schuldig zal zijn aan het bloed van duizenden?

2. Als dit bevestigend beantwoord wordt is het dan niet de hoogste tijd om duidelijk neen te zeggen tegen het program ter bestrijding van het racisme van de Wereldraad van Kerken? Zullen we op zijn minst niet tot een duidelijk kerkelijke discussie hierover moeten komen?

3. Krijgt dr. A. H. van den Heuvel, als secretaris-generaal in dienst van de Hervormde Kerk, maar tevens lid van het centraal comité van de Wereldraad, van ons moderamen een opdracht mee naar Geneve om de dingen, die in deze advertentie aan de orde worden gesteld ter sprake te brengen en het centraal comité uit te nodigen duidelijke taal te spreken in zake het vergieten van onschuldig bloed door de bevrijdingsbewegingen?

En mocht de inhoud van de advertentie feitelijk geheel onjuist zijn dan vraagt de inhoud op z'n minst om publieke weerlegging. De zaken zijn in ieder geval te ernstig dan dat gezwegen kan worden. Het gaat hier immers om directe steun aan de genoemde bewegingen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen