Vragen rondom het gezinsleven

(6)

Problemen rond gezagsverhoudingen

Heel wat spanningen blijken zich voor te doen in talrijke gezinnen rond de verhouding ouders - kinderen op het terrein van het gezag. Men zegt: kinderen zijn veel vroeger zelfstandiger dan vroeger. Ze praten mee, ze discussiëren, ze 'gaan hun eigen weg'. Wie van ons heeft in jonge jaren niet gedacht: ' straks, als ik groter ben. . .'? Wie van ons had geen heftige kritiek op standpunten en beslissingen van ouders? Uiteindelijk ligt ons geen van allen het aanvaarden van gezag, omdat... we ons niet meer door God laten gezeggen. De val in het paradijs werkt door en ontwricht. Vernieuwende genade van God is nodig om harten, verhoudingen te veranderen. Maar . . . het ligt in deze tijd veel moeilijker, omdat er zoveel krachten van buitenaf inwerken. Niet alleen zijn er instanties die zich bekommeren om het lot van weggelopen kinderen, er zijn organisaties, die het zelfs aanmoedigen om weg te lopen. Het lijkt wel alsof zij bij voorbaat uitgaan van het standpunt: de ouders zijn slecht, het kind is goed. De Bijbel leert het ons anders, wij zijn allemaal slecht, alleen God is goed. Gezag is in deze tijd een vies woord geworden.

Gezag is bijbels gefundeerd

Raadplegen we Gods Woord - en dat is toch altijd het veiligst - dan blijkt, dat wel ter dege de ouders geroepen zijn gezag te doen gelden, niet autoritair, niet dictatoriaal, niet om ons figuur, maar de positie door de Heere gesteld, als Zijn ambassadeurs. Het gaat erom de kinderen op te voeden in de vermaning en in de vreze des Heeren. Hoe kan dat, als we zelf als ouders ons niet laten gezeggen door de Heere en Hem om wijsheid dagelijks nodig hebben? Neen niet: 'je doet dat, omdat ik dat zeg, punt, uit!' Ook niet: 'je zoekt het zelf maar uit, we laten je vrij, maar je komt bij óns niet zeuren'. Steeds weer moeten we pogen duidelijk te maken de achtergronden van ge- of van verboden. Daarom schreef ik al eerder: 'er moet veel meer gesproken worden'. Is er vertrouwen van de kinderen in de ouders, om hun leven bij de Heere en hun liefde? Want niet altijd kan precies duidelijk gemaakt worden waarom iets moet of waarom iets beslist niet gaat. En is er dan dat vertrouwen? Dan kunnen ouders ook fouten maken, ik zou bijna schrijven, dan mogen ze in de ogen der kinderen ook fouten maken, en die kunnen ze ook toegeven. Zeker als we weten van vergevende genade te moeten en alleen te kunnen leven. Niet is het beheersende: 'jullie zijn ons gehoorzaam, want we zijn jullie ouders, maar de Heere vraagt dit van ons en van jullie’.

Een kind ziet scherp

Niet alleen ziet 'n kind scherp of er liefde is onderling en in 't gezin, ook of vader en moeder zelf ernst maken met de dingen van Gods Koninkrijk. We kunnen onze kinderen naar de kerk sturen, zeker, maar als we er zelf niet komen? We zenden hen naar zondagsschool en catechisaties, maar als het Woord niet op, tafel komt en bij ons is? Hoe kunnen we onze kinderen verplichten tot dat, wat we zelf niet verkiezen? Ondermijnen we het ouderlijk gezag dan niet, maken we de dienst van God dan niet ongeloofwaardig?

En de vermeerderde, kennis bij de jeugd?

Sommige ouders vinden het fijn, dat hun kinderen leren, studeren, vooruit komen. Maar . . . aan de andere kant is er soms de angst 'ze weten al meer dan ik, als ze met vragen komen, waarop ik geen antwoord weet, is dat niet erg? ' Toch blijkt, dat een kind daarop niet let. Veel meer op de instelling van vader en moeder. Een kind kan respecteren dat een ouder zegt: 'kind, dat weet ik niet. Of: daar moet ik eens over nadenken. Of: daar zal ik de Heere in raadplegen, ik weet ook niet alles'. Wetenschapsbeoefening is uiteindelijk nóg iets anders dan de beoefening van de ware (levens)wijsheid.

Vertrouwen in de kinderen

We moeten ervoor oppassen niet alles te willen bedisselen voor onze kinderen. Ouders moeten het ook aan kunnen bepaalde beslis­singen te doen nemen die passen bij de leeftijd. Het is wel goed ze in bepaalde situaties een zekere verantwoordelijkheid te geven. En dat ze ook weten, dat wij hen (het een en ander toe-)vertrouwen. Niet zo, dat ze het niet aan kunnen. Wel zo, dat zij voelen, we horen er ook bij. Regels zonder meer, ook bij grotere kinderen gaan verwrongen verhoudingen scheppen. Wat komen wij zelf na van de 'regels der Schrift' ? Is telkens weer niet bekering van node? En zouden kinderen dan wel moeten wat we zelf niet kunnen of willen? Hoezeer is ook hier nodig voor te mogen leven, wat het-leven-van-genade inhoudt. De Heere maakt moeten tot mogen door Zijn Woord en Geest vanuit de volmaakte gehoorzaamheid van Christus. Jammer genoeg gaat men in veel christelijke gezinnen vragen en problemen te lijf als . . . in de niet-christelijke gezinnen. Kunnen we de geestelijke strijd voeren met vleselijke wapenen? Het scheelt zoveel of een kind weet en ervaart, dat vader en moeder leven in de vreze des Heeren. Dat geeft een extra klem aan het gezag - om Zijnentwil - dat geeft ook een extra bevrijding - niet slaafs, wettisch - maar een evangelische gehoorzaamheid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen