Vragen rond het gezinsleven

(5)

Wordt ons huwelijk met kinderen gezegend, dan is daar de rijke maar ook o, zo moeilijke taak van de opvoeding. Het gaat er om, dat de kinderen worden opgevoed 'in de vreze des Heeren'. In dit verband spreek ik liever over het voorleven dan over het voorhouden. Want ... wat we de kinderen voorhouden, leven we daar ook zelf bij en uit? Kinderen zien scherp. Hangt de dienst van God er maar zo'n beetje bij, of staat deze bij ons als ouders in het middelpunt?

Komen ze met 'alles' nog thuis?

Van onze kant zullen we ervoor moeten zorgen, dat onze kinderen een stuk vertrouwelijkheid en openheid bij ons kunnen vinden. En de groteren hebben aparte aandacht nodig. Dikwijls kunnen ze met 'kleine' dingen thuiskomen, zo de dagelijkse geneugten en ongeneugten van school, de belevenissen, maar soms ook met moeilijke dingen, echte problemen, omdat ze aan alles bloot staan en met name op school gewoon een stuk 'omtuining', linkse indoctrinatie plaats vindt. Er kunnen dingen bij zijn, waar wij zo een, twee drie geen raad mee weten. Het is niet erg als een ouder zegt 'kind, dat weet ik niet, daar moet ik eens over nadenken en voor gaan zitten'. Zo mogelijk moeten we ook 'bij blijven' en niet slechts in ons eigen kringetje opgaan. Er is verschrikkelijk veel passiviteit onder de ouders. De Bijbel, natuurlijk, de krant, ook nog, kerkelijke bladen, ... soms liggen ze dagenlang met het adresbandje er nog om heen, ongeopend . . . . We zullen ons en onze kinderen weerbaar moe­ ten maken, er is materiaal genoeg om te lezen, er zijn verenigingen, gesprekskringen, zonder dat we avond aan avond van huis moeten zijn, want dat is funest.

Ze willen weten

Het blijkt, dat onze kinderen echt willen weten, heel concreet waar ze aan toe zijn, wat de Schrift zegt. Dikwijls kunnen ze thuis vragen, tegenwerpingen maken, irriteren, vergeet niet, dat ze vaak in de rol van een ander kruipen op school en de ouders als het ware uitdagen, om zelf ook weer sterker te staan op school en elders. Laat hen ook eens uitpraten, onderbreek ze niet te gauw, en poog dan samen de weg te vinden in en naar het Woord. We hebben mogelijk niet direkt een pas-klaar antwoord, dat hindert niet, het samenzoeken geeft al zulk een sterke band. Beslist schieten we tekort als we wagen te zeggen 'vroeger is het altijd zo geweest, dus ook nu' of: 't gebeurt niet, omdat ik het niet hebben wil'. Pogen we ook de achtergronden duidelijk te maken.

Het jachtige leven(stempo)

Heel wat mensen maken een nerveuze indruk, zijn opgejaagd, zo lijkt het wel en het slaat over op de kinderen, druk, luidruchtig, en het gevaar is groot, dat we langs elkaar heen leven. Ook de maaltijden moeten al gauw, gauw geschieden, ik moet om zo laat daar zijn, de kinderen hebben club, muziekles, klasseavond. Bepaalde dingen kunnen met elkaar besproken worden om die samen te doen in gezinsverband. Waar een wil is is ook een weg en echt, het wordt gewaardeerd. Enig, zoals soms ook de reacties zijn op een planning voor vakanties, gebeurtenissen, en zulk een vorm van inspraak slaat aan. Begeleiding en opvang is nodig, en niet waar, die mogen onze jongens en meisjes van ons ook verwachten. Daarvoor moeten soms materiele dingen wijken. Wat hebben we aan een huis vol moderne apparatuur waar niet in geleefd wordt? Waarin de verbondenheid en de gezelligheid ontbreekt?

Leven van genade

Er valt in elk gezin wel eens wat voor, tussen vader en moeder en tussen ouders en kinderen, een driftige uitval, een hard woord, een geprikkelde reactie. Belangrijk is, dat we ook voor elkaar daarover schuld belijden, na daarvoor Gods vergeving te hebben gevraagd. Kindeten moeten ook zien, dat hun ouders, wanneer zij mis waren, ook tegenover kinderen dat eerlijk kunnen zeggen. We moeten dan niet tot elke prijs ons figuur proberen te redden. Hebben we niet steeds vergeving van de Heere nodig? Dan kunnen we die ook tegenover elkaar toch wel opbrengen? Overigens : kinderen mogen best kritiek hebben op bepaalde daden van vader en moeder, wel zeggen 'dat vind/vond ik niet leuk van u', maar op een goede toon. Genade doet niet 'de afstanden uit het oog verliezen'. Genade stempelt de omgang met elkander van uit het Woord en door de Heilige Geest. Leven van genade doet ook ootmoedig zijn. Een stuk zelfkritiek is zo kwaad nog niet, integendeel. In de omgang met de Heere is er de eerbied maar ook de vertrouwelijkheid, zonder dat men in familiariteiten vervalt. Deze omgang moge ook bron zijn van en richting geven aan het verkeer tussen kinderen en ouders.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen