Ik ben gedoopt

(III)

Dat de doop een pleitgrond is, mag zijn en behoort te zijn, klinkt ons vertrouwd in het oor, ik hoop niet te vertrouwd. Dan is het ook maar weer een afgesleten term. Maar de doop een aanklacht? Toch is er ook deze zijde. Want de doop strekt bepaald niet tot onze eer. Wat is het moeilijk, dat ook dat kleine kindje, 'in zonden ontvangen en geboren, niet in het rijk Gods ingaat, tenzij het van nieuws geboren worde'. Wat zijn ze lief. Wat zien ze er snoezig uit in het doopkleed. En toch, ze zijn onrein. En toch zijn ze niet geschikt voor het Koninkrijk der hemelen. De doop wijst de onreinheid onzer zielen aan. Dat is geen geringe zaak. Daar gaat een aanklacht vanuit. Zo zijn we nu voor God. Zo zijn we nu in de werkelijkheid van ons leven. Ook de doop was niet nodig geweest als we staande waren gebleven in het paradijs. Dan had de Heere Jezus niet behoeven te komen tot verzoening. Maar juist als die aanklacht ons in het hart komt, dan komt er ook verbrijzeling: 'opdat we ons voor God verootmoedigen, om onze reinigmaking en zaligheid buiten onszelven te zoeken'. Met verloren mensen richt God een verbond op. De Vader openbaart Zich in Zijn liefde. De Zoon wil wassen in Zijn bloed. De Geest belooft toe te eigenen wat we in Chrisms hebben. En daarom... maakte de doop ons werkzaam. Hebben we juist in onze zondenood ook beleden, wijzend op ons gedoopt voorhoofd: 'Maar, Heere, Gij waart de Eerste, Die ook naar mij hebt willen omzien'?

Wat een pleitgrond voor de ouders. Wat een pleitgrond voor de jeugd.

Toch niet wachten tot later?

Maar er blijven ouders zitten met de vraag: 'is het toch niet beter te wachten tot de tijd, dat de groot geworden kinderen zelf kunnen kiezen? Nog eens moet ik er tegenover stellen, dat wij de keus van ons voor de Heere en Zijn dienst niet moeten onttrekken. Het wonder is toch zoveel te groter, dat de Heere uit het ganse mensengeslacht naar Zijn welbehagen Zijn gemeente vergadert. Daarom ook wie zich laat overdopen miskent de verbondsinzetting Gods en veracht Zijn genade.

Niet tegen volwassendoop

U moet goed begrijpen, dat wij tegen de volwassendoop niets hebben. In ons kerkboek is trouwens ook een apart formulier voor de volwassendoop te vinden. Maar onze bezwaren gaan wel tegen de stelling, dat de volwassendoop alleen maar bijbels zou zijn.

Wat de wijze van dopen betreft die van onderdompeling en van besprenkeling komen naast elkaar voor, hoewel de eerste meer in de oosterse kerken, waar men ook vaak in de open lucht, nabij een rivier of beek bij voorkeur samenkwam, de tweede meer de westerse kerken heeft gegrepen. Maar in het Oude Testament vinden we in Ezechiël 36 al de belofte van 'besprenging met rein water' als een heenwijzing naar de doop in het nieuwe verbond, denk ook aan de vele wassingen en aan de uitdrukking 'het badwater der wedergeboorte' in Titus 3. Daarnaast is er ook de ondergang in het water, waarop ook Romeinen 6 wijst, het watergraf. Nooit hangt het Woord Gods de zaak aan een vorm op. Dat de volwassendoop ouder is dan de kinderdoop is te verstaan. De kerk van de Heere Jezus was aanvankelijk zendingskerk immers. Waar zending komt, en de Heere komt er in mee, daar komen eerst volwassenen tot geloof en bekering. Later volgen de kinderen. Lydia de purperverkoopster kwam tot geloof, omdat de Heere haar het hart opende, evenals de stokbewaarder, met hun gehele huis(gezin).

Eerlijk handelen en denken

Wij moeten wel eerlijk handelen, tegenwoordig spreekt men wel van 'zindelijk denken'. Wie bezwaren heeft moet deze ook bijbels gronden en de zaak niet omkeren. Niet kan bewezen worden door de tegenstanders van de kinderdoop, dat er in het geval van Lydia of de stokbewaarder, of ook Stefanus in 1 Cor. 9 geen kleine kinderen bij geweest zijn. En ik denk nu ook aan een woord weer van Da Costa: 'als God onder het Oude Verbond in Israël kinderen van nog maar acht dagen deed besnijden, kunnen we dan geloven, dat deze God onder het Nieuwe Verbond, de dagen van de Heere Jezus, ook de kinderen minder zou geven, terwijl zoveel groter rijkdom in Hem is geopenbaard? .

Geen eindstation

U bent gedoopt! En nu verder...? Ja, want dit is geen eindpunt. Hebt ge uw doop al overgenomen en in persoonlijke beleving verstaan? Kwam u tot openbare belijdenis? Eenmaal zeiden vader en moeder voor u 'ja'. Hebt u dat zelf ook beaamd? Ik ben gedoopt. De grote hervormer in Duitsland, Maarten Luther, had deze woorden met houtskool geschreven op een van de wanden van zijn studeervertrek. In grote aanvechting waren zij een houvast voor hem. Deze woorden waren werkelijk... zaken voor hem geworden. En hij leefde er uit en erbij door genade.

U ook? Mocht ge de satan in uw strijd er al eens op wijzen? Is uw leven in heiligmaking voor de Heere en uw wandel oprecht onder de mensen voor God? En wat een groot voorrecht wanneer u ook rond Woord en sacramenten mag leven. Wat zijn de doop en het avondmaal in de praktijk ver uit elkaar getrokken, met alle verschillen die er ook tussen beide mogen zijn, maar... het zijn beide sacramenten. Daarover nog een volgende keer.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen