Een bewogen week

Het gijzelingsdrama

Een bewogen; om niet te zeggen een dramatische week ligt achter ons. De afschuwelijke gijzeling van de kinderen en de treinpassagiers zal ons heugen. We kunnen slechts hopen en bidden, dat geen wederzijdse verbittering tussen ons volk en het Ambonese volk, dat onder ons woont, is aangewakkerd. Dat ook al die mensen van het Ambonese volk, die evenzeer deze terreurdaden hebben veroordeeld als wij allen, niet hoe dan ook slachtoffer worden van deze daad door bewuste of onbewuste argwaan, angst, mijding, controle van ons Nederlanders, die ons na deze gebeurtenissen bedreigd gaan voelen. Het is tenslotte na de gebeurtenissen van anderhalf jaar geleden maar zo, dat een nóg extremer gijzelingsdrama mogelijk werd, nu kinderen van deze terreur slachtoffer werden. Maar ook in onze omgang met de Molukkers, juist ook na deze afschuwelijke affaire, zal blijken welke christelijke wortels van vergevingsgezindheid en van recht en gerechtigheid in ons volk nog aanwezig zijn.

Intussen is ons ook een spiegel voorgehouden. Hoe extreem ook, we hadden hier te maken met een bevrijdingsbeweging. De Molukkers vechten voor het ideaal van een Republiek van Vrije Zuid Molukken. We laten hier in het midden of zij hierin een hersenschim najagen of dat er in hun verlangen legitieme wortels zitten (P. Jongeling heeft altijd gewezen op een zeker recht, dat de Molukkers daarbij kunnen laten gelden), maar we constateren slechts dat men spreekt-en vooral in de kring van de jonge Zuid Molukkers wordt dat gehoord - over een bevrijdingsstrijd van onderdrukte volken met name in Indonesië en Melanesië en dat men zo óók spreekt over contact met de bevrijdingsbeweging op Oost Timor. Men wil een zelfstandig volksbestaan los van Soeharto. In die strijd zal de één geweldloos maar de ander met geweld willen opereren.

In ieder geval zijn de gijzelingsdrama's extreme exponenten van deze bevrijdingsstrijd. Wij verafschuwen dit. En ons volk was verontwaardigd, verbitterd, ontdaan. Maar vergeten wij niet, dat wij ons niet ontzien in onze samenleving eveneens extreme bevrijdingsbewegingen elders te stimuleren en te voeden. Wij roepen in Afrika analoge verschijnselen op. Enkele dagen voordat dit drama begon werd op een conferentie inzake Zuid Afrika, uitgaande van de Raad van Kerken, besloten een stakingskas voor Zuid Afrika te gaan vormen. Met andere woorden, vanuit de kerken roepen wij op tot boycot, sabotage, structureel geweld. Wij keren ons hier tegen terreur die we elders niet schromen op te roepen. En daarom - de heer Jongeling wees daarop terecht in een bijbels gefundeerd commentaar -de terreur, die we hier beleven staat niet los van wereldwijd terrorisme in naam van de bevrijding.

De verkiezingen

Als we over een bewogen week spreken dan denken we óók aan de verkiezingen. Duidelijk is geworden hoe een op de P.v.d. A. geconcentreerde linkse koers bevorderd werd. Naar het zich laat aanzien zullen we de komende jaren met een versterkt beleid van het ons bekende kabinet Den Uyl te maken krijgen. Wat intussen ook grote zorg mag baren is, dat de verkiezingen méér en méér bepaald gaan worden door de media, met name de TV. We gaan langzaam maar zeker de weg op van de Amerikaanse verkiezingscampagnes. Carnavaleske toestanden bij verkiezingstournees gaan ook hier het beeld bepalen. Het betekent een vergroving van de politiek. De politieke constellatie wordt méér en méér bepaald door de programmamakers. Afhankelijk van de omroep liepen Den Uyl, Van Agt en Wiegel voor scherm en microfoon in en uit. De kleinen-op Jan Terlouw na - ontbraken vrijwel en zelfs binnen het CDA waren CHU en ARP voor het grootste deel absent. We hebben intussen gezien tot welke aardverschuivingen dit leiden kan.

Men mag dan deze verkiezingen de triomf van de democratie hebben genoemd, het feit dat de kleine partijen weggevaagd of sterk gereduceerd werden betekent verlies van keuzemogelijkheid, inboeten aan democratie. Deze verkiezingen waren niet de triomf van de democratie maar van de selectie door de programmamakers.

De vraag is intussen wat de toekomst van de christelijke politiek zal zijn. We staan voor een hopeloos verdeeld huis. We constateren, dat één dag na de verkiezingen de kranten berichtten, dat binnen het CDA grote onenigheid bestond over de vraag wie de meeste zou zijn, liever wie na Van Agt de leiding zou hebben. We constateren dat de kleine drie, ondanks de lijstverbinding, op elkaar aan het afdingen waren, al gold dat niet allen. We constateren, dat mensen samen onder aanbevelingslijsten stonden, die het interkerkelijk en binnenkerkelijk vaak slecht met elkaar kunnen vinden, om niet te zeggen elkaar soms voor de voeten lopen of schamper bejegenen. We constateren ook, dat het in ons land nog altijd mogelijk is, dat mensen menen politiek te moeten bedrijven vanuit één kerk, die de ware zijn zou. Ook wie groot respect heeft voor de politieke integriteit van de heer Jongeling en daarom slechts spijtig kan constateren, dat met zijn vertrek tegelijk de aanhang van zijn partij tot de helft terugging, moet toch zeggen dat het zó niet kan. Mag men dan werkelijk zelfs de politiek aan één kerkje binden? We willen maar zeggen, dat de politieke verdeeldheid groot is en dat daarom elke politieke keuze plus en minkanten heeft.

Wat onszelf betreft, ik bedoel nu de Hervormd Gereformeerden, rijst de vraag of we er politiek nog bij zullen zijn of niet. De vooroorlogse jaren waren gekenmerkt door grote zekerheid in politieke keuze. Er is nu onzekerheid. Er is bepaald verschillende keuze, maar ik denk dat er méér nog is een zekere politieke terughoudendheid. De vraag is of dit nodig is. Zullen we in eigen kring niet eerlijk onder ogen moeten gaan zien, bij alle verschil in partijkeuze die er is (er is onder ons immers zowel CPA, SGP, RPF als GPV gestemd) hoe ook onze inbreng zal zijn in het politiek gebeuren, en wel zonder gevoel van frustratie vanwege een bepaalde politieke partijkeuze.

Ik zou willen pleiten voor diepgaand politiek beraad in eigen kring door allen, die in welke partij dan ook een politiek naar Schrift en confessie voorstaan. Gegeven de politieke herstructurering van dit moment is dat bitter hard nodig.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen