Vragen rond het gezinsleven

(2)

Reeds konden we samen in de eerste bijdrage stilstaan bij de fundamentele betekenis van het gezin als Gods ordening, de grondslag van de menselijke samenleving. De Heere voegt met Zijn hand man en vrouw samen. Inzekere zin is waar, dat 'alle huwelijken in de hemel worden gesloten'. Niets gebeurt immers toevallig. Maar wel is het een groot verschil of een huwelijk in Gods gunst dan wel onder Zijn toelating tot stand komt. Nu voegt de Heere samen om elkaar in alle tijdelijke en geestelijke dingen bij te staan. Het huwelijk en gezin als Zijn inzetting dient er toe om voor de Heere samen te leven. Al van het eerste begin wil Hij leren hoe we voor Hem en met Hem kunnen leven. Het huwelijk is een scheppingsordening. Daar is de zonde in doorgebroken maar de Heere Jezus reinigt het samenleven door Zijn bloed en werkt vernieuwend door Zijn Geest. Wat een zegen als man en vrouw samen door Zijn genade begeren de Heere te dienen. Hij heeft daar ook recht op, want alle leven is van Hem. Dat is de eerste gave en opgave. Maar we leren ook in het gezin om te gaan met de ander, de naaste, in het gezin staan mensen boven ons, onze ouders. In het gezin staan mensen naast ons, broers en zusters. In het gezin staan mensen onder ons, onze kinderen. Maar in het gezin zijn ook mensen met zeer uiteenlopende karakters. We zeggen wel eens: 'hoe is het mogelijk, zulke verschillende kinderen, van dezelfde ouders'. Wat een gave van God kinderen te ontvangen en groot te brengen. Wat een opdracht ook. Maar niet minder belangrijk is het met anderen te mogen en te moeten opgroeien. De verhouding, waarin we tot de Heere staan is ook beslissend voor de manier, waarop we met elkaar omgaan.

Met wie het leven in?

Daarom is een van de eerste vragen rond het gezinsleven deze 'met wie gaan we het leven in en stichten we een gezin? ' We kunnen onze jonge mensen er niet genoeg van doordringen hoe belangrijk het is of ze met een jongen of een meisje samen de Heere kunnen dienen en van daaruit met elkander en anderen kunnen omgaan op een bijbelse wijze. Daarbij is uitermate van belang wat de kinderen thuis van de ouders zien in deze dingen. Is de dienst van God bij ons een sleur, kwestie van traditie, hangt deze er zo'n beetje bij, of leven vader en moeder ook in de vreze des Heeren? We kunnen onze kinderen geen levenspartner aanpraten of opdringen. Niet wij maar zij moeten met hem of haar het leven in. Wel kunnen we er eerlijk met hen over spreken hoe erg het is met elkaar in de geestelijke dingen niet een te zijn. Niet samen te kunnen bidden, niet samen voor het Woord van God te buigen, niet samen over het geloof, de prediking, de kerk te kunnen spreken. Ik heb al wat voorbeelden gezien van hen, die later teleurgesteld werden, waar eerst hoopvolle verwachtingen waren. Je moet maar als moeder alleen voor de doop staan met een kind, datje samen hebt ontvangen, maar waarbij de man zegt 'van mij hoeft het niet, als jij wilt, doe je het maar'. Je moet maar als vader alleen de kinderen uit de Bijbel vertellen en met hen de gebeden zeggen, omdat moeder van huis uit niets meekreeg en eigenlijk de Bijbel een 'mooi boek' slechts vindt of, erger, haar neus ophaalt over 'die vrome poppekast'. Smalend kunnen gemengde catechesaties, verenigingen wel eens 'huwelijksmarkten' worden genoemd. Nu beter elkaar daar voor het eerst te ontmoeten en te leren kennen dan in een kroeg, bioscoop of op de dansvloer. Ik dacht dat het een zegen was een jongen of een meisje 'uit eigen kringen' te Ieren kennen. Zeker, ik weet, dat het ook anders kan, dat de Heere soms wonderlijk leidt. Maar het huwelijk is geen evangeliesatiemiddel, en passen we op voor verbintenissen met hen die God niet begeren te dienen naar Zijn Woord.

De echte driehoeksverhouding

Wanneer de Heere in ons huwelijk en gezin door genade de Eerste is, dan verdiept zich ook de verhoudig tot en de omgang met elkaar. De boodschap van het leven klinkt luider en krachtiger dan je mond, las ik ergens. Als kinderen aan hun ouders en aan hun omgang met elkaar zien wat liefde is, dan kan liefde nooit beter worden bijgebracht. Mij dunkt het is een voorrecht als kinderen zeggen of denken 'als ik later trouw, dan wil het zo graag hebben, zoals het thuis is'.

Moet er dan geen liefde zijn als de basis voor het gezin? Natuurlijk, ontbreekt deze, dan is er geen mogelijkheid met elkaar het leven in te gaan. We kunnen een jongen of een meisje 'aardig vinden' maar toch, om met hem of haar blijvend het leven te delen, neen... dat kan niet. We kunnen als ouders denken 'als mijn kind nu eens hem of haar kreeg, wat zou ik dat fijn vinden', Hefde is niet te dwingen. Maar ... de liefde tot elkaar is er dan ook echt en diep als deze gedragen wordt door de liefde van God in ons leven geopenbaard en door de liefde tot Hem als vrucht daarvan. Liefde is veel meer dan de lichamelijke eenheid, die je mag beleven, liefde is ook begrip voor elkaar, echte genegenheid tot elkaar, geduld met elkaar, vergevende gezindheid jegens elkaar, het steeds meer ingespeeld raken op elkaar. Ik schreef hierboven ' de echte driehoeksverhouding', niet de onechte, vuile en lage, waarbij 'een derde' het huwelijk redt omdat men in en bij elkaar geen bevrediging vindt. Dat is een gruwelijke, duivelse caricatuur. De duivel praat na en aapt na, nietwaar? Dat doet hij ook in het gezinsleven.

Het goede samenspel

Hoe goed en schoon heeft de Heere de schepping gemaakt, ook ten aanzien van man en vrouw die hij schiep. Ze vullen elkaar aan, en de verschillende geaardheid is alleen maar een voordeel en... boeiend. De moeite waard om elkaar te leren kennen. We spelen geen spel met elkaar, ten koste van elkaar. Het is goed wanneer een jongen en een meisje elkaar goed leren kennen, daarvoor ook rustig de tijd nemen; je hoopt het toch maar één keer in het leven te doen, het huwelijk in te gaan. Samen de verantwoordelijkheid ook te kunnen dragen een gezin te gaan vormen.

U weet dat er van verschillende kanten voor gepleit wordt, om het maar heel zacht te zeggen, dat de rolverdeling anders wordt tussen man en vrouw. De man moet zo ongeveer de helft van de tijd besteden aan de verzorging van de kinderen, de vrouw heeft er recht op buitenshuis te gaan werken en ook de helft van de tijd voor zich te hebben. Al zijn de vormen waarin men leeft betrekkelijk, we moeten toch de hoofdlijnen niet uit het oog verliezen. In het christelijk huwelijk gaat de man met de vrouw om als Christus met zijn gemeente. De man komt naar Gods bestel de leiding toe, maar... dat betekent niet, dat hij de baas speelt, maar ook... dient. Diende Christus Zijn volk niet? Waste Hij zelfs niet de voeten der discipelen? Het is geen vernedering als vader meehelpt in huishoudelijke taken, bij de afwas, het stofzuigen, het aankleden, rekening houdt bij vakantieplannen met wat moeder en de kinderen fijn vinden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen