Ik ben gedoopt

4

Inhakend op het slot van het vorig artikel wil ik graag nog even terugkomen op de beide sacramenten, doop en avondmaal, die zo ver uit elkaar zijn getrokken. Toch liggen ze naar de Schrft en volgens de belijdenis onzer kerk zo dicht bij elkaar.

Ook in het leven des geloofs wil de Heere deze beide gebruiken tot versterking van het geloof van Zijn kinderen. Het zal het geloofsleven bepaald niet ten goede komen, als we met deze slordig omgaan.

De Openbare Belijdenis ertussen

Tussen doop en avondmaal staat naar de orde der kerk de Openbare Belijdenis. Velen willen ontkoppelen en zien de noodzaak van de openbare belijdenis niet zo meer zitten. Niettemin blijven we daarvoor pleiten. Niet alsof het om dat ene moment der belijdenis zou gaan. Het gaat er om veelmeer steeds weer opnieuw, met vallen en opstaan, door genade de Heere te belijden. Maar niet voor niets had reeds de oud-christelijke kerk de catechese, die ook proeftijd was voor de nieuwe leden. Het opzicht over de gemeente en de heiligheden des Heeren is een goed ding. Bovendien komt de gedachte aan ontkoppeling vaak voort uit een minachting voor het instituaire van de kerk, met haar ambten, haar instellingen, haar bediening. En bovendien kan bij ontkoppeling ook de kindertoegang geregeld zijn. Waarom krijg je als kind wel de doop maar niet het avondmaal? Dat het gaat om de onderscheiding van het lichaam des Heeren, en dat beide sacramenten toch een verschillende plaats kregen, wordt daarbij totaal vergeten. Iets iets anders is, dat men nog wel eens ervoor pleit om doopouders niet tot de doop toe te laten dan allen wanneer zij openbare belijdenis deden. Ik zie ook hier wel bezwaren, al ben ik het er direkt mee eens, dat het zo behoort te zijn. Maar om deze zaak verplicht te stellen acht ik niet de oplossing. Men wil er van af, dat men bij de doop staat 'te liegen', want dat is zo vrijblijvend, als men zelf geen belijdenis deed. Is het gevaar niet groot, dat men dan maar belijdenis doet 'om van het gezeur af te wezen rond de doop' en men een evenharde leugen doet? Veel was gewonnen, indien we in prediking en pastoraat als ambtsdragers, en in de praktijk van het leven als gemeente (weer) leefden bij de Schriften.

Een heilige eenheid

Doop en avondmaal zijn beide sacramenten. Ze zijn van God allebei ingesteld ten goede van Zijn volk, dat is een. Ze wijzen beide op de Heere Jezus en Zijn volbracht Middelaarswerk als op de onwankelbare grondslag der zaligheid, dat is twee. Ze worden beide door de Heilige Geest gebruikt om de gelovigen te bevestigen de waarheid van Gods beloften. Dat is drie. De sacramenten stempelen niet de waarachtigheid van het geloof bij degene die ontvangt, maar ze stempelen wel de waarachtigheid van het Woord en de belofte Gods der zaligheid voor het geloof. Vandaar ook de uitdrukking bij doop en avondmaal 'het zichtbare Woord'. In de praktijk blijkt er een grote schroom rond de viering van het Avondmaal te bestaan. Mag ik wel? Kan ik wel? Diezelfde mensen hebben vaak niet de minste schroom als het gaat om de kerkgang. Alsof we dan niet in het huis des Heeren zijn onder Zijn heilig Woord, dat ons eens zal oordelen. Diezelfde mensen hebben vaak niet de minste schroom om hun kindertjes ten doop te houden. Alsof ook de doop niet werd voorbeduid in het water van de Rode Zee, waardoor Israël wel droogvoets geleid werd, waar Farao en zijn leger jammerlijk verdronken... Neen, niet dat het nu ook weer zover zou doorslaan, zoals jaren terug in mijn geboorteplaats een moeder tegen een ouderling zei: 'ik moet er eerst van God wat voor hebben om mijn kind te dopen'. Terecht zei deze ambtsbroeder 'mevrouw, ik vrees dat u dan uw leven lang zult wachten en tevergeefs, want Zijn Woord is geen grabbelton, en dat staat duidelijk in de Schrift, dat u geroepen bent uw kindje bij Hem terug te brengen, van Wie u het kreeg'.

Toch ook verscheidenheid

We sluiten ons oog er anderzijds niet voor dat er ook verschil is tussen doop en avondmaal. De doop is maar een keer ontvangen, teken der inlijving, opneming in Gods verbond en Zijn gemeente. De avondmaalsviering is veelvuldiger, teken van voeding en onderhouding van het geloofsleven. De doop ontvangen we naar de lijn van Gods verbond in onze kindsheid, het avondmaal vieren we als volwassenen, uitzonderingen daargelaten, ter onderscheiding van het lichaam des Heeren. De doop wordt bediend tot bekering en geloof, de avondmaalsgang mag een getuigenis zijn van het-kennen-van-de-Heere - van - de - Heere en Zijn werk in verschillende mate overigens. De doop kent één teken, het avondmaal heeft er twee. De doop ziet op de afwassing der zonden in het bloed van Christus en de vernieuwing van het leven door de Heilige Geest. Het avondmaal wijst evenzeer op het enig slachtoffer van Christus aan het kruis voor zondaren en zondaressen, maar wil ook beduiden op de voeding.

Niettemin in hun heilige eenheid en hun verscheidenheid horen ze bijeen. En wel die gemeente die leven mag van de genade Gods in Christus door de Heilige Geest en de sacramenten acht als instellingen van de Koning der Kerk aan Zijn gemeente opgedragen en nagelaten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen