Delftse Bijbel

In de fraaie Oude Kerk van Delft vond op woensdag 18 mei jl. een stijlvolle herdenking plaats van het feit, dat 500 jaar geleden in Delft de eerste Bijbel in de Nederlandse taal werd gedrukt. De grote Oude Kerk was geheel gevuld met genodigden - waaronder de ministers De Gaay Fortman en Van Doorn - en belangstellenden.

De initiatiefnemer voor deze herdenking, de kerkhistoricus prof. dr. C. C. de Bruin, hield een herdenkingstoespraak. Hij vertelde, dat vóór de eerste Bijbels gedrukt werden, in een schrijn in de zelfde Oude Kerk te Delft een geschreven exemplaar van de Bijbel lag. Een leesgezelschap, bestaande uit 60 personen, had van deze schrijn een sleutel en regelmatig gingen leden van dat gezelschap naar de Delftse kerk om daar hardop uit de Bijbel te lezen. Prof. De Bruin schetste verder hoe de Bijbel grote invloed had gehad op mens en samenleving en hoe op allerlei wijzen het Woord inspirerend werkte. Hij signaleerde - dit met het oog op de komende verkiezingen - een bepaald bijbelgebruik, uit de eerste tijd dat wij nu niet meer zó zouden concretiseren: 'Het hart des wijzen is tot zijn rechterhand, maar het hart van een zot tot zijn linkerhand’.

Declamatie met hoogstaande muzikale omlijsting door koor, sopraan, fluit en orgel, vormden het besluit van deze herdenking, waarna er gelegenheid was om een speciaal voor deze herdenking ingerichte bijbeltentoonstelling te bezoeken. Wie daar de verzameling van Bijbels, platen, artistieke voorwerpen en gewone dingen uit het dagelijkse leven zag, beseft hoe inderdaad het Woord beslag heeft gehad op onze samenleving in allerlei verbanden.

Bij dit alles hadden we ten aanzien van deze herdenking ook grote reserves. Onder de titel

‘Het Woord is niet te hoog' declameerde Henk van UIsen bijbelfragmenten. De vertaling, rangschikking en bewerking van de tekst ervan was van Huub Oosterhuis. De teksten waren geselecteerd uit Deuteronomium, Samuel, Amos, Lucas en de Handelingen der Apostelen. Alle gedeelten handelden over de houding jegens de armen. We haasten ons te zeggen, dat het Schriftgedeelten betrof en dat we daarvan geen tittel of jota afdoen, juist ook als het gaat om de leniging van armoede, de bestrijding van onrecht. Maar als onder de titel 'Het Woord is niet te hoog' zó als het ware gesuggereerd wordt, dat dit de enige pijl op de boog van het Woord is dan wordt een vertekening gegeven van het Hoge Woord. Wie deze declamatie hoorde en Huub Oosterhuis' boek 'Mensen voor dag en dauw' las voelde van meet af de parallellie. Het genoemde boek van Oosterhuis is in feite een praktische uitwerking van dezelfde bijbelgedeelten naar de kant van het marxisme. Te betreuren was het daarom, dat uitgerekend Oosterhuis de tekst voor deze declamatie maakte. Opnieuw werden zo gedachten gewekt, ook door wijze van vertaling, intonatie en concretisering, als zou de Schrift slechts vanuit maatschappijkritische achtergrond te lezen zijn. Toen de directeur van het Bijbels museum - zich presenterend als niet-gelovige - bij een toelichting op de tentoonstelling dan ook zei, dat na dit vertoeven in hoger sferen hij de mensen in de wereld terug wilde brengen, merkte iemand op, dat we daar met de declamatie al helemaal gezeten hadden.

Intussen geldt: Het woord van God is niet gebonden, laat zich ook niet in de boeien slaan van wie haar eenzijdig interpreteren.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen