Groeten...

We zeggen het vaak gedachteloos: de groeten aan... En hoe vaak zal het niet vergeten worden inderdaad die groet dan ook over te brengen. We belijden dat al de Schrift van God is ingegeven. Dat mag wel het besef doen leven dat geen woord in de Schrift gedachteloos is opgeschreven. Dus ook niet die woorden die bedoelen een groet over te brengen. In het Nieuwe Testament komt liefst 60 maal het woord groeten voor; soms in de zin dat men elkaar bij een afscheid groet, soms in de zin van een vermaning om in bepaalde omstandigheden niet te groeten, maar vaak ook in de zin van een oproep om te groeten: groet de gemeente, groet alle heiligen, groet elkander, groet al uw voorgangers, groet al de broeders. Soms is er de groet uit de hemel, als bij Maria, die horen mag van de engel: weest gegroet... De groet neemt kennelijk in de Bijbel een grote plaats in. In de groet in deze bijbelse zin wordt een verbinding gelegd tussen de kinderen Gods zelfs over de hele wereld, tussen de gemeenten van alle plaatsen. In de groet ligt de bede om vrede. Enkele jaren geleden sprak op de zendingsdag van de GZB de inmiddels overleden dr. H. Goedhart indringend over de groet, waarin hij stelde dat in de tijd van de bijbelschrijvers de groet de betekenis had van Vrede zij u. De basis, het fundament van deze groet ligt in de Opstanding van Christus. Had hij voor Zijn heengaan gezegd: Mijn vrede geef ik u..., na de Opstanding verschijnt hij aan Zijn discipelen met de vredesgroet: Vrede zij u... De vrede, die Christus geeft, bracht Hij mee uit het ópen graf.

Gemeenschap

Er is in de wereld geen diepere gemeenschap dan binnen de gemeente, waar het lichaam één is met het Hoofd en de leden samen aan Hem gebonden zijn. Als Paulus aan de gemeente van Corinthe schrijft: groeten al de gemeenten van Azië, u groeten al de broeders (1 Gor. 16 : 19, 20), dan kan hij zo alleen maar spreken in het besef, dat de gemeente wereldwijd een gemeenschap is, waarbinnen de afzonderlijke leden het recht hebben groeten van de gemeenten aan andere gemeenten over te brengen. Dwars door verschillen in taal, cultuur, ras, huidskleur, traditie is er de hechte gemeenschap, die ontspringt aan de uitgestorte Pinkstergeest, die na Opstanding en Hemelvaart door de wereld ging en gaat met het Woord, gemeentevormend en daarin gemeenschap vormend.

Pasen

Als de Emmaüsgangers in Jeruzalem bij 'de elven' terugkomen klinkt hun als een groet tegen 'De Heere is waarlijk opgestaan...' Deze woorden zijn, als een groet op de Paasmorgen, overgenomen door christenen in allerlei landen van de wereld, met name wel in Rusland. Zo'n groet is een belijdenis; tegelijkertijd spreekt er de verbondenheid uit en mag er het besef zijn dat als het ware in deze groet belofte van vrede ligt opgesloten. Is er in de wereld ten diepste de gemeenschap in de zonde, in de verdorvenheid die het 'ganse menselijke geslacht' raakt, in de gemeente mag er door de Heilige Geest, die Heere is en levend maakt, het wonder van de gemeenschap krachtens verzoening, krachtens de Opstanding zijn. Dan mag het weliswaar ook van de gemeente gelden, dat het niet alles Israël is wat Israël heet, - dat leert de praktijk de eeuwen door tot op vandaag - maar als Paulus bij zijn groeten de gemeenten betrekt en ook over de heiligen spreekt (u groeten al de heiligen, Fil. 4 : 22) dan kan hij dat doen, omdat er een geheiligde gemeente is, met Christus gestorven en met Hem opgestaan. De kinderen Gods van alle tijden en alle plaatsen mogen het samen weten: de Heere is waarlijk opgestaan... Dat is: licht in de duisternis, vrede in de chaos van de wereld, rust in gevaar, geborgenheid temidden van de angstaanjagende machten en verschijnselen, bemoediging in vervolging, kortom vrede met God door Christus, die de Opgestane is. Vanuit Pasen is de groet binnen de gemeente en van gemeente tot gemeente, meer dan een loos gebaar, een ondoordacht uitgesproken woord, een versleten gewoonte. De groet is teken van wezenlijke verbondenheid en uitdrukking van meeleven, meelijden en meehopen.

Belevenis

Het mag een bizondere belevenis zijn als men een keer in de gelegenheid is de gemeente van Christus elders in de wereld te groeten. Tweemaal hebben we dat voorrecht gehad en het ervaren als een bizondere zaak. Toen we anderhalf jaar geleden met de Hervormde delegatie in Indonesië waren hebben we in een zondagse kerkdienst de gemeente van Palopo gegroet, een gemeente die in de zestiger jaren onder de vervolgingen doorging, maar door Gods genade staande mocht blijven en groeien mocht. We herinnerden aan het woord van Paulus in 2 Cor. 4 : 13, waarin hij, met een verwijzing maar een regel uit de Psalmen, nl. Ik heb geloofd, daarom heb ik gesproken (Psalm 116 : 10) zegt: omdat wij dezelfde Geest des geloofs hebben... zo geloven wij ook, daarom spreken wij ook'. Zo legde Paulus de verbinding tussen de kerk van het Oude en het Nieuwe Verbond. En zo is er ook, als vrucht van Kruis en Opstanding, door de eeuwen héén de verbinding. Zo mag er ook vandaag verbinding, gemeenschap zijn tussen gemeenten in Nederland en Indonesië. Men gevoelt bij het uitspreken van de groeten dat die verbinding er ook is. Daarna waren er de gesprekken over de arbeid van de zendingsarbeiders, Heusdens, Pol, Van Dijk. En we beseften: ze mochten daar zijn en werken omdat het Pasen is geweest. Er mochten zo verbindingen worden gelegd tussen Nederland en Indonesië, die de tijd verduren maar zelfs eeuwigheidsperspectief hebben. Het, was één van de indrukwekkendste ervaringen, die we tijdens dat bezoek daar hadden.

De tweede maal hadden we een soortgelijke ervaring toen we in Oost Europa in een grote stad de dienst bijwoonden van een kleine gemeente, in een gemeentezaal die niet meer dan een grote huiskamer was. Ook daar brachten we de groeten over en we hebben het ervaren dat in de verschillende talen de ene sprake van de Geest aanwezig is en dat er ook met mensen, die men niet kent, mee-Ieven en meelijden is. Het loutere besef, dat er christenen in Nederland zijn die meeleven, meebidden en laten groeten bracht ontroering, instemmend gemompel, hier en daar een zacht amen. Of je dan mandaat hebt om zó maar namens de gemeente(n) hier de gemeente(n) daar te groeten. Jawel, want het is Pasen geweest en met Paulus zeggen we: omdat we dezelfde geest des geloofs hebben... zo geloven wij ook en daarom spreken wij ook.

Toen dr. Goedhart de groeten uit Kenya bracht op de al eerder genoemde zendingsdag zei hij het zo:

'Misschien vraagt u zich af of al die mensen ons hebben gevraagd u te groeten. Velen wel, niet allen. Maar dit heb ik gemeen met Paulus. 'U groeten al de gemeenten van Christus', schreef hij in zijn brief aan Rome. Hij kon niet van al de gemeenten van Christus een opdracht hebben. Hij sprak echter als vertegenwoordiger van die gemeenten. Een opdracht kan niet hebben plaatsgevonden, doch de apostel geeft uitdrukking aan de zekerheid, dat de gemeenten zich verbonden weten in het geloof met de gemeente aan wie hij schreef.'

Paasgroeten

Het is ook een goede zaak als er tegen Pasen groeten verzonden worden, met name naar die christenen in de wereld, die het zwaar hebben, die de prijs van het christen-zijn met het martelaarschap betalen moeten. Slechts wie eenzaam zijn weg gaat, lang ziek is, veel lijden moet gevoelt de waarde van een groet, een gebaar, een kaart, een brief, een woord, een hand. Wie lijden moet om het geloof, om Christus' wil, voelt zich gesterkt als broeders én zusters in de wereld hem of haar groeten, niet een kaart, een brief. In de groet ligt be moediging: de Heere is waarlijk opgestaan! Hij is door Simon gezien en in het geloof mag hij gezien worden door allen die zijn verschijning lief kregen en zo dan ook elkaar mogen groeten. Voor wie denkt, dat het allemaal niets voorstelt, formele gebaren zijn, kan het nuttig zijn te bedenken, dat de groet in de Schrift een grote plaats inneemt. Maar wie ooit met christenen in moeilijke omstandigheden sprak weet wat het voor hen betekent als we ook van hier zeggen: al de heiligen groeten u!

Bezinning

We begonnen met te zeggen, dat de groet in het dagelijks leven vaak ondoordacht geschiedt. Wanneer mensen van het werk uiteengaan aan het eind van de week is het enige woord nog: prettig weekend! Door en door verseculariseerd als we zijn vinden we dat het er weer opzit en dat het nu vooral prettig moet worden. Alsof het met Pasen niet juist begonnen is. Het gaat om de eerste dag van de week, niet om de laatste, het gaat om het begin niet om het eind. Waarom zouden christenen ook hierin niet het goede voorbeeld geven, door het prettige weekend uit hun woordenlijst te schrappen en te vervangen door goede zondag of gezegend begin. In ieder geval: Pasen is Gods begin. Daarom mag er ook de echt christelijke groet zijn, die aan Pasen ontspringt, of dat nu is bij een afscheid, een verwelkoming, een ontmoeting met gemeenten in den vreemde, een brief aan broeders en zusters in de verdrukking. U groeten al de heiligen. U groeten de broeders. Want Christus is waarlijk opgestaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen