Vragen rond het gezinsleven

(3)

Een van de dingen, die blijvend nodig zijn voor het christelijk huwelijk, is de aandacht voor elkaar en vooral voor elkaars werk. Wanneer we mogen leven bij het Woord van God en van Gods genade in de Heere Jezus door de Heilige Geest, dan leven we niet meer voor onszelf. Er is een nieuw middelpunt gekomen: de Heere. En vanuit Hem mogen we ook leven voor elkaar, in dienende liefde. Wat fijn, als de vrouw meeleeft met haar man, zijn werk. Maar hoe nodig is het evenzeer, dat de man interesse heeft en toont in de dingen, die de vrouw dagelijks meemaakt, zelf en met de kinderen. Zo gemakkelijk leven we langs elkaar heen. Zo gauw denken we: ik heb het vandaag zo druk gehad, nu naar huis en dan verder geen gezeur aan mijn hoofd. Maar . . . Weten we als mannen en vaders waarmee onze vrouwen en de moeders van onze kinderen zijn bezig geweest, en hoe de kinderen het hadden op school en op hun werk? En ook als er 'kopzorgen' zijn, verwerk dat niet zelf, in je eentje, denk niet te vlug 'dat bespaar ik de ander', want we kunnen zoveel voor elkaar betekenen, ook als we de Heere betrekken in onze dagelijkse noden. Dat gaat voorop. Ken Mij in al uwe wegen, zegt de Heere door de wijze spreukendichter. Vooral de aandacht voor en het meeleven met elkaar in geestelijk opzicht is zo groot. Ach wat komen we daarin ook ontzaglijk veel te kort. Valse schaamte, een verkeerd inzicht heeft al zoveel schade toegebracht. Wat erg als geldt: 'dominee, we waren zoveel jaren getrouwd, maar over die dingen hebben we het eigenlijk nooit gehad'. Én... luisteren we ook naar elkaar, als er wat verteld wordt? Is daar het gevoel, omdat we bij het vertellen onderbroken worden, in de rede gevallen worden door de ander, 'och, zie je wel, hij, zij luistert niet eens', dan is dat een enorme rem om verder te spreken.

Is er onderlinge waardering?

We moeten ons als mannen nogal eens beschuldigen van achteloosheid. We vinden het vaak maar heel gewoon, dat het eten op tijd klaar is en met zorg is bereid, dat het in huis netjes is, dat onze vrouwen zich goed verzorgen en smaakvol kleden, maar . . . bemerken onze vrouwen ook, dat zij gewaardeerd worden? We mogen echt wel eens laten blijken, dat het eten ons heerlijk smaakt, dat onze vrouw er 'leuk' uitziet, dat het gezellig thuis is. Niet al te gauw moeten we denken 'onze vrouwen weten toch heus wel, dat we van hen houden', maar dat mag ook wel eens blijken. Ik dacht, dat een vrouw hiervoor, terecht, gevoelig is. Wat kunnen we ook zo de kinderen ongekunsteld laten blijken, dat er liefde is, begrip, waardering. Juist die kleine dingen zijn zo belangrijk. En is er eens critiek . . . uiten we die niet waar de kinderen bij zijn, zeg liever het eerlijk tegen elkaar dat we bepaalde dingen soms niet zo fijn vinden, als dat dit als pijn, beledigend wordt ervaren. Soms kan iets harder overkomen, dan wij kunnen denken. Soms bedoelen we het niet zo als de ander het ervaart. Tact is een goed ding, ook in het gezinsleven, en tact behoeft niet ten koste van 'al wat eerlijk is' te gaan.

Mag de vrouw buitenshuis werken?

U zult weten dat steeds meer de vraag opkomt, of de vrouw ook buiten de woning en het gezinsleven mag werken en deelneemt aan het arbeidsproces. Als ik ook hierover iets mag zeggen, dan hangt het dacht ik, af van de achtergrond van waaruit en de bedoeling waarmee dit gedaan wordt. Komt het voort uit een soort emancipatie-gedachte 'ik ben niets minder dan de man', of ik wil me ook als volwaardig leren gelden, of ik wil ook voor mijzelf wat hebben en verdienen, dan moet ik dat ernstig ontraden. Ik dacht, dat het Woord van God ons deze weg niet wijst. We zullen dat ook nóóit als bevredigend ervaren. Echt, dat is het niet. Zonder daarmee de vrouw te verlagen, is zij toch allereerst verantwoordelijk voor het gezin. Niet dat de man zich daarvan niets heeft aan te trekken, integendeel, maar de vrouw is anders geaard, het is niet haar gratie, en hoe rijk is de gave en opdracht van het moederschap. Nu kan de een meer dan de ander. Loopt het gezin goed, of zijn de kinderen groot en zelfstandig en zijn we van de Heere met talenten begiftigd, dan zijn er mogelijkheden om ook buitenshuis zich te nutte te maken. Soms kan dat een halve dagtaak zijn, soms kunnen vrouwen zich ook voor bezoekwerk in de gemeente inzetten en kringwerk doen onder bejaarden, soms kunnen zij met kleine taken in ziekenhuizen en inrichtingen worden belast, bloemenschikken, post uitdelen, en dat geeft weer mogelijkheid tot andere kontakten, verbreiding van de horizon, het besef en gevoel nuttig en bruikbaar te zijn. En ik geloof niet, dat het Woord ons deze mogelijkheden ontzegt. Er zijn meer vrouwen geweest, die bepaalde taken vervuldert met veel zegen en tot hun blijdschap. Wel waarschuwt het Woord voor vrouwkens, die altijd snateren, babbelen'. Het spreekt vanzelf, dat hier nooit een algemene regel is te geven. Van geval tot geval ligt dit zeer verschillend. Maar laat nooit het gezin er onder lijden. Wat we soms aan de ene kant materieel schijnen te winnen, verspelen we anderzijds, vaak ook in geestelijk opzicht. Hoeveel ongelukken zijn aangericht, daar, waar moeder nooit thuis was, als kinderen naar hen vroegen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen